Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

"Χειμερινή ενόραση" (Μικρό διήγημα/short story)

  Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...

Γνωρίστε την Κατερίνα Χριστοδούλου

Το "Ονείρων Πένες" ανοίγει τις πόρτες του στους αναγνώστες του. Σκοπός μας πρωταρχικός να γνωρίσετε τα μέλη της λογοτεχνικής μας ομάδας. 
Στα πλαίσια αυτά ξεκινάμε μια διαδικασία μιας μικρής συνέντευξης μέσα από την οποία, τα μέλη της ομάδας και συντάκτες του blog παρουσιάζουν βασικές πτυχές από τις σκέψεις και τα βιώματά τους από την μέχρι τώρα εμπειρία τους στον κόσμο της λογοτεχνίας και της ποίησης.

Εκτός λοιπόν από τις προσωπικές σελίδες που υπάρχουν στο blog για το κάθε μέλος, στις οποίες μπορείτε να διαβάσετε τα βιογραφικά τους αλλά και την βιβλιογραφία τους, μπορείτε και μέσα από αυτές τις συνεντεύξεις να μάθετε περισσότερα πράγματα πάνω σε αυτούς για την αγάπη τους και το μεράκι τους στην τέχνη του λόγου.




Ξεκινάμε λοιπόν σήμερα:

Γνωρίστε την Κατερίνα Χριστοδούλου





Ερωτήσεις παρουσίασης

Ποια εσωτερική ανάγκη ή τι άλλο σε ώθησε να γράφεις και ποια μηνύματα τυχόν θα ήθελες να περάσεις μέσα απ τη γραφή σου;


Όλα ξεκίνησαν μια μαγική καλοκαιρινή Αυγουστιάτικη νύχτα του 2019, καθώς απολάμβανα τη βόλτα μου στο λιμάνι της γενέτειρας μου, της Θεσσαλονίκης. Μου φαίνεται ακόμη περίεργο πως μια νύχτα είναι ικανή να σε ταρακουνήσει και να αποτελέσει το έναυσμα της δημιουργίας σου. Έντονα συναισθήματα, συνοδευόμενα από διλήμματα και αποφάσεις με οδήγησαν στο να πιάσω μολύβι και χαρτί και απλά…να γράψω ό,τι και όσα ένιωθα. Μέσα από τα ποιήματα μου αποτυπώνω τον εσωτερικό μου κόσμο και εκφράζομαι ελεύθερα, κάτι το οποίο δυσκολεύομαι να υλοποιώ στην καθημερινότητα μου. 

Ποιο λογοτεχνικό είδος σου αρέσει περισσότερο και γιατί όπως επίσης αν θα ήθελες να πειραματιστείς και με κάτι διαφορετικό.

Έχω καταπιαστεί με την ποίηση που για κάποιο ανεξήγητο λόγο, η ροή της γραφής, κυλάει αβίαστα χωρίς περαιτέρω επεξεργασίες. Μαγεύομαι με την ελευθερία που μου δίνεται στο λόγο και μπορώ να χρησιμοποιώ τόσο όμορφες λέξεις..Αχ οι λέξεις..όλα είναι λέξεις..! Έχω αποπειραθεί να γράψω διήγημα, έχω μια πλοκή κατά νου αλλά προς το παρόν το άφησα ανολοκλήρωτο.

Δώσε μας μια γενική εικόνα για το συγγραφικό σου έργο μέχρι στιγμής

Τα ποιήματα μου, κατά κύριο λόγο, στο μεγαλύτερο μέρος τους είναι ρομαντικά και ερωτικά, αποτυπώνουν συναισθήματα μοναξιάς, ήττας, πόνου, ανεκπλήρωτου πάθους. Ελάχιστα από αυτά θα τα χαρακτήριζα και φιλοσοφικά, καθώς αναφέρονται σε στάσεις ζωής, ανθρώπων, συμπεριφορών.


Μίλησέ μας για την προσωπική σου εμπειρία στο γράψιμο ενός έργου. Την πηγή έμπνευσης, το βαθμό δυσκολίας, τα συναισθήματά σου.

Πριν αρχίσω να γράφω, μου φαινόταν τόσο δύσκολο να αποτυπώσω μια ιδέα, μια ιστορία στο χαρτί. Έλεγα, «Μα αυτά δεν είναι για εμένα, δεν το ’χω». Έλα, όμως, που μια μέρα εντελώς ξαφνικά, σαν να έγινε ένα «μπάμ» μέσα μου και το χέρι μου πήρε φωτιά.  Τα συναισθήματα μου βρέθηκαν στο ζενίθ! Αφορμώμενη λοιπόν από ένα γεγονός (ναι, ναι εκείνης της νυχτιάς), άρχισα να γράφω.

Μπορείς να μας σκιαγραφήσεις λίγο τους βασικούς χαρακτήρες από τα έργα σου;

Συνήθως οι πρωταγωνιστές των ιστοριών μου στα ποιήματα μου, είναι ένα ζευγάρι που για πολλούς λόγους δεν μπορούν να είναι μαζί, ή μία κοπέλα που εκφράζει απροκάλυπτα τον ερωτισμό της για ένα πρόσωπο που τη στιγμάτισε. Η αλήθεια είναι πως έχω λάβει αρκετά μηνύματα, σχετικά με τον ήρωα μου, που τις περισσότερες φορές (αν όχι όλες) είναι γαλανομάτης, και μου επισημαίνουν πως τα ποιήματα μου μοιάζουν να ακολουθούν μια συνέχεια της ιστορίας με τον ίδιο πρωταγωνιστή, αναφέρονται δηλαδή στον γαλανομάτη ξανθό καλλονό που μου έκλεψε την καρδιά. Δεν είναι πάντοτε όμως έτσι. Έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στα γαλάζια μάτια από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, αλλά δεν αναφέρομαι πάντοτε στον ίδιο άνθρωπο. Ενσωματώνω κάποια χαρακτηριστικά που μου αρέσουν αισθητικά για να βγεί ένα πιο όμορφο αποτέλεσμα, το «ιδανικό» όπως συνηθίζω να λέω στη δική μου οπτική. Κάποια από αυτά αποτελούν προσωπικά μου βιώματα και κάποια άλλα τις επιθυμίες μου.


Τι είναι για σένα το blogging και ποια η εμπειρία σου από αυτό.

Με το  blogging δεν είχα καμία επαφή, μέχρι που οι συγγραφικοί μου φίλοι, που έχουν γνώσεις και διαχειρίζονται και δικά τους ιστολόγια με βοήθησαν να εναρμονιστώ. Τους  ευχαριστώ όλους έναν προς έναν για την εμπιστοσύνη και την μεγάλη αγάπη που μου έδωσαν.

Δώσε μας μια εικόνα από τις δικτυακές σου ενασχολήσεις

Ξεκίνησα να δημοσιεύω το έργο μου στη συγγραφική πλατφόρμα του Wattpad, που «όλως τυχαίως» εντόπισα, χωρίς να περιμένω κάποια ανταπόκριση, όμως διαψεύστηκα, και διαψεύστηκα ευχάριστα. Όχι μόνο γιατί τα έργα μου αγαπήθηκαν και εκτοξεύονται καθημερινά όλο και πιο ψηλά χάρη σε όλους εσάς που αγκαλιάσατε και στηρίξατε την όποια μου προσπάθεια, αλλά γιατί γνώρισα ταλαντούχους ανθρώπους, με μεράκι, πάθος και αστείρευτη αγάπη για τη λογοτεχνία. Κάποια από τα ποιήματα μου έχουν αναρτηθεί σε περιοδικά και σελίδες τέχνης και θέλω να πιστεύω πως θα υπάρξουν πολλές ευχάριστες και δημιουργικές στιγμές στο μέλλον…



Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την Κατερίνα Χριστοδούλου για το άνοιγμα της καρδιάς της και να της ευχηθούμε καλή συνέχεια σε κάθε δημιουργικό της βήμα

Η διαχείριση του Blog

Σχόλια

  1. Ξεχωρίζει από τη μάζα η γραφή σου και σπανίζουν τέτοιες κοπέλες στις μέρες μας.Μπράβο!!και ένα χιουμοριστικό προσωπικό σχόλιο...ο γαλανομάτης θα χασμουριέται για πολύ καιρό ακόμα μου φαίνεται

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σε θαυμαζω αν και δεν σε γνωριζω, συνεχισε ετσι εχεις ωριμοτητα αν και τοσο νεα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Είχα τη χαρά να γνωρίσω την Κατερίνα μέσα από την ποιητική της συλλογή. Και συνάντησα μια νέα γυναίκα που αγαπάει την ποίηση, εκφράζεται εξαίρετα, γράφει για την αγάπη και τους καημούς της με εξαίρετο λυρικό και τρυφερό τρόπο. Κάθε επιτυχία απ την καρδιά μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πόσο συγκινούμαι με αυτά που λέτε!
      Είχα τη χαρά να γνωρίσω εξαίρετους ανθρώπους, σαν εσάς και την ψυχοσύνθεση τους, όπως παρουσιάζεται μέσα από τα έργα τους, πραγματικά είμαι ευγνώμων!
      Ευχαριστώ πολύ !

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Ψώνια Συγγραφείς

  "Τα λεφτά μου όλα δίνω για λίγα clicks, κι ένα μήνυμά σου κάτω από το τραπέζι..." Ψώνια είμαστε. Φαντασμένα πλάσματα που διψάνε για αναγνώριση και δόξα, έχοντας γράψει μερικές σελίδες στο Word. Συγγραφείς, με άλλα λόγια, στα όρια της απελπισίας -θα έλεγε κανείς- για αυτό που δεν έρχεται από μόνο του. Κι εμείς εκεί, στο σπρώξιμο. Με το στανιό να γίνουμε φίρμες και να πουλήσουμε. Γιατί, ως γνωστόν, τα χρήματα είναι στο βιβλίο... Κι αν εδώ σου ξέφυγε ένα γελάκι, μην ανησυχείς, σε καταλαβαίνω. Έχω γελάσει πάμπολλες φορές και ο ίδιος με παρόμοια θέματα. Αλλά συγγνώμη, παρεκτράπηκε λίγο ο ειρμός μου. Πού ήμουν; Α, ναι! Στα ψώνια. Είναι πασιφανής, άλλωστε, η υπερπροσπάθεια. Τη βλέπουμε όλοι στα social media, όπου ο συγγραφέας «μαϊντανίζει», καθώς πρέπει να έχει συνεχή παρουσία και engagement ώστε… να γίνει γνωστός, φυσικά! Τι να κάνει, λοιπόν, το προσφιλές μας ψώνιο; Σπάει το κεφάλι του να βρει θεματολογίες για να κάνει ένα ακόμη βίντεο. Πασχίζει να μάθει τα Canva, τα CapCut κα...

Οι κίτρινες τουλίπες μυρίζουν "Σ' αγαπώ" (γράφει η Ελένη Ζηνονίδη)

"Δεν είναι αυτή τη μία φορά του χρόνου. Αυτή τη μία μέρα. Ειναι συνεχώς από πάνω μας, μέσα μας, γύρω μας, νεκρές οι ζωντανές. Απλά μια φορά τον χρόνο... αξίζει να τις θυμόμαστε λίγο περισσότερο. Αξίζει να ακούμε τις καρδιές τους όπως όταν μας κουβαλούσαν μέσα τους.  Σε μία ποιητική συλλογή είχα διαβάσει μια εύστοχη τοποθέτηση: " Οταν γιορτάζουν δε μιλούν, μα όταν γελούν το δείχνουν. Όποτε κλάψεις σε ακούν, όμως αν κλαιν' το κρύβουν".  Δεν είναι περίεργο που έχουν όλες μια διαπεραστική μυρωδιά που μας κάνει και κλαίμε; Η κάθε μία τη δική της, αλλά είναι μία. Με όσα αρώματα κι αν ψεκαστούν στο πέρας της ζωής τους. Με όσα κρίματα, ερωτήματα ψεκάσουνε και μας.  Αλλά είναι μαμάδες. Και αδειάζουν, και αλλάζουν, από πάνες μέχρι τον ίδιο τους τον εαυτό. Φιλτράρουν, προσέχουν, παρέχουν, ιδρώνουν, νυχτώνουν λουσμένες αγωνία πως όλα είναι καλά, ίσως βαλτώνουν, μα δεν κολώνουν. Σαν να τους χαρίζει η ζωή μια ατσάλινη πανοπλία που με τα χρόνια θαμπώνει, γεμίζει χαρακιές, γδαρσίμ...

«Επιμέλεια Βιβλίου και Συγγραφικά Όχι: Το όριο ανάμεσα στη διόρθωση και την αλλοίωση»

"Και τελικά, ποιον εμπιστεύεσαι; Το ένστικτο ή τον επαγγελματία;" Πριν από χρόνια, είχα μια συζήτηση με μια συγγραφέα η οποία, για κάποιο λόγο, μου εμπιστευόταν συχνά προσωπικά της θέματα. Εκείνη τη μέρα, λοιπόν, μου είπε πως παρέδωσε το έργο της σε έναν εκδοτικό οίκο, ο οποίος το έκανε δεκτό προς έκδοση. Χαρμόσυνο, σωστά; Μια ωραία είδηση, αν μη τι άλλο, τόσο για τον κόσμο του βιβλίου όσο και για την ίδια, που έβλεπε την αρχή του «ουράνιου τόξου», μιας και αυτό θα ήταν το πρώτο της βιβλίο. Λάθος. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, τουλάχιστον, αυτό που θα ακολουθούσε δεν ήταν αυτό που κανείς από όσους γράφουμε θα επιθυμούσε. Ξεκίνησε, λοιπόν, το κομμάτι της επιμέλειας και -προς τιμήν του- ο εν λόγω εκδοτικός δεν έμεινε στην ορθογραφική και συντακτική διόρθωση. Ούτε «ξεπέταξε» στα γρήγορα ένα έργο το οποίο, κατά πάσα πιθανότητα, θα συγχρηματοδοτούνταν από τη συγγραφέα, όπως είθισται σε μεγάλο βαθμό σήμερα. Προχώρησε πιο βαθιά, εντοπίζοντας σημεία που θεωρούσε προβληματικά, τα οποία ...