Γιατί επιζητούμε την αδρεναλίνη του φόβου μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου, ενώ στην πραγματική ζωή τον αποφεύγουμε; Καθώς πλησιάζει η πιο ατμοσφαιρική νύχτα του Οκτώβρη, τα φώτα χαμηλώνουν, οι σκιές μεγαλώνουν και η ανάγκη μας για μια σκοτεινή ιστορία γιγαντώνεται. Σε καλωσορίζω σε μια αναδρομή στις μορφές που πήρε ο τρόμος στη λογοτεχνία και στο γιατί το Halloween παραμένει η απόλυτη γιορτή των «περιέργων» αναγνωστών. Ανέκαθεν με τραβούσε το σκοτάδι στην τέχνη. Όχι πως αγνοούσα το φως, αλλά παρουσιάζεται συχνά ως λιγότερο γοητευτικό. Το σκοτάδι κρύβει μέσα του ανασφάλεια, αδρεναλίνη, το άγνωστο. Μας προκαλεί συναισθήματα τα οποία δεν θέλουμε να βιώσουμε στην καθημερινότητα και προτιμάμε να τα ανακαλύπτουμε από την ασφάλεια του καναπέ. Εκεί όπου ξέρουμε πολύ καλά πως ο τρόμος τελειώνει τη στιγμή που κλείνουμε το βιβλίο. Ή και λίγες ώρες αργότερα, ανάλογα πόσο θα μας επηρεάσει. Καθ’ όλη τη διάρκεια, ωστόσο, έχουμε πλήρη επίγνωση ότι όλο αυτό δεν είναι παρά μια φανταστική ιστορία...
Γράφει η Χριστοδούλου Αικατερίνη
Η γιορτή του Ευαγγελισμού, προμηνύει το χαρμόσυνο μήνυμα του Αρχαγγέλου Γαβριήλ προς την Παρθένο Μαρία, ότι θα γεννήσει τον Υιό του Θεού. Σημαντική εορτή της ορθοδοξίας, καθώς συμπίπτει και με την ελληνική επανάσταση του 1821, μια συμπόρευση Ελληνισμού και Ορθοδοξίας. Στις δύσκολες ώρες που περνάνε χιλιάδες άνθρωποι, με την πανδημία φερόμενη ως "κορωνοϊός" να χτυπάει όλο και περισσότερες πόρτες, η εξύμνηση, η υπομονή, η ελπίδα και η αισιοδοξία είναι τα μόνα "φάρμακα" που μπορούν να γιατρέψουν τις πληγές στη ψυχή μας.
Με αφορμή αυτή τη μεγάλη εορτή, θα ήθελα να αναφερθώ σε έναν Άγγλο, ποιητή και ζωγράφο τον Dante Gabriel Rossetti (1828-1882), μια εξέχουσα προσωπικότητα στο χώρο των Τεχνών και ιδρυτή του Προ-Ραφαηλητικού κινήματος. Οι πίνακες του χαρακτηρίζονται απο ρεαλισμό αλλά στη συνέχεια ακολούθησαν το κίνημα του συμβολισμού και τις μυθολογικές παρεκβολές.
Ένας απο τους διασημότερους πίνακες του είναι ο "Ευαγγελισμός της Θεοτόκου". Ένα έργο που μόλις το πρωτοείδα, συγκινήθηκα βαθύτατα.
 |
D. G. Rossetti, Ecce Ancilla Domini (Eίμαι ο υπηρέτης του Κυρίου) ή O Eυαγγελισμός της Θεοτόκου. 1849-50. Tate Britain. Λονδίνο. Ο τρόπος που ο Rossetti παρουσιάζει την σκηνή του Ευαγγελισμού, διαφέρει από την παράδοση. Παρατηρούνται απλοϊκές και ζωντανές αναπαραστάσεις με λαμπερά χρώματα. Ο τόνος του λευκού, σύμβολο της αγνότητας, κυριαρχεί σχεδόν σε ολόκληρο τον πίνακα. Ο άγγελος, η Μαρία, οι τοίχοι, τα λευκά σεντόνια, το άνθος του κρίνου, όλα ντυμένα στα λευκά. Ελάχιστο γαλάζιο, κόκκινο και χρυσαφί χρώμα πλαισιώνουν τον πίνακα. Η Παναγία παρουσιάζεται ως μία μικρή καθημερινή κοπέλα που κάθεται στο κρεβάτι της, τρομαγμένη, ανήσυχη για αυτό που πρόκειται να συμβεί. Λέγεται πως το μοντέλο του πίνακα, ήταν η αδελφή του ζωγράφου. Ο χώρος είναι περιορισμένος, κλειστός, μικρός. Ο άγγελος παρουσιάζεται δίχως φτερά, να ίπτεται ελαφρώς, ενώ στο δάπεδο εμφανίζεται μία φλόγα που τον περιβάλει.
Οι πίνακες του είχαν προκαλέσει αντιδράσεις, καθώς δε συμβάδιζε με τα πολιτικά τεκταινόμενα της εποχής, τότε που στην Ευρώπη δημιουργούνταν εξεγέρσεις (1850).
Χρόνια πολλά και ευλογημένα, Ζήτω η Ελλάδα, ζήτω το έθνος! |
Πολύ όμορφο το άρθρο σου Κατερίνα. Συγχαρητήρια.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣε ευχαριστώ πολύ Ανδρέα για τα όμορφα σου λόγια !
ΔιαγραφήΧρόνια Πολλά Κατερίνα. Μεγάλη συμβολικά μέρα η σημερινή για την εξέγερση του λαού μας κατά της Τουρκικής τυραννίας. Έστω και αν δεν άρχισε ανήμερα την 25η ο μεγάλος ξεσηκωμός είχε το δικό του συμβολισμό.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕυχαριστώ πολύ κύριε Γιάννη, χρόνια πολλά με υπομονή!!!
Διαγραφή