Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

"Χειμερινή ενόραση" (Μικρό διήγημα/short story)

  Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...

Γνωρίστε τον Χάρη Κωφιάδη

Το "Ονείρων Πένες" συνεχίζει να ανοίγει τις πόρτες του στους αναγνώστες του. Σκοπός μας πρωταρχικός να γνωρίσετε τα μέλη της λογοτεχνικής μας ομάδας. 
Στα πλαίσια αυτά έχουμε ήδη ξεκινήσει, τη διαδικασία μιας μικρής συνέντευξης μέσα από την οποία, τα μέλη της ομάδας και συντάκτες του blog παρουσιάζουν βασικές πτυχές από τις σκέψεις και τα βιώματά τους από την μέχρι τώρα εμπειρία τους στον κόσμο της λογοτεχνίας και της ποίησης.

Εκτός λοιπόν από τις προσωπικές σελίδες που υπάρχουν στο blog για το κάθε μέλος, στις οποίες μπορείτε να διαβάσετε τα βιογραφικά τους αλλά και την βιβλιογραφία τους, μπορείτε και μέσα από αυτές τις συνεντεύξεις να μάθετε περισσότερα πράγματα πάνω σε αυτούς για την αγάπη τους και το μεράκι τους στην τέχνη του λόγου.


Συνεχίζουμε λοιπόν σήμερα με το 7ο μέλος της λογοτεχνικής μας ομάδας:

Γνωρίστε τον Χάρη Κωφιάδη
(Λογοτεχνικό όνομα στο Wattpad:  Quicklines)

Ερωτήσεις παρουσίασης

Ποια εσωτερική ανάγκη ή τι άλλο σε ώθησε να γράφεις και ποια μηνύματα τυχόν θα ήθελες να περάσεις μέσα απ τη γραφή σου;

Η ίδια ανάγκη που ωθεί τον καθέναν μας θεωρώ για να καταπιαστεί με τις τέχνες, ερασιτεχνικά ή επαγγελματικά· αυτή της έκφρασης. Βρίσκω ανακουφιστικό το γεγονός πως μπορώ να χαθώ σε μια ιστορία, φτιαγμένη από εμένα. Όταν γράφω, βλέπω και ακούω αυτά που συμβαίνουν στους ήρωές μου, σαν να συμμετέχω ενεργά στην πλοκή, και έτσι ζω πολλές ζωές παράλληλα και λέω πράγματα, μέσα από τα χείλη άλλων, που σκέφτομαι, που με προβληματίζουν. Κι έτσι, τα μηνύματα διαφέρουν από έργο σε έργο και από χαρακτήρα σε χαρακτήρα, γιατί ο καθένας έχει την δική του ιστορία.

Ποιο λογοτεχνικό είδος σου αρέσει περισσότερο και γιατί όπως επίσης αν θα ήθελες να πειραματιστείς και με κάτι διαφορετικό.

Πριν κάποια χρόνια θα έλεγα με σιγουριά την φαντασία. Πλέον δεν μπορώ να απαντήσω με την ίδια βεβαιότητα. Το μυστήριο και το κοινωνικό δράμα με έχουν τραβήξει εξίσου και πρόσφατα έχω επιχειρήσει να καταπιαστώ με ένα έργο, αγγίζοντας ακροθιγώς την κωμωδία. Ευτυχώς, είναι αρκετά τα είδη που τόλμησα και έτσι προς το παρόν δηλώνω άνευ απωθημένων. 


Δώσε μας μια γενική εικόνα για το συγγραφικό σου έργο μέχρι στιγμής

Το συγγραφικό μου έργο μέχρι στιγμής μοιάζει εξαιρετικά με την ψυχοσύνθεσή μου. Δεν είναι συγκεκριμένο, δεν αφορά ένα είδος, δεν περιέχει πολλά κοινά σημεία αναφοράς. Έχω ολοκληρώσει αισίως ένα βιβλίο μυστηρίου και ένα μυθιστόρημα φαντασίας και αυτή την στιγμή “τρέχουν” άλλη μια ιστορία μυστηρίου, μια απόπειρά μου για ένα πιο ψυχολογικό thriller, ένα κοινωνικό δράμα για την διαφορετικότητα και μια ρομαντική κομεντί. Δυστυχώς, είναι τόσοι οι χαρακτήρες που κάτι έχουν να πουν και τόσα τα περιβάλλοντα στα οποία μπορούν να το κάνουν, που αυτό μου έχει αφαιρέσει ίσως την δυνατότητα μιας καθολικής ταυτότητας μέχρι στιγμής. 

Μίλησέ μας για την προσωπική σου εμπειρία στο γράψιμο ενός έργου. Την πηγή έμπνευσης, το βαθμό δυσκολίας, τα συναισθήματά σου.

Έμπνευση έχω αντλήσει ακόμη και από την λεγόμενη trash tv αν και δεν μου αρέσουν οι ταμπέλες. Μια εικόνα, μια λέξη, μια ατάκα σε μια φιλική παρέα ή και μια πιο βαθυστόχαστη συζήτηση…όλα μπορούν εν δυνάμει να γίνουν πηγή έμπνευσης, αρκεί να έρθει το κατάλληλο timing. Μέχρι στιγμής, η συγγραφή είναι αρκετά καλή μαζί μου. Με ένα καφέ και λίγη μουσική, σπάνια έχω βρεθεί να δυσκολεύομαι για να γράψω· όχι πως δεν μου έχει συμβεί και αυτό. Το σκληρό κομμάτι για μένα είναι το κομμάτι της ενσυναίσθησης που θέλοντας και μη αποκτάς γράφοντας έναν χαρακτήρα. Έχω βρεθεί αρκετές φορές, να βιώνω την θλίψη του πρωταγωνιστή μου, μετά από ένα δύσκολο κεφάλαιο. 
Μπορείς να μας σκιαγραφήσεις λίγο τους βασικούς χαρακτήρες από τα έργα σου;

Οι χαρακτήρες μου είναι άνθρωποι –ή όχι αν αναλογιστείς το κομμάτι της φαντασίας- με ό,τι αυτό χαρακτηρίζει την έννοια. Έχουν αδυναμίες, προβλήματα που τους βασανίζουν και κυρίως: δεν είναι τέλειοι. Είναι μια γυναίκα που είχε την ατυχία να γεννηθεί στο λάθος σώμα, ο πρώην “χοντρός” που ακόμη δειλιάζει να αγκαλιάσει το ποιος έχει γίνει, ο ψυχαναγκαστικός που τυραννιέται από το ίδιο του το μυαλό, ο αντικοινωνικός που δεν επιτρέπει στον εαυτό του μεγάλες συγκινήσεις και τόσοι άλλοι. Και μέσα στην διαφορετικότητά τους –ο ένας από τον άλλον- όλοι κουβαλούν ένα δικό μου κομμάτι. Τους τα “φορτώνω” συνήθως για να τους νιώθω πιο κοντά μου.  


Τι είναι για σένα το blogging και ποια η εμπειρία σου από αυτό.

Με το blogging συναντηθήκαμε άλλη μία φορά προηγουμένως. Ήταν μια απόπειρα να διευρύνω τους αποδέκτες της έκφρασής μου και μπορώ να πω ό,τι το απήλαυσα. Ήμουν όμως άπειρος, όπως και είμαι ακόμη, και δεν ήξερα πώς να το διαχειριστώ. Μόνος μου, έκανα ό,τι θεωρούσα καλύτερο και το έφτιαξα από την αρχή. Ήταν δημιουργικό ακόμη και αυτό υποθέτω και ίσως αυτό να με είχε τραβήξει επίσης στο να το κάνω. 

Δώσε μας μια εικόνα από τις δικτυακές σου ενασχολήσεις

    Οι δικτυακές μου ενασχολήσεις είναι ακόμη σε στάδιο αρχαρίου. Ξεκίνησα από το Wattpad, όταν η σύζυγός μου μού πρότεινε να μπω για να διαβάσω και τότε μου μπήκε η πρώτη ιδέα. Έγραφα πολύ νωρίτερα αλλά τα κείμενά μου δεν είχαν πάνω από έναν ή δύο αναγνώστες, άτομα που εγώ επέλεγα να τα μοιραστώ. Χάρηκα πολύ που κατάφερα να εκτεθώ και ακόμη περισσότερο, για όλους αυτούς που γνώρισαν ένα κομμάτι του ποιος είμαι, μέσα από τα έργα μου, που γέλασαν, που συγκινήθηκαν. Και είμαι ακόμη εκεί, μην τολμώντας να κάνω το επόμενο βήμα. Θα γίνει όμως. Ήδη αυτό το blog είναι μια καινούρια αρχή, για την οποία δηλώνω ευτυχής.  


    Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τoν Χάρη Κωφιάδη για το άνοιγμα της καρδιάς του και να του ευχηθούμε καλή συνέχεια σε κάθε δημιουργικό του βήμα
    Επίσης να ενημερώσουμε ότι όλα τα links για τους δικτυακούς του τόπους θα τα βρείτε στην προσωπική του σελίδα στο blog.

    Η διαχείριση του Blog

    Σχόλια

    1. Εξαιρετικός, πολυδιάστατος και με γλώσσα άψογη. Από τους αγαπημένους ήδη. Αξίζεις να διαβαστείς από όλους.

      ΑπάντησηΔιαγραφή
    2. Χάρη, ήταν χαρά, αγαπητέ φίλε, που σε γνώρισα μέσα στην εφαρμογή του wattpad. Γιατί στο έργο σου βρήκα έναν άνθρωπο που αγαπάει αυτό που κάνει.
      Η Γλώσσα του έχει τα λογοτεχνικά εκείνα στοιχεία που της πρέπουν για να είναι ελκυστική. Τα θέματά σου είναι πολύ δυνατά με την πλοκή και τους χαρακτήρες σου.
      Σου εύχομαι καλή συνέχεια σε ότι κάνεις.

      ΑπάντησηΔιαγραφή
    3. Χάρη καλωσόρισες και στην οικογένεια του μπλογκ. Καλή συνέχεια στον ωραίο χώρο της συγγραφής.

      ΑπάντησηΔιαγραφή
    4. Όμορφο που μάθαμε περισσότερες πληροφορίες για εσένα και την έμπνευση σου! Αγαπημένες οι ιστορίες σου... Με όλη την απλότητα και την ουσιαστική δομή που λατρεύω και εγώ σαν δημιουργός και σαν αναγνώστης.

      ΑπάντησηΔιαγραφή

    Δημοσίευση σχολίου

    Most Popular

    Ψώνια Συγγραφείς

      "Τα λεφτά μου όλα δίνω για λίγα clicks, κι ένα μήνυμά σου κάτω από το τραπέζι..." Ψώνια είμαστε. Φαντασμένα πλάσματα που διψάνε για αναγνώριση και δόξα, έχοντας γράψει μερικές σελίδες στο Word. Συγγραφείς, με άλλα λόγια, στα όρια της απελπισίας -θα έλεγε κανείς- για αυτό που δεν έρχεται από μόνο του. Κι εμείς εκεί, στο σπρώξιμο. Με το στανιό να γίνουμε φίρμες και να πουλήσουμε. Γιατί, ως γνωστόν, τα χρήματα είναι στο βιβλίο... Κι αν εδώ σου ξέφυγε ένα γελάκι, μην ανησυχείς, σε καταλαβαίνω. Έχω γελάσει πάμπολλες φορές και ο ίδιος με παρόμοια θέματα. Αλλά συγγνώμη, παρεκτράπηκε λίγο ο ειρμός μου. Πού ήμουν; Α, ναι! Στα ψώνια. Είναι πασιφανής, άλλωστε, η υπερπροσπάθεια. Τη βλέπουμε όλοι στα social media, όπου ο συγγραφέας «μαϊντανίζει», καθώς πρέπει να έχει συνεχή παρουσία και engagement ώστε… να γίνει γνωστός, φυσικά! Τι να κάνει, λοιπόν, το προσφιλές μας ψώνιο; Σπάει το κεφάλι του να βρει θεματολογίες για να κάνει ένα ακόμη βίντεο. Πασχίζει να μάθει τα Canva, τα CapCut κα...

    Οι κίτρινες τουλίπες μυρίζουν "Σ' αγαπώ" (γράφει η Ελένη Ζηνονίδη)

    "Δεν είναι αυτή τη μία φορά του χρόνου. Αυτή τη μία μέρα. Ειναι συνεχώς από πάνω μας, μέσα μας, γύρω μας, νεκρές οι ζωντανές. Απλά μια φορά τον χρόνο... αξίζει να τις θυμόμαστε λίγο περισσότερο. Αξίζει να ακούμε τις καρδιές τους όπως όταν μας κουβαλούσαν μέσα τους.  Σε μία ποιητική συλλογή είχα διαβάσει μια εύστοχη τοποθέτηση: " Οταν γιορτάζουν δε μιλούν, μα όταν γελούν το δείχνουν. Όποτε κλάψεις σε ακούν, όμως αν κλαιν' το κρύβουν".  Δεν είναι περίεργο που έχουν όλες μια διαπεραστική μυρωδιά που μας κάνει και κλαίμε; Η κάθε μία τη δική της, αλλά είναι μία. Με όσα αρώματα κι αν ψεκαστούν στο πέρας της ζωής τους. Με όσα κρίματα, ερωτήματα ψεκάσουνε και μας.  Αλλά είναι μαμάδες. Και αδειάζουν, και αλλάζουν, από πάνες μέχρι τον ίδιο τους τον εαυτό. Φιλτράρουν, προσέχουν, παρέχουν, ιδρώνουν, νυχτώνουν λουσμένες αγωνία πως όλα είναι καλά, ίσως βαλτώνουν, μα δεν κολώνουν. Σαν να τους χαρίζει η ζωή μια ατσάλινη πανοπλία που με τα χρόνια θαμπώνει, γεμίζει χαρακιές, γδαρσίμ...

    "Χειμερινή ενόραση" (Μικρό διήγημα/short story)

      Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...