Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

"Χειμερινή ενόραση" (Μικρό διήγημα/short story)

  Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...

Γνωρίστε την Ιφιγένεια Μπακογιάννη

Το "Ονείρων Πένες" ανοίγει τις πόρτες του στους αναγνώστες του. Σκοπός μας πρωταρχικός να γνωρίσετε τα μέλη της λογοτεχνικής μας ομάδας. 
Στα πλαίσια αυτά έχουμε ήδη ξεκινήσει, τη διαδικασία μιας μικρής συνέντευξης μέσα από την οποία, τα μέλη της ομάδας και συντάκτες του blog παρουσιάζουν βασικές πτυχές από τις σκέψεις και τα βιώματά τους από την μέχρι τώρα εμπειρία τους στον κόσμο της λογοτεχνίας και της ποίησης.

Εκτός λοιπόν από τις προσωπικές σελίδες που υπάρχουν στο blog για το κάθε μέλος, στις οποίες μπορείτε να διαβάσετε τα βιογραφικά τους αλλά και την βιβλιογραφία τους, μπορείτε και μέσα από αυτές τις συνεντεύξεις να μάθετε περισσότερα πράγματα πάνω σε αυτούς για την αγάπη τους και το μεράκι τους στην τέχνη του λόγου.


Συνεχίζουμε λοιπόν σήμερα:

Γνωρίστε την Ιφιγένεια Μπακογιάννη


Ερωτήσεις παρουσίασης

Ποια εσωτερική ανάγκη ή τι άλλο σε ώθησε να γράφεις και ποια μηνύματα τυχόν θα ήθελες να περάσεις μέσα απ τη γραφή σου;

Δεν θα το αποκαλούσα ανάγκη. Πιο πολύ το είχα μέσα μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Αργότερα, με ώθησε η ανάγκη να αποβάλω το άγχος μου και τα αρνητικά μου συναισθήματα. Μέσα από τα γραπτά μου, θέλω να περνώ μηνύματα, αντιρατσιστικά, αξιών, για την σημασία της αγάπης, της φιλίας και της οικογένειας. Από τη στιγμή που έχω το ταλέντο, γιατί να μην τα αποτυπώσω στο χαρτί δίνοντάς τους την ευκαιρία να διαβαστούν;

Ποιο λογοτεχνικό είδος σου αρέσει περισσότερο και γιατί όπως επίσης αν θα ήθελες να πειραματιστείς και με κάτι διαφορετικό.

Η φαντασία. Η πραγματικότητα ποτέ δεν μου αρκούσε. Ήθελα να βλέπω πίσω από τα μουντά κτίρια, πίσω από ότι μου επέτρεπαν τα μάτια μου. Η φαντασία ανοίγει νέους ορίζοντες, σε ταξιδεύει και απλά την αγαπώ. Βεβαίως και έχω πειραματιστεί και με άλλα είδη, όπως το κοινωνικό δράμα, το χιούμορ και το ρομαντικό.

Δώσε μας μια γενική εικόνα για το συγγραφικό σου έργο μέχρι στιγμής

Έχω γράψει 25 ιστορίες, κάποιες ολοκληρωμένες, άλλες όχι. Έχω εκδώσει ένα μεταφυσικό μυθιστόρημα, το ΄΄5 Νοέμβρη΄΄ και ελπίζω να κατορθώσω μελλοντικά να εκδόσω και άλλα μου έργα.

Μίλησέ μας για την προσωπική σου εμπειρία στο γράψιμο ενός έργου. Την πηγή έμπνευσης, το βαθμό δυσκολίας, τα συναισθήματά σου.

Πάντοτε όταν γράφω κάτι, το νιώθω και δένομαι με τους ήρωες. Έχω κλάψει μία φορά, καθώς γνώριζα πως το επόμενο κεφάλαιο, θα μιλούσε για τον θάνατο του ήρωά μου. Πηγή έμπνευσής μου, είναι τα πάντα. Από ταινίες κυρίως, ως γεγονότα όπως η πτώση των Δίδυμων Πύργων. Στη φαντασία αν και έχει χρειαστεί να κάνω κοσμογονία, ένιωσα πως η έμπνευση ερχόταν εύκολα. Αρκετές φορές ωστόσο, δυσκολεύομαι να περιγράψω απλές και καθημερινές στιγμές των ηρώων φοβούμενη πως ίσως θα ήταν βαρετές για τον αναγνώστη.

Μπορείς να μας σκιαγραφήσεις λίγο τους βασικούς χαρακτήρες από τα έργα σου;

Οι χαρακτήρες σε όλα μου τα έργα είναι ανθρώπινοι, που σημαίνει πως σε όποιο είδος και αν ανήκουν, έχουν αδυναμίες και πάθη, ακόμη και ο πρωταγωνιστής. Αγαπώ τους γκρίζους χαρακτήρες. Εκείνους που έχουν θέματα, αλλά παλεύουν να τα λύσουν και να αλλάξουν. Οι βασικοί μου χαρακτήρες έτσι είναι. Έξυπνοι, δυνατοί, αλλά αρκετές φορές ο χαρακτήρας τους, τους βάζει σε μπελάδες.


Τι είναι για σένα το blogging και ποια η εμπειρία σου από αυτό.

Το blogging θεωρώ πως είναι τρόπος έκφρασης των ιδεών και διαφήμισης παράλληλα της δουλειάς μας ως συγγραφείς. Δεν έχω καμία απολύτως προηγούμενη εμπειρία για να μπορώ να μιλήσω με σιγουριά.

Δώσε μας μια εικόνα από τις δικτυακές σου ενασχολήσεις
    Γενικά δεν είμαι υπέρ του διαδικτύου. Προσπαθώ να το κρατώ σε στενά όρια εκτός από τη σελίδα μου τη συγγραφική στο Facebook που την έχω δημόσια. Οτιδήποτε άλλο αφορά την προσωπική μου ζωή, την κρατώ αυστηρά στα πλαίσια των φίλων και των ανθρώπων που έχω γνωρίσει προσωπικά.



    Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την Ιφιγένεια Μπακογιάννη (Baiffi88 user name στο Wattpad) για το άνοιγμα της καρδιάς της και να της ευχηθούμε καλή συνέχεια σε κάθε δημιουργικό της βήμα
    Επίσης να ενημερώσουμε ότι όλα τα links για τους δικτυακούς της τόπους θα τα βρείτε στην προσωπική της σελίδα στο blog.

    Η διαχείριση του Blog

    Σχόλια

    1. Ιφιγένεια, εύχομαι ολόψυχα καλές εμπνεύσεις. Έχω άποψη για τη γραφή σου και κάποια από τα έργα σου και την θεωρώ εξαιρετική και έχει πολλά να δώσει. Να σου ευχηθώ πάντα το καλύτερο.

      ΑπάντησηΔιαγραφή
    2. Ιφιγένεια, διαθέτεις μια ευαισθησία στα έργα σου που ξεχωρίζει. Καλή επιτυχία σε ό,τι κάνεις.

      ΑπάντησηΔιαγραφή

    Δημοσίευση σχολίου

    Most Popular

    Ψώνια Συγγραφείς

      "Τα λεφτά μου όλα δίνω για λίγα clicks, κι ένα μήνυμά σου κάτω από το τραπέζι..." Ψώνια είμαστε. Φαντασμένα πλάσματα που διψάνε για αναγνώριση και δόξα, έχοντας γράψει μερικές σελίδες στο Word. Συγγραφείς, με άλλα λόγια, στα όρια της απελπισίας -θα έλεγε κανείς- για αυτό που δεν έρχεται από μόνο του. Κι εμείς εκεί, στο σπρώξιμο. Με το στανιό να γίνουμε φίρμες και να πουλήσουμε. Γιατί, ως γνωστόν, τα χρήματα είναι στο βιβλίο... Κι αν εδώ σου ξέφυγε ένα γελάκι, μην ανησυχείς, σε καταλαβαίνω. Έχω γελάσει πάμπολλες φορές και ο ίδιος με παρόμοια θέματα. Αλλά συγγνώμη, παρεκτράπηκε λίγο ο ειρμός μου. Πού ήμουν; Α, ναι! Στα ψώνια. Είναι πασιφανής, άλλωστε, η υπερπροσπάθεια. Τη βλέπουμε όλοι στα social media, όπου ο συγγραφέας «μαϊντανίζει», καθώς πρέπει να έχει συνεχή παρουσία και engagement ώστε… να γίνει γνωστός, φυσικά! Τι να κάνει, λοιπόν, το προσφιλές μας ψώνιο; Σπάει το κεφάλι του να βρει θεματολογίες για να κάνει ένα ακόμη βίντεο. Πασχίζει να μάθει τα Canva, τα CapCut κα...

    Οι κίτρινες τουλίπες μυρίζουν "Σ' αγαπώ" (γράφει η Ελένη Ζηνονίδη)

    "Δεν είναι αυτή τη μία φορά του χρόνου. Αυτή τη μία μέρα. Ειναι συνεχώς από πάνω μας, μέσα μας, γύρω μας, νεκρές οι ζωντανές. Απλά μια φορά τον χρόνο... αξίζει να τις θυμόμαστε λίγο περισσότερο. Αξίζει να ακούμε τις καρδιές τους όπως όταν μας κουβαλούσαν μέσα τους.  Σε μία ποιητική συλλογή είχα διαβάσει μια εύστοχη τοποθέτηση: " Οταν γιορτάζουν δε μιλούν, μα όταν γελούν το δείχνουν. Όποτε κλάψεις σε ακούν, όμως αν κλαιν' το κρύβουν".  Δεν είναι περίεργο που έχουν όλες μια διαπεραστική μυρωδιά που μας κάνει και κλαίμε; Η κάθε μία τη δική της, αλλά είναι μία. Με όσα αρώματα κι αν ψεκαστούν στο πέρας της ζωής τους. Με όσα κρίματα, ερωτήματα ψεκάσουνε και μας.  Αλλά είναι μαμάδες. Και αδειάζουν, και αλλάζουν, από πάνες μέχρι τον ίδιο τους τον εαυτό. Φιλτράρουν, προσέχουν, παρέχουν, ιδρώνουν, νυχτώνουν λουσμένες αγωνία πως όλα είναι καλά, ίσως βαλτώνουν, μα δεν κολώνουν. Σαν να τους χαρίζει η ζωή μια ατσάλινη πανοπλία που με τα χρόνια θαμπώνει, γεμίζει χαρακιές, γδαρσίμ...

    "Χειμερινή ενόραση" (Μικρό διήγημα/short story)

      Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...