Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Η Εξέλιξη του Τρόμου στη Λογοτεχνία: Από το Γοτθικό Σκοτάδι στο Halloween | Χάρης Κωφιάδης

Γιατί επιζητούμε την αδρεναλίνη του φόβου μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου, ενώ στην πραγματική ζωή τον αποφεύγουμε; Καθώς πλησιάζει η πιο ατμοσφαιρική νύχτα του Οκτώβρη, τα φώτα χαμηλώνουν, οι σκιές μεγαλώνουν και η ανάγκη μας για μια σκοτεινή ιστορία γιγαντώνεται. Σε καλωσορίζω σε μια αναδρομή στις μορφές που πήρε ο τρόμος στη λογοτεχνία και στο γιατί το Halloween παραμένει η απόλυτη γιορτή των «περιέργων» αναγνωστών. Ανέκαθεν με τραβούσε το σκοτάδι στην τέχνη. Όχι πως αγνοούσα το φως, αλλά παρουσιάζεται συχνά ως λιγότερο γοητευτικό. Το σκοτάδι κρύβει μέσα του ανασφάλεια, αδρεναλίνη, το άγνωστο. Μας προκαλεί συναισθήματα τα οποία δεν θέλουμε να βιώσουμε στην καθημερινότητα και προτιμάμε να τα ανακαλύπτουμε από την ασφάλεια του καναπέ. Εκεί όπου ξέρουμε πολύ καλά πως ο τρόμος τελειώνει τη στιγμή που κλείνουμε το βιβλίο. Ή και λίγες ώρες αργότερα, ανάλογα πόσο θα μας επηρεάσει. Καθ’ όλη τη διάρκεια, ωστόσο, έχουμε πλήρη επίγνωση ότι όλο αυτό δεν είναι παρά μια φανταστική ιστορία...

Γνωρίστε την Ιφιγένεια Μπακογιάννη

Το "Ονείρων Πένες" ανοίγει τις πόρτες του στους αναγνώστες του. Σκοπός μας πρωταρχικός να γνωρίσετε τα μέλη της λογοτεχνικής μας ομάδας. 
Στα πλαίσια αυτά έχουμε ήδη ξεκινήσει, τη διαδικασία μιας μικρής συνέντευξης μέσα από την οποία, τα μέλη της ομάδας και συντάκτες του blog παρουσιάζουν βασικές πτυχές από τις σκέψεις και τα βιώματά τους από την μέχρι τώρα εμπειρία τους στον κόσμο της λογοτεχνίας και της ποίησης.

Εκτός λοιπόν από τις προσωπικές σελίδες που υπάρχουν στο blog για το κάθε μέλος, στις οποίες μπορείτε να διαβάσετε τα βιογραφικά τους αλλά και την βιβλιογραφία τους, μπορείτε και μέσα από αυτές τις συνεντεύξεις να μάθετε περισσότερα πράγματα πάνω σε αυτούς για την αγάπη τους και το μεράκι τους στην τέχνη του λόγου.


Συνεχίζουμε λοιπόν σήμερα:

Γνωρίστε την Ιφιγένεια Μπακογιάννη


Ερωτήσεις παρουσίασης

Ποια εσωτερική ανάγκη ή τι άλλο σε ώθησε να γράφεις και ποια μηνύματα τυχόν θα ήθελες να περάσεις μέσα απ τη γραφή σου;

Δεν θα το αποκαλούσα ανάγκη. Πιο πολύ το είχα μέσα μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Αργότερα, με ώθησε η ανάγκη να αποβάλω το άγχος μου και τα αρνητικά μου συναισθήματα. Μέσα από τα γραπτά μου, θέλω να περνώ μηνύματα, αντιρατσιστικά, αξιών, για την σημασία της αγάπης, της φιλίας και της οικογένειας. Από τη στιγμή που έχω το ταλέντο, γιατί να μην τα αποτυπώσω στο χαρτί δίνοντάς τους την ευκαιρία να διαβαστούν;

Ποιο λογοτεχνικό είδος σου αρέσει περισσότερο και γιατί όπως επίσης αν θα ήθελες να πειραματιστείς και με κάτι διαφορετικό.

Η φαντασία. Η πραγματικότητα ποτέ δεν μου αρκούσε. Ήθελα να βλέπω πίσω από τα μουντά κτίρια, πίσω από ότι μου επέτρεπαν τα μάτια μου. Η φαντασία ανοίγει νέους ορίζοντες, σε ταξιδεύει και απλά την αγαπώ. Βεβαίως και έχω πειραματιστεί και με άλλα είδη, όπως το κοινωνικό δράμα, το χιούμορ και το ρομαντικό.

Δώσε μας μια γενική εικόνα για το συγγραφικό σου έργο μέχρι στιγμής

Έχω γράψει 25 ιστορίες, κάποιες ολοκληρωμένες, άλλες όχι. Έχω εκδώσει ένα μεταφυσικό μυθιστόρημα, το ΄΄5 Νοέμβρη΄΄ και ελπίζω να κατορθώσω μελλοντικά να εκδόσω και άλλα μου έργα.

Μίλησέ μας για την προσωπική σου εμπειρία στο γράψιμο ενός έργου. Την πηγή έμπνευσης, το βαθμό δυσκολίας, τα συναισθήματά σου.

Πάντοτε όταν γράφω κάτι, το νιώθω και δένομαι με τους ήρωες. Έχω κλάψει μία φορά, καθώς γνώριζα πως το επόμενο κεφάλαιο, θα μιλούσε για τον θάνατο του ήρωά μου. Πηγή έμπνευσής μου, είναι τα πάντα. Από ταινίες κυρίως, ως γεγονότα όπως η πτώση των Δίδυμων Πύργων. Στη φαντασία αν και έχει χρειαστεί να κάνω κοσμογονία, ένιωσα πως η έμπνευση ερχόταν εύκολα. Αρκετές φορές ωστόσο, δυσκολεύομαι να περιγράψω απλές και καθημερινές στιγμές των ηρώων φοβούμενη πως ίσως θα ήταν βαρετές για τον αναγνώστη.

Μπορείς να μας σκιαγραφήσεις λίγο τους βασικούς χαρακτήρες από τα έργα σου;

Οι χαρακτήρες σε όλα μου τα έργα είναι ανθρώπινοι, που σημαίνει πως σε όποιο είδος και αν ανήκουν, έχουν αδυναμίες και πάθη, ακόμη και ο πρωταγωνιστής. Αγαπώ τους γκρίζους χαρακτήρες. Εκείνους που έχουν θέματα, αλλά παλεύουν να τα λύσουν και να αλλάξουν. Οι βασικοί μου χαρακτήρες έτσι είναι. Έξυπνοι, δυνατοί, αλλά αρκετές φορές ο χαρακτήρας τους, τους βάζει σε μπελάδες.


Τι είναι για σένα το blogging και ποια η εμπειρία σου από αυτό.

Το blogging θεωρώ πως είναι τρόπος έκφρασης των ιδεών και διαφήμισης παράλληλα της δουλειάς μας ως συγγραφείς. Δεν έχω καμία απολύτως προηγούμενη εμπειρία για να μπορώ να μιλήσω με σιγουριά.

Δώσε μας μια εικόνα από τις δικτυακές σου ενασχολήσεις
    Γενικά δεν είμαι υπέρ του διαδικτύου. Προσπαθώ να το κρατώ σε στενά όρια εκτός από τη σελίδα μου τη συγγραφική στο Facebook που την έχω δημόσια. Οτιδήποτε άλλο αφορά την προσωπική μου ζωή, την κρατώ αυστηρά στα πλαίσια των φίλων και των ανθρώπων που έχω γνωρίσει προσωπικά.



    Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την Ιφιγένεια Μπακογιάννη (Baiffi88 user name στο Wattpad) για το άνοιγμα της καρδιάς της και να της ευχηθούμε καλή συνέχεια σε κάθε δημιουργικό της βήμα
    Επίσης να ενημερώσουμε ότι όλα τα links για τους δικτυακούς της τόπους θα τα βρείτε στην προσωπική της σελίδα στο blog.

    Η διαχείριση του Blog

    Σχόλια

    1. Ιφιγένεια, εύχομαι ολόψυχα καλές εμπνεύσεις. Έχω άποψη για τη γραφή σου και κάποια από τα έργα σου και την θεωρώ εξαιρετική και έχει πολλά να δώσει. Να σου ευχηθώ πάντα το καλύτερο.

      ΑπάντησηΔιαγραφή
    2. Ιφιγένεια, διαθέτεις μια ευαισθησία στα έργα σου που ξεχωρίζει. Καλή επιτυχία σε ό,τι κάνεις.

      ΑπάντησηΔιαγραφή

    Δημοσίευση σχολίου

    Most Popular

    Σκέψεις για το ρόλο της τέχνης και της συγγραφής, γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης

     Ολόγυρά μας, ένας όμορφος μαγικός κόσμος της τέχνης, έχει απλωμένα τα φτερά του σε ένα διαρκές κάλεσμα στις σκέψεις αλλά και στα συναισθήματά μας. Δημιουργήματα εικαστικά, δημιουργήματα του λόγου, της κίνησης του σώματος, δημιουργήματα της σκηνής. Η αλληλεπίδραση μαζί του είναι μια σχέση που συνοδεύει τον άνθρωπο από την πρωτόγονη κοινωνία μέχρι σήμερα. Για τους ανθρώπους, που γράφουμε. Για όλους εκείνους που προσπαθούμε να εκφραστούμε δημιουργικά μέσα από την πεζογραφία και την ποίηση. Έχουμε σκεφτεί άραγε, γιατί το κάνουμε; Ποιο είναι το βαθύτερο κίνητρο πέρα από τη δύναμη της εξωτερίκευσης της εσωτερικής έμπνευσης; Με λίγα λόγια για να το πάω παρακάτω, το βαθύτερο κίνητρο ενός συγγραφικού έργου, μένει στενά στο να εκφράσει μόνο μια δοσμένη πλοκή, μια μυθοπλασία, ένα ποίημα; Ή προχωράει παραπέρα; Και πόσο μακριά μπορεί να φτάσει αυτή η "ομιλία"; Κακά τα ψέματα, μέσα σε κάθε λογοτεχνικό έργο, διήγημα, νουβέλα, μυθιστόρημα, ένας συγγραφέας, όποιος και και να είναι αυτός, θα ...

    Έλληνες Vs Ξένοι Συγγραφείς

      Γιατί τόσο hate για τους Έλληνες συγγραφείς; Ή αν το hate είναι δυνατή λέξη και θέλουμε κάτι λίγο πιο ήσυχο, γιατί τόση αμφισβήτηση; Καχυποψία; Κριτική; Είδα ένα post πρόσφατα που με έκανε να σκεφτώ. Κι όταν σκέφτομαι για τα βιβλία, θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, να ανοίγουν συζητήσεις, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Οπότε να 'μαι πάλι με ένα θέμα που -δεν σου κρύβω- κάνει το αίμα μου να βράζει. Γιατί; Γιατί είμαι Έλληνας συγγραφέας και, ως εκ τούτου, με αφορά άμεσα. Έχοντας πει αυτό, και χωρίς κανέναν σκοπό να σε σοκάρω, να σου πω ότι δεν αδικώ τους αναγνώστες που σκέφτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Άσε με να σου εξηγήσω. Τι χρειάζεται σήμερα ένας νέος συγγραφέας στην Ελλάδα για να δει το βιβλίο του να εκδίδεται; Αν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες είναι «ταλέντο», είσαι ρομαντική ψυχή και γι’ αυτό έχεις τη συμπάθειά μου. Θα μου επιτρέψεις όμως να σε κατεβάσω από το ροζ συννεφάκι, μόνο για λίγο. Τι χρειάζεται λοιπόν; Διασυνδέσεις , μεγάλο following στα social και budget . Όχι απαρ...

    Ο Στάθης & η Αστάθεια

      Γράφει ο Χάρης Κωφιάδης  Η πρώτη φορά που ο Στάθης είδε τον γέρο ήταν μια μέρα που λίγο διέφερε απ’ όσες προηγήθηκαν. Στη δουλειά το τηλέφωνο δεν είχε σταματήσει να χτυπάει. Φωνές και φράσεις κοφτές, τυπικά ευγενικές μα ουσιαστικά αγενείς. Σπάνια πια, των παραπόνων και των απαιτήσεων προηγούνταν μια καλημέρα, ή μια καλησπέρα. Λες κι ήταν δεδομένο… Μα δεν ήταν. Κι έλειπε κι αυτό το χαμόγελο που εκείνος δεν θα μπορούσε να δει, μα αν μη τι άλλο θα το άκουγε. Είχε καλό αυτί όπως του λέγανε άλλωστε. Χρόνια στην ίδια θέση, επαγγελματικά είχε φτάσει στο απόγειο μιας καριέρας περιορισμένης και κομματάκι πεζής, να ανέχεται τον πάσα έναν που δεν πηδούσε ή δεν πηδιόταν αρκετά. Μπορεί βέβαια να μην έφταιγαν και οι πελάτες∙ το είχε σκεφτεί μια-δυο φορές και αυτό. Μπορεί να ήταν που και ο ίδιος δεν τους χαμογελούσε πια όπως παλιά. Όταν πήρε τη θέση, το ήθελε και το έκανε, μετά το προσπαθούσε. Στο τέλος το πέταξε στην άκρη σαν γραβάτα που κάπως σε στενεύει, κάπως σε πνίγει και δεν σου...