Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

Γνωρίστε την Ιφιγένεια Μπακογιάννη

Το "Ονείρων Πένες" ανοίγει τις πόρτες του στους αναγνώστες του. Σκοπός μας πρωταρχικός να γνωρίσετε τα μέλη της λογοτεχνικής μας ομάδας. 
Στα πλαίσια αυτά έχουμε ήδη ξεκινήσει, τη διαδικασία μιας μικρής συνέντευξης μέσα από την οποία, τα μέλη της ομάδας και συντάκτες του blog παρουσιάζουν βασικές πτυχές από τις σκέψεις και τα βιώματά τους από την μέχρι τώρα εμπειρία τους στον κόσμο της λογοτεχνίας και της ποίησης.

Εκτός λοιπόν από τις προσωπικές σελίδες που υπάρχουν στο blog για το κάθε μέλος, στις οποίες μπορείτε να διαβάσετε τα βιογραφικά τους αλλά και την βιβλιογραφία τους, μπορείτε και μέσα από αυτές τις συνεντεύξεις να μάθετε περισσότερα πράγματα πάνω σε αυτούς για την αγάπη τους και το μεράκι τους στην τέχνη του λόγου.


Συνεχίζουμε λοιπόν σήμερα:

Γνωρίστε την Ιφιγένεια Μπακογιάννη


Ερωτήσεις παρουσίασης

Ποια εσωτερική ανάγκη ή τι άλλο σε ώθησε να γράφεις και ποια μηνύματα τυχόν θα ήθελες να περάσεις μέσα απ τη γραφή σου;

Δεν θα το αποκαλούσα ανάγκη. Πιο πολύ το είχα μέσα μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Αργότερα, με ώθησε η ανάγκη να αποβάλω το άγχος μου και τα αρνητικά μου συναισθήματα. Μέσα από τα γραπτά μου, θέλω να περνώ μηνύματα, αντιρατσιστικά, αξιών, για την σημασία της αγάπης, της φιλίας και της οικογένειας. Από τη στιγμή που έχω το ταλέντο, γιατί να μην τα αποτυπώσω στο χαρτί δίνοντάς τους την ευκαιρία να διαβαστούν;

Ποιο λογοτεχνικό είδος σου αρέσει περισσότερο και γιατί όπως επίσης αν θα ήθελες να πειραματιστείς και με κάτι διαφορετικό.

Η φαντασία. Η πραγματικότητα ποτέ δεν μου αρκούσε. Ήθελα να βλέπω πίσω από τα μουντά κτίρια, πίσω από ότι μου επέτρεπαν τα μάτια μου. Η φαντασία ανοίγει νέους ορίζοντες, σε ταξιδεύει και απλά την αγαπώ. Βεβαίως και έχω πειραματιστεί και με άλλα είδη, όπως το κοινωνικό δράμα, το χιούμορ και το ρομαντικό.

Δώσε μας μια γενική εικόνα για το συγγραφικό σου έργο μέχρι στιγμής

Έχω γράψει 25 ιστορίες, κάποιες ολοκληρωμένες, άλλες όχι. Έχω εκδώσει ένα μεταφυσικό μυθιστόρημα, το ΄΄5 Νοέμβρη΄΄ και ελπίζω να κατορθώσω μελλοντικά να εκδόσω και άλλα μου έργα.

Μίλησέ μας για την προσωπική σου εμπειρία στο γράψιμο ενός έργου. Την πηγή έμπνευσης, το βαθμό δυσκολίας, τα συναισθήματά σου.

Πάντοτε όταν γράφω κάτι, το νιώθω και δένομαι με τους ήρωες. Έχω κλάψει μία φορά, καθώς γνώριζα πως το επόμενο κεφάλαιο, θα μιλούσε για τον θάνατο του ήρωά μου. Πηγή έμπνευσής μου, είναι τα πάντα. Από ταινίες κυρίως, ως γεγονότα όπως η πτώση των Δίδυμων Πύργων. Στη φαντασία αν και έχει χρειαστεί να κάνω κοσμογονία, ένιωσα πως η έμπνευση ερχόταν εύκολα. Αρκετές φορές ωστόσο, δυσκολεύομαι να περιγράψω απλές και καθημερινές στιγμές των ηρώων φοβούμενη πως ίσως θα ήταν βαρετές για τον αναγνώστη.

Μπορείς να μας σκιαγραφήσεις λίγο τους βασικούς χαρακτήρες από τα έργα σου;

Οι χαρακτήρες σε όλα μου τα έργα είναι ανθρώπινοι, που σημαίνει πως σε όποιο είδος και αν ανήκουν, έχουν αδυναμίες και πάθη, ακόμη και ο πρωταγωνιστής. Αγαπώ τους γκρίζους χαρακτήρες. Εκείνους που έχουν θέματα, αλλά παλεύουν να τα λύσουν και να αλλάξουν. Οι βασικοί μου χαρακτήρες έτσι είναι. Έξυπνοι, δυνατοί, αλλά αρκετές φορές ο χαρακτήρας τους, τους βάζει σε μπελάδες.


Τι είναι για σένα το blogging και ποια η εμπειρία σου από αυτό.

Το blogging θεωρώ πως είναι τρόπος έκφρασης των ιδεών και διαφήμισης παράλληλα της δουλειάς μας ως συγγραφείς. Δεν έχω καμία απολύτως προηγούμενη εμπειρία για να μπορώ να μιλήσω με σιγουριά.

Δώσε μας μια εικόνα από τις δικτυακές σου ενασχολήσεις
    Γενικά δεν είμαι υπέρ του διαδικτύου. Προσπαθώ να το κρατώ σε στενά όρια εκτός από τη σελίδα μου τη συγγραφική στο Facebook που την έχω δημόσια. Οτιδήποτε άλλο αφορά την προσωπική μου ζωή, την κρατώ αυστηρά στα πλαίσια των φίλων και των ανθρώπων που έχω γνωρίσει προσωπικά.



    Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την Ιφιγένεια Μπακογιάννη (Baiffi88 user name στο Wattpad) για το άνοιγμα της καρδιάς της και να της ευχηθούμε καλή συνέχεια σε κάθε δημιουργικό της βήμα
    Επίσης να ενημερώσουμε ότι όλα τα links για τους δικτυακούς της τόπους θα τα βρείτε στην προσωπική της σελίδα στο blog.

    Η διαχείριση του Blog

    Σχόλια

    1. Ιφιγένεια, εύχομαι ολόψυχα καλές εμπνεύσεις. Έχω άποψη για τη γραφή σου και κάποια από τα έργα σου και την θεωρώ εξαιρετική και έχει πολλά να δώσει. Να σου ευχηθώ πάντα το καλύτερο.

      ΑπάντησηΔιαγραφή
    2. Ιφιγένεια, διαθέτεις μια ευαισθησία στα έργα σου που ξεχωρίζει. Καλή επιτυχία σε ό,τι κάνεις.

      ΑπάντησηΔιαγραφή

    Δημοσίευση σχολίου

    Most Popular

    "Μη μου μιλάς για καλοκαίρια"

    Πιο καλή η μοναξιά... Στα δεκάξι δεν την ξέρεις. Δεν υπάρχει η μοναξιά στο λεξιλόγιό σου, μόνο δυο φτερά στην πλάτη έχεις και σκαρφαλώνεις στο τοιχάκι που σε χωρίζει από τον δρόμο, από το στενό καλντερίμι του κυκλαδίτικου νησιού όπου κατηφορίζει μια παρέα παιδιών τραγουδώντας: "Πιο καλή η μοναξιά από σένα που δε φτάνω..." Και θες να πετάξεις, να προσγειωθείς μπροστά στην παρέα και να βαδίσεις μαζί τους ψιθυρίζοντας: "Μια σε βρίσκω, μια σε χάνω..." Στα δεκάξι τα φτάνεις όλα. Τους φτάνεις όλους. Βρίσκεις για πρώτη φορά την καρδιά σου κι αμέσως μετά τη χάνεις, την αφήνεις για πάντα εκεί, στον ήλιο που βάφει το Αιγαίο κόκκινο, στο φεγγάρι που γίνεται μάρτυρας τού πρώτου φιλιού στις σκιές.  Στα δεκάξι φοράς την καινούργια σου φούστα με τα κίτρινα λουλούδια, το λευκό μπλουζάκι που λίγο μετά θα λερώσεις με το παγωτό μηχανής που ο δυνατός κυκλαδίτικος αέρας θα στείλει απευθείας πάνω σου και θα σε κάνει να βάλεις τα κλάματα. Στα δεκάξι περπατάς στο λιμάνι το βράδυ και περιμέ...

    Πονάνε άραγε τα βράδια;

      ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

    Άννα Καρένινα ή Τελειώνει με Εμάς;

      "Τελικά, τι προσδίδει αξία σε ένα βιβλίο;" 1. Το δίλημμα Ιδού λοιπόν ένα δίλημμα που μπορεί να τσακίσει κόκαλα. Γιατί ενώ φαινομενικά είναι μια εύκολη ερώτηση, η απάντησή της κρύβει παγίδες. Το ασφαλές είναι να απαντήσεις την Καρένινα ή τουλάχιστον να βρεις έναν ευφυή και πλάγιο τρόπο να μιλήσεις για την υποκειμενικότητα της στιγμής, του mood, της διάθεσης κ.α. Τονίζοντας πάντα την αδιαμφισβήτητη λογοτεχνική αξία ενός έργου όπως αυτό του Τολστόι, αν θες στο τέλος οι συνομιλητές σου να κουνάνε επιδοκιμαστικά το κεφάλι, συμφωνόντας. 2. Η “ασφαλής” επιλογή Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως μια πολύ μεγάλη μερίδα θα απαντούσε χωρίς δεύτερη σκέψη το κλασικό αυτό βιβλίο. Και θα είχαν απόλυτο δίκιο. Η διαχρονικότητά του και μόνο, είναι μέτρο ποιότητας αν μη τι άλλο. Τι συμβαίνει όμως με αυτούς που θα ήθελαν να απαντήσουν πως απολαύσανε περισσότερο το  Τελειώνει με Εμάς ; Μπορούν άραγε να το κάνουν σε έναν κύκλο λογοτεχνικό όπου υπάρχουν ορισμένοι άτυποι κανόνες; Και αν το κάνου...