Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

"Χειμερινή ενόραση" (Μικρό διήγημα/short story)

  Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...

Γνωρίστε την Ελευθερία Καλογνωμά

Το "Ονείρων Πένες" συνεχίζει να ανοίγει τις πόρτες του στους αναγνώστες του. Σκοπός μας πρωταρχικός να γνωρίσετε τα μέλη της λογοτεχνικής μας ομάδας. 
Στα πλαίσια αυτά έχουμε ήδη ξεκινήσει, τη διαδικασία μιας μικρής συνέντευξης μέσα από την οποία, τα μέλη της ομάδας και συντάκτες του blog παρουσιάζουν βασικές πτυχές από τις σκέψεις και τα βιώματά τους από την μέχρι τώρα εμπειρία τους στον κόσμο της λογοτεχνίας και της ποίησης.

Εκτός λοιπόν από τις προσωπικές σελίδες που υπάρχουν στο blog για το κάθε μέλος, στις οποίες μπορείτε να διαβάσετε τα βιογραφικά τους αλλά και την βιβλιογραφία τους, μπορείτε και μέσα από αυτές τις συνεντεύξεις να μάθετε περισσότερα πράγματα πάνω σε αυτούς για την αγάπη τους και το μεράκι τους στην τέχνη του λόγου.


Συνεχίζουμε λοιπόν σήμερα με το 5ο μέλος της λογοτεχνικής μας ομάδας:

Γνωρίστε την Ελυθερία Καλογνωμά
(Λογοτεχνικό όνομα στο Wattpad:  RitsaKal5)

Ερωτήσεις παρουσίασης

Ποια εσωτερική ανάγκη ή τι άλλο σε ώθησε να γράφεις και ποια μηνύματα τυχόν θα ήθελες να περάσεις μέσα απ τη γραφή σου;

Το γράψιμο για μένα είναι μια διαδικασία φυσική, όπως η ομιλία. Δεν θέλω να ακουστώ κλισέ και να μιλήσω για βαθιές υπαρξιακές ανάγκες έκφρασης. Είμαι απλά κάποια που έχει ζωηρή φαντασία, χειρίζεται αξιοπρεπώς την ελληνική γλώσσα και λατρεύει να διαβάζει και να γράφει. Δεν ξέρω αν τα έργα μου περνούν μηνύματα, σίγουρα όμως μιλούν για αγάπη, φιλία και κάπου εκεί μέσα σ' αυτά υπάρχουν κομμάτια από εμένα και τα όσα έχω ζήσει και κυρίως παρατηρήσει σ' αυτόν τον κόσμο που μας περιβάλλει. 

Ποιο λογοτεχνικό είδος σου αρέσει περισσότερο και γιατί όπως επίσης αν θα ήθελες να πειραματιστείς και με κάτι διαφορετικό.

Διαβάζω τα πάντα, από κλασσική λογοτεχνία μέχρι fantasy fiction. Περνώ περιόδους όπου διαβάζω με μανία ένα είδος κι ύστερα επιστρέφω σ' ένα άλλο. Γενικά ακολουθώ τις διαθέσεις της στιγμής. Όσο για τον πειραματισμό... Νομίζω πως έχω ήδη πειραματιστεί με διάφορα, από καθαρά αισθηματικό, ιστορικό φαντασίας, κοινωνικό και πρόσφατα μια περιπέτεια που σχετίζεται με την τρομοκρατία. 'Ολα φυσικά με άξονα μια ιστορία αγάπης, πιστεύω ακράδαντα πως η ζωή μας, με όλες τις πτυχές της, περιστρέφεται γύρω από τον έρωτα. Δεν θέλω να τυποποιηθώ, υπάρχουν πολλά που μένουν ακόμα να βγουν, απλά πρέπει να έρθει η κατάλληλη στιγμή.

Δώσε μας μια γενική εικόνα για το συγγραφικό σου έργο μέχρι στιγμής

Τα έργα μου είναι δημοσιευμένα στο Wattpad και είναι μυθιστορήματα που μιλούν κυρίως για έρωτα, αλλά σε διαφορετικό πλαίσιο κάθε φορά, από σύγχρονο μέχρι ιστορικό, κάποια με μεγάλη δόση περιπέτειας, κάποια με αρκετή δόση χιούμορ και ρεαλισμού, εμπνευσμένα από υπαρκτούς χαρακτήρες. Είναι μεγάλη πρόκληση για μένα να αλλάζω τόπο και χρόνο κάθε φορά, ένα στοίχημα που μέχρι τώρα φαίνεται να κερδίζω, αν κρίνω από την ανταπόκριση και την αγάπη του κοινού μου, το οποίο ευγνωμονώ καθημερινά γιατί με έσπρωξε να κάνω ένα βήμα πιο πέρα, κάτι που μάλλον δε θα είχα τολμήσει ποτέ.

Μίλησέ μας για την προσωπική σου εμπειρία στο γράψιμο ενός έργου. Την πηγή έμπνευσης, το βαθμό δυσκολίας, τα συναισθήματά σου.

'Εμπνευση μπορεί να είναι προσωπικά βιώματα ή βιώματα άλλων, μια ταινία, ένα άλλο βιβλίο, όλα και τίποτα μαζί. Η δυσκολία για μένα έγκειται στην περιγραφή τόπων που δεν έχω επισκεφθεί, ιστορικών δεδομένων και στοιχείων που θέλουν ψάξιμο για να μην πέσω σε ατοπήματα, τέτοια πράγματα γενικώς. Με την έκφραση συναισθημάτων δεν αντιμετωπίζω ποτέ δυσκολίες. 'Οσο για τα δικά μου συναισθήματα... Τρελό δέσιμο με τους ήρωές μου και αίσθημα απόλυτης πληρότητας όταν ολοκληρώνω ένα έργο.
Μπορείς να μας σκιαγραφήσεις λίγο τους βασικούς χαρακτήρες από τα έργα σου;

Συνήθως είναι γυναίκες, που νομίζω έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: παλεύουν, η κάθε μία στο δικό της "κάδρο" που συνιστούν οι καταστάσεις της ζωής της. Διεκδικούν με πάθος και τολμούν. Καμία σχέση με μένα, δηλαδή. Και φυσικά αγαπούν με πάθος και το δείχνουν, καμιά φορά με ακραίους τρόπους.


Τι είναι για σένα το blogging και ποια η εμπειρία σου από αυτό.

Η συμμετοχή μου στο "Ονείρων Πένες" είναι η πρώτη μου επαφή με τον κόσμο του blogging. Μένει να δούμε πώς θα πάει.

Δώσε μας μια εικόνα από τις δικτυακές σου ενασχολήσεις
    Περιορίζονται σε αυτό που ανέλυσα παραπάνω, την συγγραφή δηλαδή στο Wattpad και την ενασχόλησή μου με γνωστά κοινωνικά μέσα δικτύωσης, με τα οποία απλώς διασκεδάζω ή ενημερώνομαι. Τώρα πια ελπίζω και σ' αυτό το blog, που είναι κάτι εντελώς νέο για μένα.



    Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την Ελευθερία Καλογνωμά για το άνοιγμα της καρδιάς της και να του ευχηθούμε καλή συνέχεια σε κάθε δημιουργικό της βήμα
    Επίσης να ενημερώσουμε ότι όλα τα links για τους δικτυακούς της τόπους θα τα βρείτε στην προσωπική του σελίδα στο blog.

    Η διαχείριση του Blog

    Σχόλια

    1. Έχω διαβάσει τα βιβλία σου αγαπητή Ελευθερία και ναι έχω διαμορφώσει προσωπική άποψη. Η πλοκή των έργων σου, η λογοτεχνική υφή της γλώσσας σου, οι χαρακτήρες σου έχουν τη δική τους ποιότητα.
      Στις δύο ρομαντικές σου περιπέτειες εποχής ταξίδεψα στην κυριολεξία ανάμεσα και σε πολλά ιστορικά στοιχεία.
      Αγάπησα το "Μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος" και λάτρεψα στην κυριολεξία το "Μια λέξη".
      Συνέχισε αγαπητή φίλη. Έχεις πολλά να προσφέρεις.

      ΑπάντησηΔιαγραφή
      Απαντήσεις
      1. Ευχαριστώ, συνεχίζω με την αγάπη και υποστήριξη όλων όσων με διαβάζουν ως τωρα.

        Διαγραφή

    Δημοσίευση σχολίου

    Most Popular

    Ψώνια Συγγραφείς

      "Τα λεφτά μου όλα δίνω για λίγα clicks, κι ένα μήνυμά σου κάτω από το τραπέζι..." Ψώνια είμαστε. Φαντασμένα πλάσματα που διψάνε για αναγνώριση και δόξα, έχοντας γράψει μερικές σελίδες στο Word. Συγγραφείς, με άλλα λόγια, στα όρια της απελπισίας -θα έλεγε κανείς- για αυτό που δεν έρχεται από μόνο του. Κι εμείς εκεί, στο σπρώξιμο. Με το στανιό να γίνουμε φίρμες και να πουλήσουμε. Γιατί, ως γνωστόν, τα χρήματα είναι στο βιβλίο... Κι αν εδώ σου ξέφυγε ένα γελάκι, μην ανησυχείς, σε καταλαβαίνω. Έχω γελάσει πάμπολλες φορές και ο ίδιος με παρόμοια θέματα. Αλλά συγγνώμη, παρεκτράπηκε λίγο ο ειρμός μου. Πού ήμουν; Α, ναι! Στα ψώνια. Είναι πασιφανής, άλλωστε, η υπερπροσπάθεια. Τη βλέπουμε όλοι στα social media, όπου ο συγγραφέας «μαϊντανίζει», καθώς πρέπει να έχει συνεχή παρουσία και engagement ώστε… να γίνει γνωστός, φυσικά! Τι να κάνει, λοιπόν, το προσφιλές μας ψώνιο; Σπάει το κεφάλι του να βρει θεματολογίες για να κάνει ένα ακόμη βίντεο. Πασχίζει να μάθει τα Canva, τα CapCut κα...

    Οι κίτρινες τουλίπες μυρίζουν "Σ' αγαπώ" (γράφει η Ελένη Ζηνονίδη)

    "Δεν είναι αυτή τη μία φορά του χρόνου. Αυτή τη μία μέρα. Ειναι συνεχώς από πάνω μας, μέσα μας, γύρω μας, νεκρές οι ζωντανές. Απλά μια φορά τον χρόνο... αξίζει να τις θυμόμαστε λίγο περισσότερο. Αξίζει να ακούμε τις καρδιές τους όπως όταν μας κουβαλούσαν μέσα τους.  Σε μία ποιητική συλλογή είχα διαβάσει μια εύστοχη τοποθέτηση: " Οταν γιορτάζουν δε μιλούν, μα όταν γελούν το δείχνουν. Όποτε κλάψεις σε ακούν, όμως αν κλαιν' το κρύβουν".  Δεν είναι περίεργο που έχουν όλες μια διαπεραστική μυρωδιά που μας κάνει και κλαίμε; Η κάθε μία τη δική της, αλλά είναι μία. Με όσα αρώματα κι αν ψεκαστούν στο πέρας της ζωής τους. Με όσα κρίματα, ερωτήματα ψεκάσουνε και μας.  Αλλά είναι μαμάδες. Και αδειάζουν, και αλλάζουν, από πάνες μέχρι τον ίδιο τους τον εαυτό. Φιλτράρουν, προσέχουν, παρέχουν, ιδρώνουν, νυχτώνουν λουσμένες αγωνία πως όλα είναι καλά, ίσως βαλτώνουν, μα δεν κολώνουν. Σαν να τους χαρίζει η ζωή μια ατσάλινη πανοπλία που με τα χρόνια θαμπώνει, γεμίζει χαρακιές, γδαρσίμ...

    "Χειμερινή ενόραση" (Μικρό διήγημα/short story)

      Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...