Η καραντίνα και η καραμπίνα!

  Γράφει η Ελευθερία Καλογνωμά

   "Είμαστε όλοι σε καραμπίνα", παραφράζει ο γνωστός ηθοποιός και γίνεται viral. Πόσες μέρες όμως θα χρειαστεί να παραμείνουμε σε καραντίνα, πριν αναζητήσουμε στ' αλήθεια μια καραμπίνα;!

   
Ζούμε μεγάλες στιγμές. Που δεν τις περιμέναμε, δεν τις είχαμε φανταστεί ποτέ, παρά τις είχαμε δει μόνο σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Και ξαφνικά η ίδια η ζωή μας έγινε ταινία επιστημονικής φαντασίας κι εμείς πρωταγωνιστές, και μάλιστα κάθε άλλο παρά glamorous. Γιατί δεν υπάρχει καμία "γκλαμουριά" στην απέλπιδα αναζήτηση μάσκας, αντισηπτικών και χαρτιού τουαλέτας. Ούτε θα μας δώσει κανείς το 'Οσκαρ ερμηνείας επειδή κοιτάμε καχύποπτα τον διπλανό μας, που δεν είναι πια διπλανός, πρέπει να γίνει αντικρiνός και μάλιστα από μεγάλη απόσταση. 

  
'Ολη αυτή η περιπέτεια που ζούμε με τον κορωνοϊό ή κορωναϊό (ακόμα ερίζουν επιστήμονες και δημοσιογράφοι για τον σωστό όρο, όση σημασία μπορεί να έχει αυτό για μας τους αδαείς) έχει διανύσει ήδη μια μεγάλη απόσταση. Ξεκίνησε κάπου πολύ μακρυά, εκεί στη αχανή Κίνα, όπου μας είπαν πως τρώνε "νυχτερίδες κι αράχνες, καλή μου" και κάποιοι σχολιάσαμε : "έλα μωρέ, είναι πολλοί οι Κινέζοι, να πεθάνουν και μερικοί...". Ασχέτως αν  παραπάνω από τα μισά προϊόντα που έχουμε στα σπίτια μας είναι κινεζικής προέλευσης, οπότε τους χρειαζόμαστε τους Κινέζους και τους Κορεάτες γείτονές τους, γιατί τι θα κάνουμε τώρα που έκλεισαν το εργοστάσιο κατασκευής του καινούριου Samsung Galaxy λόγω του ιού; Πώς θα την βγάλουμε καθαρή χωρίς το καινούριο smartphone; Χωρίς χαρτί υγείας μπορούμε να ζήσουμε, χωρίς 'Ιντερνετ ΟΥΤΕ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΝΟΗΘΕΙΤΕ!

   
Ήρθε λοιπόν ο ιός στην Ευρώπη, χτύπησε ανελέητα μερικές από τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές χώρες, αφήνει πίσω του εκατοντάδες νεκρών, δοκιμάζει απανταχού τα συστήματα υγείας και φυσικά τα νεύρα μας και παίζει mind games μαζί μας. Γιατί; Μα γιατί βρεθήκαμε ξαφνικά να πρέπει να συμβιώσουμε 24 ώρες το 24ωρο, κύριος οίδε μέχρι πότε, με το έτερον ήμισυ, που δεν είμαστε σίγουροι αν θα το έχουμε πολύ ακόμα σε εκτίμηση, καθώς και με τα παιδιά μας όσοι έχουμε, μικρά, εφήβους, μεγάλα, δεν έχει σημασία, ξαφνικά γίναμε μια μεγάλη, έγκλειστη, "αγαπημένη" οικογένεια.

 Μόνο που δεν είμαστε σε διακοπές, να αράξουμε στις ξαπλώστρες, πίνοντας φρέντο και προσέχοντας με το ένα μάτι το παιδί να μην πνιγεί στα ρηχά, ούτε μπορούμε να πούμε στον άλλον "το κουβαδάκι σου και σ' άλλη παραλία". Γιατί ΔΕΝ υπάρχει άλλη παραλία και μας χάλασε κι η μηχανή του φρέντο και τι θα κάνουμε τώρα; Απελπισμένες μαμάδες αναρτούν με χιούμορ στα σόσιαλ για την κατάσταση στο σπίτι λόγω εγκλεισμού, οι παπούδες για πρώτη φορά για κάποιους γονείς ΔΕΝ αποτελούν επιλογή, τελικά η άδεια από την δουλειά όταν είναι υποχρεωτική, δεν έχει και τόσο μεγάλη πλάκα, ε;

    
Κανείς μας δεν ξέρει ακόμα πόσο θα κρατήσει όλο αυτό. Και κυρίως, κανείς μας δεν είναι σε θέση να ξέρει τον τελικό, τραγικό απολογισμό που θα έχει η πανδημία για την ανθρωπότητα. Δεν έχει τελικά σημασία αν ήμασταν λιγότερο ή περισσότερο προετοιμασμένοι, αν αργήσαμε να πιστέψουμε πως, ναι, όντως συμβαίνει. Το μόνο που έχει σημασία σ' αυτό το στάδιο, είναι να συμμορφωθούμε, να προστατέψουμε εαυτούς και αλλήλους και αφού χαιρετίσουμε τους γείτονές μας από το μπαλκόνι, να επιστρέψουμε στο σαλόνι μας, να μαζέψουμε την οικογένειά μας γύρω μας - όσοι από εμάς είμαστε τυχεροί και έχουμε οικoγένεια - και να μιλήσουμε, να γελάσουμε με όλα αυτά τα πραγματικά ευφάνταστα και αστεία που ανεβαίνουν στο 'Ιντερνετ (που λόγω του ιού το  αγαπήσαμε λίγο περισσότερο), να μαγειρέψουμε παρέα ή απλά να καθίσουμε δίπλα δίπλα και να διαβάσουμε (ναι, υπάρχουν ακόμα αυτά τα χάρτινα πράγματα που λέγονται ΒΙΒΛΙΑ).

   
'Οταν η μπόρα θα έχει περάσει -γιατί θα περάσει κι αυτό- και θα πούμε οι περισσότεροι "ευτυχώς επιβιώσαμε", αυτό που θα μας έχει μείνει, δε θα είναι το πόσα χαρτιά υγείας τελικά χρειαστήκαμε σ' αυτήν την καραντίνα (κι ας γελάμε μ' αυτό μέχρι να σβήσει ο ήλιος) αλλά οι ώρες που περάσαμε με τους αγαπημένους μας διαρκώς στο ίδιο σπίτι, οι στιγμές που μοιραστήκαμε εξ αποστάσεως μέσω βιντεοκλήσης με άλλους αγαπημένους που είναι μακρυά, η αγωνία για την ηλικιωμένη μητέρα μας που την είχαμε απομονώσει στο σπίτι της για να μην την σκοτώσουμε άθελά μας και κυρίως η γνώση πως τελικά ΔΕΝ τα έχουμε δει όλα ακόμα ως ανθρωπότητα. Κι αυτό το τελευταίο είναι τρομακτικό.

   
ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ. Αγκαλιάζουμε τους δικούς μας, όσο τους έχουμε και κρατάμε το χιούμορ μας γιατί το χιούμορ σώζει. 'Οχι από την καραντίνα, αλλά σίγουρα από την καραμπίνα.