Γιατί επιζητούμε την αδρεναλίνη του φόβου μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου, ενώ στην πραγματική ζωή τον αποφεύγουμε; Καθώς πλησιάζει η πιο ατμοσφαιρική νύχτα του Οκτώβρη, τα φώτα χαμηλώνουν, οι σκιές μεγαλώνουν και η ανάγκη μας για μια σκοτεινή ιστορία γιγαντώνεται. Σε καλωσορίζω σε μια αναδρομή στις μορφές που πήρε ο τρόμος στη λογοτεχνία και στο γιατί το Halloween παραμένει η απόλυτη γιορτή των «περιέργων» αναγνωστών. Ανέκαθεν με τραβούσε το σκοτάδι στην τέχνη. Όχι πως αγνοούσα το φως, αλλά παρουσιάζεται συχνά ως λιγότερο γοητευτικό. Το σκοτάδι κρύβει μέσα του ανασφάλεια, αδρεναλίνη, το άγνωστο. Μας προκαλεί συναισθήματα τα οποία δεν θέλουμε να βιώσουμε στην καθημερινότητα και προτιμάμε να τα ανακαλύπτουμε από την ασφάλεια του καναπέ. Εκεί όπου ξέρουμε πολύ καλά πως ο τρόμος τελειώνει τη στιγμή που κλείνουμε το βιβλίο. Ή και λίγες ώρες αργότερα, ανάλογα πόσο θα μας επηρεάσει. Καθ’ όλη τη διάρκεια, ωστόσο, έχουμε πλήρη επίγνωση ότι όλο αυτό δεν είναι παρά μια φανταστική ιστορία...
Με τον ...Λεβιέ για Εξάρτημα (Επειδή έχουμε απόλυτη ανάγκη από το γέλιο) Ευθυμογράφημα του Γιάννη Πιταροκοίλη -Που πάμε από εδώ βρε Χρήστο μου ; δεν βλέπεις την πινακίδα; Αδιέξοδο δείχνει. -Παραλία μωρό μου, ρομαντικά! Ννα γλεντήσουμε τη μοναξιά μας. -Για αυτό μ’ έφερες στις ερημιές; -Εμ τι, για να δοκιμάσω το GPS στο Ρενό; Δεν έχεις παράπονο, κοίτα! Ηλιοβασίλεμμα και ερημιά. -Κοίτα Ομίχλη στο πέλαγος. -Μαζεύεται τη νύχτα με την υγρασία και φεύγει το πρωί με την ανατολή. -Χρήστο μου, αγκάλιασέ με, δημιουργία ο έρωτας δεν είναι; -Μόνο; Ενέχυρο για όμορφες στιγμές, να τώρα που είμαστε μόνοι. -Εδώ στο αυτοκίνητο; Τολμηρέ μου άντρα! -Αχ Λιζάκι μανάρι μου, καλό και τ’ αυτοκίνητο να σβήνουν οι φωτιές μας. -Ναι Χρήστο μου.... (βογγητά και σκιές απ τα κορμιά που σμίγουν) -Έλα αγάπη μου αργείς; -Εμ φόρα καμιά φούστα κοντή βρε μωρό μου να βολευτούμε. Εσύ μούρθες με τον κορ...