Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

"Χειμερινή ενόραση" (Μικρό διήγημα/short story)

  Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...

"Με το λεβιέ για εξάρτημα"


Με τον ...Λεβιέ για Εξάρτημα

(Επειδή έχουμε απόλυτη ανάγκη από το γέλιο)

Ευθυμογράφημα του Γιάννη Πιταροκοίλη






-Που πάμε από εδώ βρε Χρήστο μου ; δεν βλέπεις την πινακίδα; Αδιέξοδο δείχνει.
-Παραλία μωρό μου, ρομαντικά! Ννα γλεντήσουμε τη μοναξιά μας.
-Για αυτό μ’ έφερες στις ερημιές;
-Εμ τι, για να δοκιμάσω το GPS στο Ρενό;  Δεν έχεις παράπονο, κοίτα! Ηλιοβασίλεμμα και  ερημιά.
-Κοίτα Ομίχλη στο πέλαγος.
-Μαζεύεται τη νύχτα με την υγρασία και φεύγει το πρωί με την ανατολή.
-Χρήστο μου, αγκάλιασέ με, δημιουργία ο έρωτας δεν είναι;
-Μόνο; Ενέχυρο για όμορφες στιγμές, να τώρα που είμαστε μόνοι.
-Εδώ στο αυτοκίνητο; Τολμηρέ μου άντρα!
-Αχ Λιζάκι μανάρι μου, καλό και τ’ αυτοκίνητο να σβήνουν οι φωτιές μας.
-Ναι Χρήστο μου.... 
(βογγητά και σκιές απ τα κορμιά που σμίγουν)

-Έλα αγάπη μου αργείς;
-Εμ φόρα καμιά φούστα κοντή βρε μωρό μου να βολευτούμε. Εσύ μούρθες με τον κορσέ της Κόμησας του Λάνγκερλεφ! Τι να κάνω ο δύσμοιρος;
-Βλέπω και εσένα με το τζιν! Μια ώρα με αυτό το φερμουάρ!
-Μα κοίτα τώρα! Φερμουάρ είπαμε πανάθεμα την Lee μου μέσα, όχι αλυσίδα για την άγκυρα του καραβιού. Σφήνωσε!
-Αχ μη λες τέτοιες λέξεις πρόστυχε άντρα μου!
-Αμ το θέμα δεν είναι να τις λέω μονάχα κούκλα μου αλλά να τις κάνω, βοήθησέ με λίγο να το ανοίξουμε.
-Έλα, Χρήστο μου, εμένα να ανοίξουμε επιβήτορά μου!
-Λιζάκι ακράτητη Μαινάδα! Ετοιμάσου για απογείωση, όλα έτοιμα...
-Άνοιξε το παράθυρο σκάω!
-Και το παράθυρο και τα πόδια σου Λίζα μου.
-Με τρελαίνουν οι προθέσεις σου!
................
-Ουάου η σκληράδα σου Χρήστο μου!
-Βρε μωρό μου, το λεβιέ πιάνεις! Κανόνισε να βγάλεις την ταχύτητα να κάνουμε μπάνιο με τ’ αμάξι..
.........................
-Αχ έτσι σε θέλω νεράιδα μου,  να αστράφτει το κορμάκι σου στο φεγγαρόφωτο. Τι γυναικάρα έχω εγώ ηφαίστειο!
-Ναι Χρήστο μου, αχ πόσο μεγάλο είναι...
-Πάλι το λεβιέ πιάνεις....!
-Αχ είπα και εγώ...!
-Δεν το συνεχίζω, με θίγεις και θα κοπώ.
-Μμμμμ άντρα μου το βελούδο σου με τρελαίνει!
-Εμ  μόνο εσείς αποτρίχωση; Και εμείς τώρα. Τι; σαν το πουλί του παππού Ανάργυρου που ‘ναι σαν την κόμη του Μωυσή;
-Μ’ ανάβει το λουκ σου εκεί κάτω.
-Ήθελα νάξερα που το βλέπεις με τόσο έρεβος βρε Λιζάκι.
-Το νιώθω άντρα μου παντού. Και το μπικίνι σου Χρήστο μου;
-Ναι καρδιά μου ναι! Είπα να σου κάνω εκπλήξεις.
-Χρήστο μου μήπως έχεις διπλή σεξουαλικότητα;
-Πωπω βρε Λιζάκι τώρα θα τον αναλύσουμε τον Φρόυντ; 
-Μια ερώτηση έκανα μωρό μου.
-Άλλα είναι να κάνεις με τα χείλη σου άγγελέ μου.
...........
-Φεύγω μωρό μου, με τρελαίνεις!
-Τον καθρέφτη πρόσεχε Λίζα μου! Με το κεφάλι σου πάνω κάτω, θα γυρίσουμε στραβοί...
(Θόρυβος ξαφνικός από μέσα.....)
-Τι είναι αυτό Χρήστο;
-Μη δίνεις σημασία κορμάρα μου, δουλειά σου εσύ, αλλά τα πόδια σου! Είναι κι ατελείωτα ! Άνοιξες τον κλιματισμό....
-Μην με κόβεις με τον κλιματισμό σου, έλα ! Με τρελαίνεις !
-Πάμε φρεγάτα μου ! Δουλειά σου !
-Αχ βρε Χρήστο τι τρίζει έτσι πια ;
-Τα ρημάδια τα αμορτισέρ, θα τ’ αλλάξω. Άστο τώρα και είμαστε για την κορυφή !
-Κορυφή Χρήστο μου !
-Ναι Λίζα μου !
-Έρχομαι άντρα μου ! Πιο βαθιά... πιο γρήγορα
-Μέχρι τα ...έγκατα της φωτιάς σου γυναικάρα μου !

(Θόρυβος τριξίματα έξω από το αυτοκίνητο)

-Λίζα !
-Αχ όχι τώρα μωρό μου! 
-Λίζααα!
-Μη τώρα Χρήστο μουουουου, τελειώνω, λίγο ακόμα, μη σταματάς, τι είναι πια!
-Άσχετο, ο Σκύλος στο καπό που μας παίρνει μάτι Λαμπραντόρ δεν είναι;
-Όχι πάνω στο καλύτερο ρε Χρήστο!!! Όχιιιιιι...

Σχόλια

  1. Μπράβο Γιάννη.
    Πραγματικά όμορφο και ξεκαρδιστικό κείμενο με γουστοζικούς διαλόγους

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το έχουμε ανάγκη Γιώργο μου! Λίγο να ξεφύγουμε. Σε ευχαριστώ αγαπητέ φίλε.

      Διαγραφή
  2. Να μία γραφή σου που δεν γνώριζα! Προσαρμοσμένη στην κωμωδία που τόσο τόσο αγαπώ! ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΟ για εμένα που ξέρεις ότι μου αρέσει να γράφω και να διαβάζω κωμωδίες. Αδειάζουν το μυαλό μας και το γεμίζουν με ευχάριστα συναισθήματα!!!

    Μπράβοο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βούλα μου, ειλικρινά χαίρομαι γιατί ξέρω ότι και αγαπάς και γράφεις κωμωδία με εξαίρετη ποιότητα. Έχουμε ανάγκη να αποφορτιστούμε λιγάκι από όλο αυτό.

      Διαγραφή
  3. Γιάννη δεν μας έχεις συνηθίσει σε τόσο κωμικό κλίμα. Ήταν απολαυστικοτατο από κάθε άποψη! Για αυτό λέω ότι είμαστε όσο νιώθουμε,γιατί εσύ είσαι ακόμα νέος στην ψυχή κι αυτό φέρνει όμορφα αποτελέσματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ω Δανάη μου, σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Να σου πω ότι είναι παλιό μου γραπτό αυτό, χρόνο και βάλε. Απλά το δούλεψα λιγάκι τώρα αυτές τις μέρες. Να είσαι καλά.

      Διαγραφή
  4. Eυχάριστο ανάγνωσμα απ'όλες τις απόψεις. Με δόση πικάντικου χιούμορ που δένει πολύ όμορφα με το σκηνικό. Εξαίρετο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατερίνα μου σε ευχαριστώ πολύ. Χάρηκα που σου άρεσε. Να είσαι καλά κοπέλα μου.

      Διαγραφή
  5. Ένας διαφορετικός κύριος Γιάννης! Απολαυστικός. Και μου θυμισατε πως πρέπει να αλλάξω κι εγώ αμορτισέρ στο δικό μου! 😂

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχαχαχαχαχαχα Ελευθερία να το κάνεις! Ποτέ δεν ξέρεις πότε και πως θα το βρεις μπροστά σου! Χαχαχαχαχαχα σε ευχαριστώ καλή μου φίλη. Δεν είναι τωρινό το ευθυμογράφημα αυτό απλά ήθελα να το ανασύρω λίγο αυτές τις μέρες μιας και έχουμε ανάγκη από το χιούμορ του.

      Διαγραφή
  6. να χω εγώ σερνικό να μου λέει "που το βλέπεις με τόσο έρεβος βρε... μανιάκι.." χαχαχαχα να τον κόψω μια και καλή με την απορία τι σημαίνει έρεβος ????
    Παλιό και αγαπημένο :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι ναι Μάνια μου! Να αρχίσεις να κάνεις ερωτήσεις τύπου "τι σημαίνει έρεβος" και τέτοια. Χαχαχαχα.
      Από τα παλιά ωραία με χιούμορ.
      Καλησπέρα κορίτσι μου, όμορφη συνέχεια.

      Διαγραφή
  7. καπως ετσι μιλω και εγω οταν γραφω χιουμορ!!!Με εξέπληξες!Τελειο!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ιφιγένεια σε ευχαριστώ πολύ, να είσαι καλά. Έχουμε ανάγκη και από το χιούμορ κορίτσι μου, μας λείπει. Φιλιά στέλνω.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Οι κίτρινες τουλίπες μυρίζουν "Σ' αγαπώ" (γράφει η Ελένη Ζηνονίδη)

"Δεν είναι αυτή τη μία φορά του χρόνου. Αυτή τη μία μέρα. Ειναι συνεχώς από πάνω μας, μέσα μας, γύρω μας, νεκρές οι ζωντανές. Απλά μια φορά τον χρόνο... αξίζει να τις θυμόμαστε λίγο περισσότερο. Αξίζει να ακούμε τις καρδιές τους όπως όταν μας κουβαλούσαν μέσα τους.  Σε μία ποιητική συλλογή είχα διαβάσει μια εύστοχη τοποθέτηση: " Οταν γιορτάζουν δε μιλούν, μα όταν γελούν το δείχνουν. Όποτε κλάψεις σε ακούν, όμως αν κλαιν' το κρύβουν".  Δεν είναι περίεργο που έχουν όλες μια διαπεραστική μυρωδιά που μας κάνει και κλαίμε; Η κάθε μία τη δική της, αλλά είναι μία. Με όσα αρώματα κι αν ψεκαστούν στο πέρας της ζωής τους. Με όσα κρίματα, ερωτήματα ψεκάσουνε και μας.  Αλλά είναι μαμάδες. Και αδειάζουν, και αλλάζουν, από πάνες μέχρι τον ίδιο τους τον εαυτό. Φιλτράρουν, προσέχουν, παρέχουν, ιδρώνουν, νυχτώνουν λουσμένες αγωνία πως όλα είναι καλά, ίσως βαλτώνουν, μα δεν κολώνουν. Σαν να τους χαρίζει η ζωή μια ατσάλινη πανοπλία που με τα χρόνια θαμπώνει, γεμίζει χαρακιές, γδαρσίμ...

"Χειμερινή ενόραση" (Μικρό διήγημα/short story)

  Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...

Η Θεωρία της Σελίδας 99: Το απόλυτο test drive για το επόμενο βιβλίο σου

Εξώφυλλο, οπισθόφυλλο ή κάτι άλλο;   Με ποιο κριτήριο αποφασίζουμε ποια θα είναι η επόμενη αγορά μας σε βιβλία; Πώς μπορεί ο αναγνώστης να σταθεί απέναντι σε ατέλειωτα ράφια -ή πάγκους εκθέσεων- και να αναζητήσει ανάμεσα σε χιλιάδες τίτλους αυτόν που θα του κάνει το κλικ; Ένα κριτήριο για πολλούς είναι το εξώφυλλο και δεν τους αδικώ. Από κάπου πρέπει να ξεκινήσεις άλλωστε τη διαδικασία του αποκλεισμού. Βέβαια, το εξώφυλλο είναι κάτι στο οποίο ο συγγραφέας συναινεί, αλλά δεν επιμελείται ενεργά. Μας λέει πολλά για το είδος, αλλά λίγα για την ίδια την ποιότητα του έργου. Επόμενος σταθμός: το οπισθόφυλλο. Εκεί -αν είμαστε τυχεροί- θα βρούμε το «ζουμί» της υπόθεσης. Είναι όμως κάτι σαν το τρέιλερ των ταινιών. Πόσες φορές ένα τρέιλερ μας παραπλάνησε, επειδή η ταινία δεν είχε τίποτα παραπάνω από τις επιλεγμένες σκηνές που είχαμε ήδη δει; Επιπλέον, το οπισθόφυλλο, παρότι συνήθως δουλειά του συγγραφέως, περνάει από κόσκινο από το marketing της εκδοτικής. Οπότε τελικά τι κάνεις;  Ο Ford...