Το κρυφτό της ζωής...

Γράφει η Χριστοδούλου Αικατερίνη

Πολλές φορές το ομολογώ, η ζωή παίζει τα δικά της παιχνίδια πίσω από την πλάτη μας.

Δε ρωτάει, απλώς σε τραβάει σε αυτό το ατέρμονο κυνηγητό, σε κινεί σαν τεχνητό ήρωα, δίνει της δικές της εντολές που τις περισσότερες φορές δε συμβαδίζουν με τις δικές σου. Πλαισιώνεσαι από χρωματιστά ανθρωπάκια διαφόρων ειδών, «καλούς» η «κακούς».

Σαν τα παραμύθια που σου έλεγε η γιαγιά όταν ήσουν παιδί. Πάντα υπήρχαν καλοί και πάντοτε κακοί.

Σαν υπνωτισμένος λοιπόν καθοδηγείσαι.

Ποτέ δε θα καταλάβω το παιχνίδι της ζωής..

Πολλοί λένε «Παίξε, γέλα..η ζωή έχει πλάκα, ξέρει τι κάνει..».

Αλήθεια, άραγε, ξέρει ;

Όλα τελικά γίνονται για κάποιο λόγο ;

Ποτέ δε θα μάθουμε ή ίσως μια μέρα.

Ίσως κάποτε, να έρθει και η δίκη μας σειρά να αντιστρέψουμε τους όρους.

Να ενδυθούμε με την πανοπλία του θάρρους και της ανδρείας, του έρωτα και της αλήθειας.

Της "αλήθειας" αχ τι ωραία λέξη..

Λευκή σαν το κύμα που χτυπά στο γκρίζο βράχο, σαν το ψέμμα που φωλιάζει στις ψυχές των ανθρώπων και τις δηλητηριάζει μέρα με τη μέρα..

Καταγάλανη σαν τον ουρανό που φυλάει τα ανείπωτα όνειρα..

Πορφυρή σαν τον έρωτα που δεν έπαψε ποτέ να διεκδικεί το ήδη κατακτημένο..

Να μάθουμε να διεκδικούμε, να παλεύουμε για αυτό που αποζητούμε και να μην αναμένουμε σε θαύματα και πράσινα άλογα.

Ας μη γελιόμαστε, ας είμαστε λιγάκι ρεαλιστές!

Ξέρω, ξέρω ακούγεται λιγάκι παράξενο από κάποια που λατρεύει τη χρυσόσκονη και τους πρίγκηπες καβάλα στο άσπρο άλογο που με ένα φιλί θα την ξυπνήσουν από τον πολύ βαθύ λήθαργο..

Τι είπαμε όμως ;

Η ζωή δε μας ρωτά..

Πάτα το pause λοιπόν και ανανέωσε τη σελίδα.

Ξεσύνδεσε τα καλώδια από την κονσόλα κι άσε κάτω τα τηλεχειριστήρια..

Άδραξε τη μέρα σου!

Η ζωή αλλάζει αν το θέλεις εσύ..

H ζωή έχει τα χρώματα και τις γεύσεις που της δίνεις..

Άντε έλα να παίξουμε ακόμα ένα γύρο..

Μα φτάνει πια με το κρυφτό!

Τι είπαμε ;

Φτου ξελευθερία!