Ένα λουλούδι ή πέντε... Τι σημασία έχει; Δε θα τα δεις, δε θα τα μυρίσεις. Θα μείνουν εκεί, σ' ένα βάζο χρησιμοποιημένο από πολλούς, πριν από μένα, μετά από μένα, γεμάτο νερό που μυρίζει πάντα το ίδιο. Απώλεια. Μεγάλη Εβδομάδα. Των Παθών. Για Εκείνον ήταν κάποιες ώρες, κάποιες μέρες. Για πολλούς από εμάς είναι πολύ περισσότερο. Πάθη και λάθη. Σταύρωση και Αποκαθήλωση. Ένα τελευταίο τσιγάρο κάθε φορά, κάτω από έναν διαφορετικό σταυρό κάθε φορά, η ίδια ερώτηση κάθε φορά. Γιατί τώρα; Γιατί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Γιατί σ' αυτή τη στροφή του δρόμου κι όχι λίγο παρακάτω, στην επόμενη; Κι αν Εκείνος αποκαθηλώθηκε, αναπαύθηκε, αναστήθηκε, υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που παραμένουν σταυρωμένες, κάτω από έναν ουρανό που δε θα σκιστεί ποτέ οργισμένος, πάνω σε μια γη που δε θ' ανοίξει ποτέ να καταπιεί τα γιατί και τα πώς. Κι εμείς απλά καθόμαστε εκεί, στο χώμα που πότισαν αυτές οι σιωπηλές ερωτήσεις που ποτέ δε βγήκαν απ' τα χείλη μας, γιατί πιστεύαμε...
Γράφει η Χριστοδούλου Αικατερίνη
Δε ρωτάει, απλώς σε τραβάει σε αυτό το ατέρμονο κυνηγητό, σε κινεί σαν τεχνητό ήρωα, δίνει της δικές της εντολές που τις περισσότερες φορές δε συμβαδίζουν με τις δικές σου. Πλαισιώνεσαι από χρωματιστά ανθρωπάκια διαφόρων ειδών, «καλούς» η «κακούς».
Σαν τα παραμύθια που σου έλεγε η γιαγιά όταν ήσουν παιδί. Πάντα υπήρχαν καλοί και πάντοτε κακοί.
Σαν υπνωτισμένος λοιπόν καθοδηγείσαι.
Ποτέ δε θα καταλάβω το παιχνίδι της ζωής..
Πολλοί λένε «Παίξε, γέλα..η ζωή έχει πλάκα, ξέρει τι κάνει..».
Αλήθεια, άραγε, ξέρει ;
Όλα τελικά γίνονται για κάποιο λόγο ;
Ποτέ δε θα μάθουμε ή ίσως μια μέρα.
Ίσως κάποτε, να έρθει και η δίκη μας σειρά να αντιστρέψουμε τους όρους.
Να ενδυθούμε με την πανοπλία του θάρρους και της ανδρείας, του έρωτα και της αλήθειας.
Της "αλήθειας" αχ τι ωραία λέξη..
Λευκή σαν το κύμα που χτυπά στο γκρίζο βράχο, σαν το ψέμμα που φωλιάζει στις ψυχές των ανθρώπων και τις δηλητηριάζει μέρα με τη μέρα..
Καταγάλανη σαν τον ουρανό που φυλάει τα ανείπωτα όνειρα..
Πορφυρή σαν τον έρωτα που δεν έπαψε ποτέ να διεκδικεί το ήδη κατακτημένο..
Να μάθουμε να διεκδικούμε, να παλεύουμε για αυτό που αποζητούμε και να μην αναμένουμε σε θαύματα και πράσινα άλογα.
Ας μη γελιόμαστε, ας είμαστε λιγάκι ρεαλιστές!
Ξέρω, ξέρω ακούγεται λιγάκι παράξενο από κάποια που λατρεύει τη χρυσόσκονη και τους πρίγκηπες καβάλα στο άσπρο άλογο που με ένα φιλί θα την ξυπνήσουν από τον πολύ βαθύ λήθαργο..
Τι είπαμε όμως ;
Η ζωή δε μας ρωτά..
Πάτα το pause λοιπόν και ανανέωσε τη σελίδα.
Ξεσύνδεσε τα καλώδια από την κονσόλα κι άσε κάτω τα τηλεχειριστήρια..
Άδραξε τη μέρα σου!
Η ζωή αλλάζει αν το θέλεις εσύ..
H ζωή έχει τα χρώματα και τις γεύσεις που της δίνεις..
Άντε έλα να παίξουμε ακόμα ένα γύρο..
Μα φτάνει πια με το κρυφτό!
Τι είπαμε ;
Φτου ξελευθερία!
I'll be keeping your head up..!
Καλησπέρα Κατερίνα. Μου άρεσε πάρα πολύ η αισιόδοξη εκφραστική σου ματιά. Πάντα σε θέλω έτσι. Τις ευχές μου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕυχαριστώ τόσο πολύ..με τιμούν τα λόγια σας κάθε φορά..
ΔιαγραφήΔυνατό και άκρως επίκαιρο θα τολμήσω να πω. Να μάθουμε να κοιτάμε την ουσία.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑκριβώς Δανάη, αυτό είναι το σημαντικό!
ΔιαγραφήΥπέροχο!
ΑπάντησηΔιαγραφήΕλευθερία μου ευχαριστώ πολύ!!!
ΔιαγραφήΑυτό το τελείωμα, μου θυμίζει τόσο μερικά από τα ποιήματά σου. Ακόμη κι εδώ, σε ένα διήγημα, δεν μπορείς να το αποφύγεις! Μου άρεσε τόσο πολύ!
ΑπάντησηΔιαγραφήΕυχαριστώ πολύ πολύ Χάρη!!!
Διαγραφή