Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...
γράφει η Βούλα Γκεμίση
"Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΔΑΜΑΣΚΟΥ"
Βιβλιοσχολιασμός
Ολοκληρώνοντας το αναγνωστικό μου
ταξίδι στο συγκεκριμένο βιβλίο, ένιωσα ότι και εγώ ανακάλυψα τον δικό μου
Θησαυρό. Τα ιστορικά γεγονότα είναι δοσμένα από τη συγγραφέα μας Δανάη, με
τέτοιο τρόπο που δεν γίνονται καθόλου κουραστικά στον αναγνώστη. Αν και δεν έχω
ιδιαίτερη προτίμηση σε ιστορικά βιβλία, ομολογώ ότι η ιστορία και η εξέλιξη της
πλοκής σε παρασύρει ευχάριστα στο να κάνεις αυτό το ταξίδι μαζί με τους πρωταγωνιστές
στο παρελθόν. Ένα βιβλίο που είναι γεμάτο αρώματα και εικόνες από άλλους κόσμους.
Ανθρώπινα συναισθήματα που θα σε παρασύρουν ευχάριστα μέσα στην ιστορία αλλά
και θα σε τοποθετήσουν στη θέση των ηρώων.
Η μαγεία, ο έρωτας, το παιχνίδι, η
αδυναμία και η δύναμη που κρύβει η διαφορετικότητα των θρησκειών είναι αρκετά
για να σε κάνουν να αναζητάς την συνέχεια! Το «πάντρεμα» των αλλεπάλληλων
μηνυμάτων προς δύο διαφορετικούς λαούς με τόσο διαφορετική κουλτούρα και
νοοτροπία και στο τέλος η πολλά υποσχόμενη συνέχεια της ιστορίας, θα σου
κρατήσει ζωντανό το ενδιαφέρον.
Λάτρεψα τους δύο πρωταγωνιστές! Τον
Αστέριο και την Ααζίν. Με την εξέλιξη της σχέσης τους όλα δόθηκαν αρμονικά μέσα
στη χρονική περίοδο που κλήθηκαν να ωριμάσουν τα συναισθήματα τους σταδιακά. Ο
έρωτας δεν θα μπορούσε ποτέ να μην έχει πρωταγωνιστικό ρόλο! Αλλά εδώ υπάρχει
το «πάντρεμα» της διαφορετικότητας και του αλληλοσεβασμού αυτής κάπου στο τέλος
με την ένταση που χρειάζεται από τα στάδια που περνάει για την ωρίμανση του.
Τα μηνύματα πάρα πολλά και θα σταθώ
ιδιαίτερα στο κομμάτι της οικογένειας και στις αξίες της που η συγγραφέας μας παρουσιάζει
με τόσο γλαφυρό και όμορφο τρόπο. Αυτά τα μηνύματα με άγγιξαν συναισθηματικά.
Τα θεωρώ πολύ δυνατά χαρτιά της ιστορίας! Στη δύναμη της αδελφικότητας, της συντροφικότητας,
της πίστης και της αλληλεγγύης μέσα από την εξέλιξη των χαρακτήρων στην ιστορία,
όλα μοιάζουν να δίνουν μία άλλη βάση στην πλοκή ανεβάζοντας – για εμένα – το επίπεδο.
Πολλά συγχαρητήρια στη συγγραφέα που
έχει τόσο συγκεκριμένη αντίληψη των ιστορικών γεγονότων και δεν άφησε κενά στον
αναγνώστη. Στην προσέγγιση των χαρακτήρων και στη μαγεία που σκορπά μέσα από
την έμπνευση της, αλλά και στην εξέλιξη της ιστορίας που αναμένουμε από τη
συνέχεια της!!!
Η συγγραφική δεινότητα της Δανάης Ιμπραχήμ στο συγκεκριμένο είδος είναι αναμφισβήτητη. Και θα συνυπογράψω και εγώ τις παρατηρήσεις σου Βούλα. Είναι αλήθεια υπέροχο έργο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣε ευχαριστούμε για την εξαίρετη και συγκροτημένη παρουσίαση.
Κάθε επιτυχία στην πορεία σου Δανάη μου! Είσαι ένα διαμαντάκι!
ΑπάντησηΔιαγραφή