Γιατί τόσο hate για τους Έλληνες συγγραφείς; Ή αν το hate είναι δυνατή λέξη και θέλουμε κάτι λίγο πιο ήσυχο, γιατί τόση αμφισβήτηση; Καχυποψία; Κριτική; Είδα ένα post πρόσφατα που με έκανε να σκεφτώ. Κι όταν σκέφτομαι για τα βιβλία, θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, να ανοίγουν συζητήσεις, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Οπότε να 'μαι πάλι με ένα θέμα που -δεν σου κρύβω- κάνει το αίμα μου να βράζει. Γιατί; Γιατί είμαι Έλληνας συγγραφέας και, ως εκ τούτου, με αφορά άμεσα. Έχοντας πει αυτό, και χωρίς κανέναν σκοπό να σε σοκάρω, να σου πω ότι δεν αδικώ τους αναγνώστες που σκέφτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Άσε με να σου εξηγήσω. Τι χρειάζεται σήμερα ένας νέος συγγραφέας στην Ελλάδα για να δει το βιβλίο του να εκδίδεται; Αν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες είναι «ταλέντο», είσαι ρομαντική ψυχή και γι’ αυτό έχεις τη συμπάθειά μου. Θα μου επιτρέψεις όμως να σε κατεβάσω από το ροζ συννεφάκι, μόνο για λίγο. Τι χρειάζεται λοιπόν; Διασυνδέσεις , μεγάλο following στα social και budget . Όχι απαρ...
Γράφει η Δανάη Ιμπραχήμ
Όταν το γαλάζιο γίνεται μαύρο και ο ήλιος πνίγεται μέσα στο έρεβος,
Όταν το γέλιο γίνεται θρήνος και τα δάκρυα πλημμυρίζουν τους δρόμους,
Όταν η χαρά γίνεται πένθος και οι φωνές μετατρέπονται σε κραυγές,
Όταν η ζωή ηττάται από τον θάνατο και τα παιδιά κλείνουν τα μάτια τους,
Όταν το αίμα καλύπτει την άσφαλτο και η φωτιά κάνει στάχτη τα όνειρα,
Όταν η θάλασσα γίνεται φέρετρο και οι ναοί ερείπια,
Όταν τα χείλη προφέρουν βοήθεια και δεν σιγοτραγουδούν άσματα του έρωτα,
Όταν ο πόνος βασιλεύει και οι εφιάλτες ζωντανεύουν,
Τότε οι άγγελοι δακρύζουν.
Τα δάκρυα τους πέφτουν μανιασμένα στην Γη και οι κραυγές τους κάνουν τον Παράδεισο να σείεται.
Βρέχει θλίψη και απογοήτευση.
Ο θρήνος τους δεν συγκρίνεται με τίποτα. Ξέρουν ότι έχουν αποτύχει.
Οι άγγελοι κλαίνε γιατί η Εδέμ είναι πλέον γεμάτη.
Ασφυκτιά.
Με συγχωρείτε, μήπως είδατε την μαμά μου;
Βοηθήστε με! Δεν βρίσκω το παιδί μου!
Ο άντρας μου! Η γυναίκα μου! Η αδερφή μου!
Θεέ μου τι μας συνέβη;
Ο κήπος της Εδέμ είναι γεμάτος και γι’ αυτό οι άγγελοι κλαίνε.
Αίμα αθώων έχει ποτίσει την άσφαλτο για μία ακόμη φορά...
Μεγάλη τραγωδία. Από αυτές που νιώθεις δέος μπροστά στην καταστροφή που μπορεί η ανθρώπινη αφροσύνη να προκαλέσει.
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ σκέψη μας είναι κοντά στο Λαό του Λιβάνου που δοκιμάζεται μια ακόμα φορά με τραγικό τρόπο. Τι να πεις.
Ίσχυει Γιάννη. Και δυστυχώς αυτοί οι λαοί δεν περίμεναν το 2020 για να υποφέρουν. Τους κατατρέχει κατάρα
ΔιαγραφήΜια προσευχή μόνο για τον Λίβανο, για τους ανθρώπους του, για αυτά που τους επιφυλάσσει - τα δύσκολα - το μέλλον!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤην Καλημέρα μου!!!
Μακάρι να πάνε όλα καλά κι άλλο κακό να μη τους βρει
Διαγραφή