"Πολλές φορές, το μόνο που χρειαζόμαστε είναι μια όμορφη ιστορία να μας ψαχουλέψει λίγο καλύτερα" Αυτό λοιπόν είναι ένα θέμα που με απασχόλησε μόνο όταν οι εμπειρίες μου με ανάγκασαν να το αντιμετωπίσω. Πριν από τέσσερα περίπου χρόνια, φόρεσα με μεγάλη υπερηφάνια, ίσως τη μεγαλύτερη που έχω νιώσει στην έως τώρα ζωή μου, άλλη μία ταμπέλα: αυτή του πατέρα , όταν η γυναίκα μου μού χάρισε την κόρη μας. Όποιος το έχει ζήσει το γνωρίζει. Από τη μία στιγμή στην άλλη, αλλά και πιο αργά, πιο ασυνείδητα, επιτελούνται μέσα σου πολλές αλλαγές στον τρόπο που βλέπεις τη ζωή, τους κινδύνους, τους ανθρώπους, τις γυναίκες, αν ευτυχήσεις να έχεις κόρη, και πολλά άλλα που μέχρι πρότινος σου έμοιαζαν κομματάκι αδιάφορα, ως σκέψεις τουλάχιστον και ως θεματολογίες. Μέσα στα λοιπά λοιπόν, που συχνά λέγονται αλλά σπανίως εξηγούνται, είναι και η λογοτεχνία. Άρχισα να βλέπω αλλιώς τις γυναίκες ηρωίδες, τους άντρες, τις δυσάρεστες καταστάσεις και τους διάφορους ρόλους που ο συγγραφέας μοιράζει στο ca...
Γράφει η Δανάη Ιμπραχήμ
Όταν το γαλάζιο γίνεται μαύρο και ο ήλιος πνίγεται μέσα στο έρεβος,
Όταν το γέλιο γίνεται θρήνος και τα δάκρυα πλημμυρίζουν τους δρόμους,
Όταν η χαρά γίνεται πένθος και οι φωνές μετατρέπονται σε κραυγές,
Όταν η ζωή ηττάται από τον θάνατο και τα παιδιά κλείνουν τα μάτια τους,
Όταν το αίμα καλύπτει την άσφαλτο και η φωτιά κάνει στάχτη τα όνειρα,
Όταν η θάλασσα γίνεται φέρετρο και οι ναοί ερείπια,
Όταν τα χείλη προφέρουν βοήθεια και δεν σιγοτραγουδούν άσματα του έρωτα,
Όταν ο πόνος βασιλεύει και οι εφιάλτες ζωντανεύουν,
Τότε οι άγγελοι δακρύζουν.
Τα δάκρυα τους πέφτουν μανιασμένα στην Γη και οι κραυγές τους κάνουν τον Παράδεισο να σείεται.
Βρέχει θλίψη και απογοήτευση.
Ο θρήνος τους δεν συγκρίνεται με τίποτα. Ξέρουν ότι έχουν αποτύχει.
Οι άγγελοι κλαίνε γιατί η Εδέμ είναι πλέον γεμάτη.
Ασφυκτιά.
Με συγχωρείτε, μήπως είδατε την μαμά μου;
Βοηθήστε με! Δεν βρίσκω το παιδί μου!
Ο άντρας μου! Η γυναίκα μου! Η αδερφή μου!
Θεέ μου τι μας συνέβη;
Ο κήπος της Εδέμ είναι γεμάτος και γι’ αυτό οι άγγελοι κλαίνε.
Αίμα αθώων έχει ποτίσει την άσφαλτο για μία ακόμη φορά...
Μεγάλη τραγωδία. Από αυτές που νιώθεις δέος μπροστά στην καταστροφή που μπορεί η ανθρώπινη αφροσύνη να προκαλέσει.
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ σκέψη μας είναι κοντά στο Λαό του Λιβάνου που δοκιμάζεται μια ακόμα φορά με τραγικό τρόπο. Τι να πεις.
Ίσχυει Γιάννη. Και δυστυχώς αυτοί οι λαοί δεν περίμεναν το 2020 για να υποφέρουν. Τους κατατρέχει κατάρα
ΔιαγραφήΜια προσευχή μόνο για τον Λίβανο, για τους ανθρώπους του, για αυτά που τους επιφυλάσσει - τα δύσκολα - το μέλλον!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤην Καλημέρα μου!!!
Μακάρι να πάνε όλα καλά κι άλλο κακό να μη τους βρει
Διαγραφή