Όταν δακρύζουν οι άγγελοι

Γράφει η Δανάη Ιμπραχήμ 

Όταν το γαλάζιο γίνεται μαύρο και ο ήλιος πνίγεται μέσα στο έρεβος,

Όταν το γέλιο γίνεται θρήνος και τα δάκρυα πλημμυρίζουν τους δρόμους,

Όταν η χαρά γίνεται πένθος και οι φωνές μετατρέπονται σε κραυγές,

Όταν η ζωή ηττάται από τον θάνατο και τα παιδιά κλείνουν τα μάτια τους,

Όταν το αίμα καλύπτει την άσφαλτο και η φωτιά κάνει στάχτη τα όνειρα,

Όταν η θάλασσα γίνεται φέρετρο και οι ναοί ερείπια,

Όταν τα χείλη προφέρουν βοήθεια και δεν σιγοτραγουδούν άσματα του έρωτα,

Όταν ο πόνος βασιλεύει και οι εφιάλτες ζωντανεύουν,

Τότε οι άγγελοι δακρύζουν.

Τα δάκρυα τους πέφτουν μανιασμένα στην Γη και οι κραυγές τους κάνουν τον Παράδεισο να σείεται.

Βρέχει θλίψη και απογοήτευση.

Ο θρήνος τους δεν συγκρίνεται με τίποτα. Ξέρουν ότι έχουν αποτύχει.

Οι άγγελοι κλαίνε γιατί η Εδέμ είναι πλέον γεμάτη.

Ασφυκτιά.

Με συγχωρείτε, μήπως είδατε την μαμά μου;

Βοηθήστε με! Δεν βρίσκω το παιδί μου!

Ο άντρας μου! Η γυναίκα μου! Η αδερφή μου!

Θεέ μου τι μας συνέβη;

Ο κήπος της Εδέμ είναι γεμάτος και γι’ αυτό οι άγγελοι κλαίνε.

Αίμα αθώων έχει ποτίσει την άσφαλτο για μία ακόμη φορά...