Ένα λουλούδι ή πέντε... Τι σημασία έχει; Δε θα τα δεις, δε θα τα μυρίσεις. Θα μείνουν εκεί, σ' ένα βάζο χρησιμοποιημένο από πολλούς, πριν από μένα, μετά από μένα, γεμάτο νερό που μυρίζει πάντα το ίδιο. Απώλεια. Μεγάλη Εβδομάδα. Των Παθών. Για Εκείνον ήταν κάποιες ώρες, κάποιες μέρες. Για πολλούς από εμάς είναι πολύ περισσότερο. Πάθη και λάθη. Σταύρωση και Αποκαθήλωση. Ένα τελευταίο τσιγάρο κάθε φορά, κάτω από έναν διαφορετικό σταυρό κάθε φορά, η ίδια ερώτηση κάθε φορά. Γιατί τώρα; Γιατί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Γιατί σ' αυτή τη στροφή του δρόμου κι όχι λίγο παρακάτω, στην επόμενη; Κι αν Εκείνος αποκαθηλώθηκε, αναπαύθηκε, αναστήθηκε, υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που παραμένουν σταυρωμένες, κάτω από έναν ουρανό που δε θα σκιστεί ποτέ οργισμένος, πάνω σε μια γη που δε θ' ανοίξει ποτέ να καταπιεί τα γιατί και τα πώς. Κι εμείς απλά καθόμαστε εκεί, στο χώμα που πότισαν αυτές οι σιωπηλές ερωτήσεις που ποτέ δε βγήκαν απ' τα χείλη μας, γιατί πιστεύαμε...
Γράφει η Δανάη Ιμπραχήμ
Όταν το γαλάζιο γίνεται μαύρο και ο ήλιος πνίγεται μέσα στο έρεβος,
Όταν το γέλιο γίνεται θρήνος και τα δάκρυα πλημμυρίζουν τους δρόμους,
Όταν η χαρά γίνεται πένθος και οι φωνές μετατρέπονται σε κραυγές,
Όταν η ζωή ηττάται από τον θάνατο και τα παιδιά κλείνουν τα μάτια τους,
Όταν το αίμα καλύπτει την άσφαλτο και η φωτιά κάνει στάχτη τα όνειρα,
Όταν η θάλασσα γίνεται φέρετρο και οι ναοί ερείπια,
Όταν τα χείλη προφέρουν βοήθεια και δεν σιγοτραγουδούν άσματα του έρωτα,
Όταν ο πόνος βασιλεύει και οι εφιάλτες ζωντανεύουν,
Τότε οι άγγελοι δακρύζουν.
Τα δάκρυα τους πέφτουν μανιασμένα στην Γη και οι κραυγές τους κάνουν τον Παράδεισο να σείεται.
Βρέχει θλίψη και απογοήτευση.
Ο θρήνος τους δεν συγκρίνεται με τίποτα. Ξέρουν ότι έχουν αποτύχει.
Οι άγγελοι κλαίνε γιατί η Εδέμ είναι πλέον γεμάτη.
Ασφυκτιά.
Με συγχωρείτε, μήπως είδατε την μαμά μου;
Βοηθήστε με! Δεν βρίσκω το παιδί μου!
Ο άντρας μου! Η γυναίκα μου! Η αδερφή μου!
Θεέ μου τι μας συνέβη;
Ο κήπος της Εδέμ είναι γεμάτος και γι’ αυτό οι άγγελοι κλαίνε.
Αίμα αθώων έχει ποτίσει την άσφαλτο για μία ακόμη φορά...
Μεγάλη τραγωδία. Από αυτές που νιώθεις δέος μπροστά στην καταστροφή που μπορεί η ανθρώπινη αφροσύνη να προκαλέσει.
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ σκέψη μας είναι κοντά στο Λαό του Λιβάνου που δοκιμάζεται μια ακόμα φορά με τραγικό τρόπο. Τι να πεις.
Ίσχυει Γιάννη. Και δυστυχώς αυτοί οι λαοί δεν περίμεναν το 2020 για να υποφέρουν. Τους κατατρέχει κατάρα
ΔιαγραφήΜια προσευχή μόνο για τον Λίβανο, για τους ανθρώπους του, για αυτά που τους επιφυλάσσει - τα δύσκολα - το μέλλον!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤην Καλημέρα μου!!!
Μακάρι να πάνε όλα καλά κι άλλο κακό να μη τους βρει
Διαγραφή