Ένα λουλούδι ή πέντε... Τι σημασία έχει; Δε θα τα δεις, δε θα τα μυρίσεις. Θα μείνουν εκεί, σ' ένα βάζο χρησιμοποιημένο από πολλούς, πριν από μένα, μετά από μένα, γεμάτο νερό που μυρίζει πάντα το ίδιο. Απώλεια. Μεγάλη Εβδομάδα. Των Παθών. Για Εκείνον ήταν κάποιες ώρες, κάποιες μέρες. Για πολλούς από εμάς είναι πολύ περισσότερο. Πάθη και λάθη. Σταύρωση και Αποκαθήλωση. Ένα τελευταίο τσιγάρο κάθε φορά, κάτω από έναν διαφορετικό σταυρό κάθε φορά, η ίδια ερώτηση κάθε φορά. Γιατί τώρα; Γιατί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Γιατί σ' αυτή τη στροφή του δρόμου κι όχι λίγο παρακάτω, στην επόμενη; Κι αν Εκείνος αποκαθηλώθηκε, αναπαύθηκε, αναστήθηκε, υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που παραμένουν σταυρωμένες, κάτω από έναν ουρανό που δε θα σκιστεί ποτέ οργισμένος, πάνω σε μια γη που δε θ' ανοίξει ποτέ να καταπιεί τα γιατί και τα πώς. Κι εμείς απλά καθόμαστε εκεί, στο χώμα που πότισαν αυτές οι σιωπηλές ερωτήσεις που ποτέ δε βγήκαν απ' τα χείλη μας, γιατί πιστεύαμε...
Γράφει η Δανάη Ιμπραχήμ Πρώτα έρχεται η επιδημία. Μετά τα όνειρα. Όνειρα για ένα μαυροφορεμένο άντρα χωρίς πρόσωπο. Όνειρα για μια γηραιά κυρία με κατάλευκα μαλλιά. Όνειρα φωτιάς και όνειρα ελπίδας. Εσύ ποια πλευρά θα διαλέξεις; Όταν ξέσπασε η πανδημία του κορωνοϊού όλοι έσπευσαν να αγοράσουν βιβλία με αντίστοιχα θέματα. Το Stand άνηκε σε αυτές τις αγορές, μια που ένας ιός πλήττει τον κόσμο του Stephen King. Επιπλέον, μια νέα σειρά βασισμένη σε αυτό το μυθιστόρημα έκανε πρόσφατα πρεμιέρα, οπότε το hype ήταν μεγάλο. Την άνοιξη δεν έπιασα οικειοθελώς βιβλίο που αφορούσε ιούς και επιδημίες, αλλά πλέον, μετά το πρώτο σοκ και κατόπιν του hype της σειράς, αποφάσισα να προσθέσω στη βιβλιοθήκη μου το Stand . Φυσικά την εμπλουτισμένη έκδοση, των 1.325 σελίδων. Τον Ιούνιο του 1990 ξεσπά μια επιδημία γρίπης που πολύ γρήγορα γίνεται πανδημία. Ο καπετάν Τριπς σαρώνει την Αμερική και ολόκληρο τον κόσμο σκοτώνοντας σε διάστημα λίγων ημερών το 99,9 % του πληθυσμού. Ανθρώπινα παιχνί...