Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...
Φίλες και φίλοι,
συνοδοιπόροι σε τούτη τη δικτυακή γωνία.
Συνταξιδιώτες στις "Ονείρων πένες"
Ευχόμαστε σε όλες και σε όλους
Καλές Γιορτές
και
Καλά Χριστούγεννα
Σε έναν κόσμο άδικο, υποκριτικό, παρακμιακό, έχουμε καθήκον και χρέος, πνευματικό και κοινωνικό, να αγωνιστούμε για τις αξίες εκείνες που προάγουν τον ανθρωπισμό και το σεβασμό στη ζωή.
Απέναντι στη φτώχεια και την αδικία.
Για δικαίωμα στη ζωή και στα Χριστούγεννα σε κάθε κατατρεγμένο, πεινασμένο, πρόσφυγα, μετανάστη, φτωχό και πληγωμένο.
Να είστε καλά, να περάσετε όμορφες γιορτινές μέρες.
Με υγεία, χαμόγελα, πολλά όνειρα και εμπνεύσεις.
Χρόνια Πολλά
Καλησπέρα Γιάννη μου. Συμφωνώ με τις ευχές σου και αντεύχομαι επίσης σε όλους τους φίλους μας και μη.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλές γιορτές.
Ας είμαστε καλά Γιώργο μου. Ευχαριστούμε για τις ευχές αγαπητέ φίλε. Καλές γιορτές σε όλους μας και σε σένα προσωπικά με την οικογένειά σου.
Διαγραφή