Ένα λουλούδι ή πέντε... Τι σημασία έχει; Δε θα τα δεις, δε θα τα μυρίσεις. Θα μείνουν εκεί, σ' ένα βάζο χρησιμοποιημένο από πολλούς, πριν από μένα, μετά από μένα, γεμάτο νερό που μυρίζει πάντα το ίδιο. Απώλεια. Μεγάλη Εβδομάδα. Των Παθών. Για Εκείνον ήταν κάποιες ώρες, κάποιες μέρες. Για πολλούς από εμάς είναι πολύ περισσότερο. Πάθη και λάθη. Σταύρωση και Αποκαθήλωση. Ένα τελευταίο τσιγάρο κάθε φορά, κάτω από έναν διαφορετικό σταυρό κάθε φορά, η ίδια ερώτηση κάθε φορά. Γιατί τώρα; Γιατί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Γιατί σ' αυτή τη στροφή του δρόμου κι όχι λίγο παρακάτω, στην επόμενη; Κι αν Εκείνος αποκαθηλώθηκε, αναπαύθηκε, αναστήθηκε, υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που παραμένουν σταυρωμένες, κάτω από έναν ουρανό που δε θα σκιστεί ποτέ οργισμένος, πάνω σε μια γη που δε θ' ανοίξει ποτέ να καταπιεί τα γιατί και τα πώς. Κι εμείς απλά καθόμαστε εκεί, στο χώμα που πότισαν αυτές οι σιωπηλές ερωτήσεις που ποτέ δε βγήκαν απ' τα χείλη μας, γιατί πιστεύαμε...
Γράφει η Χριστοδούλου Αικατερίνη
Ένας κόσμος άπληστοςκάλπικοςΧαμένος μέσα στις πολύχρωμες φανταχτερές κορδέλες«Μια μεταξωτή για εμένα!»Γυαλίζει τόσο που θαμπώνει την όρασηΠεριτυλίγματα ακριβάΒαριά υφάσματαΕσάρπεςΠασμίνεςΕπικαλύψειςΟ κόσμος τούτος γεννάει και θρέφει επικαλύψειςΛογιών λογιών επικαλύψειςΚι εγώχαμένος μέσα στις πολύχρωμες φανταχτερές κορδέλεςΧαμένος στις αυταπάτες..«Μια μεταξωτή για εμένα!»
Κ.Χ
Aπό την ποιητική της συλλογή "Zωή και Ποίηση".
I need somebody now...
Αχ βρε Κατερίνα! Το ποίημά σου, ένα ακόμα ποίημά σου, στολίζει εδώ το χώρο μας. Υπέροχο αγαπητή μου φίλη. Να είσαι καλά.
ΑπάντησηΔιαγραφήEυχαριστώ πολύ! Να' στε πάντα καλά!!!!
Διαγραφή