Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...
Γράφει η Χριστοδούλου Αικατερίνη
Ένας κόσμος άπληστοςκάλπικοςΧαμένος μέσα στις πολύχρωμες φανταχτερές κορδέλες«Μια μεταξωτή για εμένα!»Γυαλίζει τόσο που θαμπώνει την όρασηΠεριτυλίγματα ακριβάΒαριά υφάσματαΕσάρπεςΠασμίνεςΕπικαλύψειςΟ κόσμος τούτος γεννάει και θρέφει επικαλύψειςΛογιών λογιών επικαλύψειςΚι εγώχαμένος μέσα στις πολύχρωμες φανταχτερές κορδέλεςΧαμένος στις αυταπάτες..«Μια μεταξωτή για εμένα!»
Κ.Χ
Aπό την ποιητική της συλλογή "Zωή και Ποίηση".
I need somebody now...
Αχ βρε Κατερίνα! Το ποίημά σου, ένα ακόμα ποίημά σου, στολίζει εδώ το χώρο μας. Υπέροχο αγαπητή μου φίλη. Να είσαι καλά.
ΑπάντησηΔιαγραφήEυχαριστώ πολύ! Να' στε πάντα καλά!!!!
Διαγραφή