Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Η Εξέλιξη του Τρόμου στη Λογοτεχνία: Από το Γοτθικό Σκοτάδι στο Halloween | Χάρης Κωφιάδης

Γιατί επιζητούμε την αδρεναλίνη του φόβου μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου, ενώ στην πραγματική ζωή τον αποφεύγουμε; Καθώς πλησιάζει η πιο ατμοσφαιρική νύχτα του Οκτώβρη, τα φώτα χαμηλώνουν, οι σκιές μεγαλώνουν και η ανάγκη μας για μια σκοτεινή ιστορία γιγαντώνεται. Σε καλωσορίζω σε μια αναδρομή στις μορφές που πήρε ο τρόμος στη λογοτεχνία και στο γιατί το Halloween παραμένει η απόλυτη γιορτή των «περιέργων» αναγνωστών. Ανέκαθεν με τραβούσε το σκοτάδι στην τέχνη. Όχι πως αγνοούσα το φως, αλλά παρουσιάζεται συχνά ως λιγότερο γοητευτικό. Το σκοτάδι κρύβει μέσα του ανασφάλεια, αδρεναλίνη, το άγνωστο. Μας προκαλεί συναισθήματα τα οποία δεν θέλουμε να βιώσουμε στην καθημερινότητα και προτιμάμε να τα ανακαλύπτουμε από την ασφάλεια του καναπέ. Εκεί όπου ξέρουμε πολύ καλά πως ο τρόμος τελειώνει τη στιγμή που κλείνουμε το βιβλίο. Ή και λίγες ώρες αργότερα, ανάλογα πόσο θα μας επηρεάσει. Καθ’ όλη τη διάρκεια, ωστόσο, έχουμε πλήρη επίγνωση ότι όλο αυτό δεν είναι παρά μια φανταστική ιστορία...

The Stand του Stephen King

 


Γράφει η Δανάη Ιμπραχήμ


Πρώτα έρχεται η επιδημία. Μετά τα όνειρα. Όνειρα για ένα μαυροφορεμένο άντρα χωρίς πρόσωπο. Όνειρα για μια γηραιά κυρία με κατάλευκα μαλλιά. Όνειρα φωτιάς και όνειρα ελπίδας. Εσύ ποια πλευρά θα διαλέξεις;


Όταν ξέσπασε η πανδημία του κορωνοϊού όλοι έσπευσαν να αγοράσουν βιβλία με αντίστοιχα θέματα. Το Stand άνηκε σε αυτές τις αγορές, μια που ένας ιός πλήττει τον κόσμο του Stephen King. Επιπλέον, μια νέα σειρά βασισμένη σε αυτό το μυθιστόρημα έκανε πρόσφατα πρεμιέρα, οπότε το hype ήταν μεγάλο. Την άνοιξη δεν έπιασα οικειοθελώς βιβλίο που αφορούσε ιούς και επιδημίες, αλλά πλέον, μετά το πρώτο σοκ και κατόπιν του hype της σειράς, αποφάσισα να προσθέσω στη βιβλιοθήκη μου το Stand. Φυσικά την εμπλουτισμένη έκδοση, των 1.325 σελίδων.


Τον Ιούνιο του 1990 ξεσπά μια επιδημία γρίπης που πολύ γρήγορα γίνεται πανδημία. Ο καπετάν Τριπς σαρώνει την Αμερική και ολόκληρο τον κόσμο σκοτώνοντας σε διάστημα λίγων ημερών το 99,9 % του πληθυσμού. Ανθρώπινα παιχνίδια και στρατιωτικά λάθη οδηγούν σε μια καταστροφή. Ελάχιστοι καταφέρνουν να επιβιώσουν χωρίς καν να αρρωστήσουν. Κι αυτοί που παραμένουν σε μια άδεια πια Αμερική καλούνται να χωριστούν σε στρατόπεδα για έναν ανώτερο πόλεμο.


Η γραφή του King είναι απλά συγκλονιστική. Δεν το λέω γιατί είναι γνωστός και οφείλω να τον επευφημήσω. Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν πως δεν επηρεάζομαι από διασημότητες. Άλλωστε φέτος άρχισα να τον διαβάζω και έχοντας εμπιστευτεί το ρεαλισμό του και το ωμό ύφος του, αποφάσισα να βαδίσω κάτω από τον κόκκινο ουρανό πλάι στη Frannie, το Stue, το Nick, το Larry, τον Tom, τη μητέρα Abigail. Τους είδα να υψώνουν το ανάστημα τους απέναντι σε ό,τι τελικά πήρε βιβλικές διαστάσεις.


Ο ιός που κόντεψε να αφανίσει την ανθρωπότητα ήταν αποτέλεσμα της τεχνολογίας, της ματαιοδοξίας της ανθρώπινης φύσης. Αυτός που επωφελήθηκε ήταν ένα ον σταλμένο από την Κόλαση. Η Μεταποκαλυπτική ιστορία βάζει τους ανθρώπους στη σκακιέρα του παιχνιδιού υπεροχής ανάμεσα στο καλό και το κακό. Παράλληλα, τους βλέπουμε να δημιουργούν κοινωνίες εκ του μηδενός και μαζί με το συγγραφέα να αναρωτιούνται τι οδήγησε σε αυτή την καταστροφή. Η τεχνολογία μόνη της ή η τεχνολογία στα χέρια του ανθρώπου; Στο τέλος όλοι συμφωνούμε ότι ισχύει το δεύτερο, ένα τέλος ανοιχτό σε πολλές εξελίξεις.


Η ιστορία με κρατούσε ως επί τω πλείστον σε εγρήγορση και το βιβλίο κυλάει σχετικά εύκολα παρά το μέγεθος του. Υπήρχαν σημεία που με κούρασαν, μολονότι ταυτίζομαι με την πρακτική του King, των πολλών λεπτομερειών. Θα προτιμούσα σε σημεία εκτενών αφηγήσεων του παρελθόντος των πρωταγωνιστών να υπήρχαν περισσότερες λεπτομέρειες για τον ιό, όπως για παράδειγμα τον λόγο που ορισμένοι είχαν ανοσία. Να σημειώσω πάντως πως το 73ο κεφάλαιο ήταν κατ’ εμέ το πιο δυνατό και από εκεί μέχρι το τέλος δεν το άφησα ούτε για να πιω νερό. Επιπλέον, όπως πάντα, οι χαρακτήρες του King είναι αληθινοί και εκπροσωπούν κάθε ομάδα. Δεν υπάρχει κάποιο μέλος της κοινωνίας που να απουσίασε, καθώς υπήρξαν η πολλά υποσχόμενη νεαρά που έμεινε κατά λάθος έγκυος, ο εργάτης ενός βενζινάδικου, ένας τραγουδιστής, ένας εγκληματίας, ένα άτομο με αναπηρία, ένας κοινωνιολόγος. Άνθρωποι που απαρτίζουν κάθε ανθρώπινη κοινωνία και έτσι κι αλλιώς παίζουν καθημερινά το παιχνίδι καλού εναντίον κακού.


Το Stand λοιπόν είναι ένα μεταποκαλυπτικό θρίλερ που σε αφήνει ξέπνοο και σου προκαλεί ένα σωρό συναισθήματα. Είναι μια περιπέτεια που θα σε καθηλώσει και ταυτόχρονα θα θέσει κοινωνικούς προβληματισμούς που εξακολουθούν να μας απασχολούν τριάντα χρόνια μετά. Ανάμεσα σε αυτούς είναι η καταστροφική φύση του ανθρώπου, ένα θέμα που έχει απασχολήσει τον King και στις Ωραίες Κοιμωμένες. Οφείλουμε όμως να παραδεχτούμε πως αυτό και άλλα πολλά βιβλία είναι απόδειξη ότι ο άνθρωπος μπορεί να δημιουργήσει και κάτι όμορφο. Ας προσπαθήσουμε αυτές οι πράξεις να υπερβούν τις καταστροφικές για να γλιτώσουμε τα χειρότερα.



Σημείωση: Παρακαλώ πολύ να μην ταυτιστεί η υπόθεση του βιβλίου με την πραγματικότητα. Ενημερωθείτε από έγκυρες, επιστημονικές πηγές.




Σχόλια

  1. Όντωε ένα καταπληκτικό βιβλίο. Πυκνογραμμένο με την γνώριμη γραφή του Κινγκ.
    Είχα δει και την παλιά τηλεταινία, άψογη. Η σειρά πολύ καλό πρώτο επεισόδιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλησπέρα Δανάη και χρόνια πολλά κοπέλα μου.
    Κυκλοφορεί στα Ελληνικά; Η παρουσίασή σου είναι εκπληκτική πραγματικά! Και το θέμα του με εξιτάρει. Για τον Στήβεν Κινγκ δε τι να πω; Πλήρης σεβασμός!
    Καλησπέρα κοπέλα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χρόνια πολλά Γιάννη μου. Στα ελληνικά κυκλοφορεί το Κοράκι που έχει ένα μέρος της ιστορίας. Το The Stand που έχει περισσότερες λεπτομέρειες κυκλοφορεί μόνο στα αγγλικά, αλλά είναι διαθέσιμο σε ελληνικά βιβλιοπωλεία.

      Διαγραφή
    2. Ευχαριστώ πολύ κοπέλα μου να είσαι καλά.

      Διαγραφή
  3. Πολύ ωραία παρουσίαση Δανάη!
    Έχοντας διαβάσει πρόσφατα "Το Ινστιτούτο" δεν μπορώ να πω ότι με κέρδισε αναγνωστικά το φαινόμενο της συγγραφής King.
    Παρόλα αυτά, αυτό παραμένει προσωπική εκτίμηση και δεν σημαίνει τίποτα μπροστά στο τεράστιο έργο του! Άλλωστε δεν τα έχω διαβάσει όλα του τα βιβλία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βούλα μου έχει γράψει τόσα που ποτέ δεν ξέρεις ποιο θα σου μιλήσει περισσότερο. Παρόλα αυτά δεν είμαι της άποψης ότι πρέπει να διαβάζουμε όλους τους γνωστούς και να μας αρέσει. Δεν είναι αυτό το νόημα της ανάγνωσης άλλωστε.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Σκέψεις για το ρόλο της τέχνης και της συγγραφής, γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης

 Ολόγυρά μας, ένας όμορφος μαγικός κόσμος της τέχνης, έχει απλωμένα τα φτερά του σε ένα διαρκές κάλεσμα στις σκέψεις αλλά και στα συναισθήματά μας. Δημιουργήματα εικαστικά, δημιουργήματα του λόγου, της κίνησης του σώματος, δημιουργήματα της σκηνής. Η αλληλεπίδραση μαζί του είναι μια σχέση που συνοδεύει τον άνθρωπο από την πρωτόγονη κοινωνία μέχρι σήμερα. Για τους ανθρώπους, που γράφουμε. Για όλους εκείνους που προσπαθούμε να εκφραστούμε δημιουργικά μέσα από την πεζογραφία και την ποίηση. Έχουμε σκεφτεί άραγε, γιατί το κάνουμε; Ποιο είναι το βαθύτερο κίνητρο πέρα από τη δύναμη της εξωτερίκευσης της εσωτερικής έμπνευσης; Με λίγα λόγια για να το πάω παρακάτω, το βαθύτερο κίνητρο ενός συγγραφικού έργου, μένει στενά στο να εκφράσει μόνο μια δοσμένη πλοκή, μια μυθοπλασία, ένα ποίημα; Ή προχωράει παραπέρα; Και πόσο μακριά μπορεί να φτάσει αυτή η "ομιλία"; Κακά τα ψέματα, μέσα σε κάθε λογοτεχνικό έργο, διήγημα, νουβέλα, μυθιστόρημα, ένας συγγραφέας, όποιος και και να είναι αυτός, θα ...

Έλληνες Vs Ξένοι Συγγραφείς

  Γιατί τόσο hate για τους Έλληνες συγγραφείς; Ή αν το hate είναι δυνατή λέξη και θέλουμε κάτι λίγο πιο ήσυχο, γιατί τόση αμφισβήτηση; Καχυποψία; Κριτική; Είδα ένα post πρόσφατα που με έκανε να σκεφτώ. Κι όταν σκέφτομαι για τα βιβλία, θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, να ανοίγουν συζητήσεις, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Οπότε να 'μαι πάλι με ένα θέμα που -δεν σου κρύβω- κάνει το αίμα μου να βράζει. Γιατί; Γιατί είμαι Έλληνας συγγραφέας και, ως εκ τούτου, με αφορά άμεσα. Έχοντας πει αυτό, και χωρίς κανέναν σκοπό να σε σοκάρω, να σου πω ότι δεν αδικώ τους αναγνώστες που σκέφτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Άσε με να σου εξηγήσω. Τι χρειάζεται σήμερα ένας νέος συγγραφέας στην Ελλάδα για να δει το βιβλίο του να εκδίδεται; Αν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες είναι «ταλέντο», είσαι ρομαντική ψυχή και γι’ αυτό έχεις τη συμπάθειά μου. Θα μου επιτρέψεις όμως να σε κατεβάσω από το ροζ συννεφάκι, μόνο για λίγο. Τι χρειάζεται λοιπόν; Διασυνδέσεις , μεγάλο following στα social και budget . Όχι απαρ...

Ο Στάθης & η Αστάθεια

  Γράφει ο Χάρης Κωφιάδης  Η πρώτη φορά που ο Στάθης είδε τον γέρο ήταν μια μέρα που λίγο διέφερε απ’ όσες προηγήθηκαν. Στη δουλειά το τηλέφωνο δεν είχε σταματήσει να χτυπάει. Φωνές και φράσεις κοφτές, τυπικά ευγενικές μα ουσιαστικά αγενείς. Σπάνια πια, των παραπόνων και των απαιτήσεων προηγούνταν μια καλημέρα, ή μια καλησπέρα. Λες κι ήταν δεδομένο… Μα δεν ήταν. Κι έλειπε κι αυτό το χαμόγελο που εκείνος δεν θα μπορούσε να δει, μα αν μη τι άλλο θα το άκουγε. Είχε καλό αυτί όπως του λέγανε άλλωστε. Χρόνια στην ίδια θέση, επαγγελματικά είχε φτάσει στο απόγειο μιας καριέρας περιορισμένης και κομματάκι πεζής, να ανέχεται τον πάσα έναν που δεν πηδούσε ή δεν πηδιόταν αρκετά. Μπορεί βέβαια να μην έφταιγαν και οι πελάτες∙ το είχε σκεφτεί μια-δυο φορές και αυτό. Μπορεί να ήταν που και ο ίδιος δεν τους χαμογελούσε πια όπως παλιά. Όταν πήρε τη θέση, το ήθελε και το έκανε, μετά το προσπαθούσε. Στο τέλος το πέταξε στην άκρη σαν γραβάτα που κάπως σε στενεύει, κάπως σε πνίγει και δεν σου...