" Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...
Γράφει η Χριστοδούλου Αικατερίνη
Ένας κόσμος άπληστοςκάλπικοςΧαμένος μέσα στις πολύχρωμες φανταχτερές κορδέλες«Μια μεταξωτή για εμένα!»Γυαλίζει τόσο που θαμπώνει την όρασηΠεριτυλίγματα ακριβάΒαριά υφάσματαΕσάρπεςΠασμίνεςΕπικαλύψειςΟ κόσμος τούτος γεννάει και θρέφει επικαλύψειςΛογιών λογιών επικαλύψειςΚι εγώχαμένος μέσα στις πολύχρωμες φανταχτερές κορδέλεςΧαμένος στις αυταπάτες..«Μια μεταξωτή για εμένα!»
Κ.Χ
Aπό την ποιητική της συλλογή "Zωή και Ποίηση".
I need somebody now...
Αχ βρε Κατερίνα! Το ποίημά σου, ένα ακόμα ποίημά σου, στολίζει εδώ το χώρο μας. Υπέροχο αγαπητή μου φίλη. Να είσαι καλά.
ΑπάντησηΔιαγραφήEυχαριστώ πολύ! Να' στε πάντα καλά!!!!
Διαγραφή