Γιατί επιζητούμε την αδρεναλίνη του φόβου μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου, ενώ στην πραγματική ζωή τον αποφεύγουμε; Καθώς πλησιάζει η πιο ατμοσφαιρική νύχτα του Οκτώβρη, τα φώτα χαμηλώνουν, οι σκιές μεγαλώνουν και η ανάγκη μας για μια σκοτεινή ιστορία γιγαντώνεται. Σε καλωσορίζω σε μια αναδρομή στις μορφές που πήρε ο τρόμος στη λογοτεχνία και στο γιατί το Halloween παραμένει η απόλυτη γιορτή των «περιέργων» αναγνωστών. Ανέκαθεν με τραβούσε το σκοτάδι στην τέχνη. Όχι πως αγνοούσα το φως, αλλά παρουσιάζεται συχνά ως λιγότερο γοητευτικό. Το σκοτάδι κρύβει μέσα του ανασφάλεια, αδρεναλίνη, το άγνωστο. Μας προκαλεί συναισθήματα τα οποία δεν θέλουμε να βιώσουμε στην καθημερινότητα και προτιμάμε να τα ανακαλύπτουμε από την ασφάλεια του καναπέ. Εκεί όπου ξέρουμε πολύ καλά πως ο τρόμος τελειώνει τη στιγμή που κλείνουμε το βιβλίο. Ή και λίγες ώρες αργότερα, ανάλογα πόσο θα μας επηρεάσει. Καθ’ όλη τη διάρκεια, ωστόσο, έχουμε πλήρη επίγνωση ότι όλο αυτό δεν είναι παρά μια φανταστική ιστορία...
Γράφει η Χριστοδούλου Αικατερίνη
Ένας κόσμος άπληστοςκάλπικοςΧαμένος μέσα στις πολύχρωμες φανταχτερές κορδέλες«Μια μεταξωτή για εμένα!»Γυαλίζει τόσο που θαμπώνει την όρασηΠεριτυλίγματα ακριβάΒαριά υφάσματαΕσάρπεςΠασμίνεςΕπικαλύψειςΟ κόσμος τούτος γεννάει και θρέφει επικαλύψειςΛογιών λογιών επικαλύψειςΚι εγώχαμένος μέσα στις πολύχρωμες φανταχτερές κορδέλεςΧαμένος στις αυταπάτες..«Μια μεταξωτή για εμένα!»
Κ.Χ
Aπό την ποιητική της συλλογή "Zωή και Ποίηση".
I need somebody now...
Αχ βρε Κατερίνα! Το ποίημά σου, ένα ακόμα ποίημά σου, στολίζει εδώ το χώρο μας. Υπέροχο αγαπητή μου φίλη. Να είσαι καλά.
ΑπάντησηΔιαγραφήEυχαριστώ πολύ! Να' στε πάντα καλά!!!!
Διαγραφή