Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

"Χειμερινή ενόραση" (Μικρό διήγημα/short story)

  Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...

The Stand του Stephen King

 


Γράφει η Δανάη Ιμπραχήμ


Πρώτα έρχεται η επιδημία. Μετά τα όνειρα. Όνειρα για ένα μαυροφορεμένο άντρα χωρίς πρόσωπο. Όνειρα για μια γηραιά κυρία με κατάλευκα μαλλιά. Όνειρα φωτιάς και όνειρα ελπίδας. Εσύ ποια πλευρά θα διαλέξεις;


Όταν ξέσπασε η πανδημία του κορωνοϊού όλοι έσπευσαν να αγοράσουν βιβλία με αντίστοιχα θέματα. Το Stand άνηκε σε αυτές τις αγορές, μια που ένας ιός πλήττει τον κόσμο του Stephen King. Επιπλέον, μια νέα σειρά βασισμένη σε αυτό το μυθιστόρημα έκανε πρόσφατα πρεμιέρα, οπότε το hype ήταν μεγάλο. Την άνοιξη δεν έπιασα οικειοθελώς βιβλίο που αφορούσε ιούς και επιδημίες, αλλά πλέον, μετά το πρώτο σοκ και κατόπιν του hype της σειράς, αποφάσισα να προσθέσω στη βιβλιοθήκη μου το Stand. Φυσικά την εμπλουτισμένη έκδοση, των 1.325 σελίδων.


Τον Ιούνιο του 1990 ξεσπά μια επιδημία γρίπης που πολύ γρήγορα γίνεται πανδημία. Ο καπετάν Τριπς σαρώνει την Αμερική και ολόκληρο τον κόσμο σκοτώνοντας σε διάστημα λίγων ημερών το 99,9 % του πληθυσμού. Ανθρώπινα παιχνίδια και στρατιωτικά λάθη οδηγούν σε μια καταστροφή. Ελάχιστοι καταφέρνουν να επιβιώσουν χωρίς καν να αρρωστήσουν. Κι αυτοί που παραμένουν σε μια άδεια πια Αμερική καλούνται να χωριστούν σε στρατόπεδα για έναν ανώτερο πόλεμο.


Η γραφή του King είναι απλά συγκλονιστική. Δεν το λέω γιατί είναι γνωστός και οφείλω να τον επευφημήσω. Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν πως δεν επηρεάζομαι από διασημότητες. Άλλωστε φέτος άρχισα να τον διαβάζω και έχοντας εμπιστευτεί το ρεαλισμό του και το ωμό ύφος του, αποφάσισα να βαδίσω κάτω από τον κόκκινο ουρανό πλάι στη Frannie, το Stue, το Nick, το Larry, τον Tom, τη μητέρα Abigail. Τους είδα να υψώνουν το ανάστημα τους απέναντι σε ό,τι τελικά πήρε βιβλικές διαστάσεις.


Ο ιός που κόντεψε να αφανίσει την ανθρωπότητα ήταν αποτέλεσμα της τεχνολογίας, της ματαιοδοξίας της ανθρώπινης φύσης. Αυτός που επωφελήθηκε ήταν ένα ον σταλμένο από την Κόλαση. Η Μεταποκαλυπτική ιστορία βάζει τους ανθρώπους στη σκακιέρα του παιχνιδιού υπεροχής ανάμεσα στο καλό και το κακό. Παράλληλα, τους βλέπουμε να δημιουργούν κοινωνίες εκ του μηδενός και μαζί με το συγγραφέα να αναρωτιούνται τι οδήγησε σε αυτή την καταστροφή. Η τεχνολογία μόνη της ή η τεχνολογία στα χέρια του ανθρώπου; Στο τέλος όλοι συμφωνούμε ότι ισχύει το δεύτερο, ένα τέλος ανοιχτό σε πολλές εξελίξεις.


Η ιστορία με κρατούσε ως επί τω πλείστον σε εγρήγορση και το βιβλίο κυλάει σχετικά εύκολα παρά το μέγεθος του. Υπήρχαν σημεία που με κούρασαν, μολονότι ταυτίζομαι με την πρακτική του King, των πολλών λεπτομερειών. Θα προτιμούσα σε σημεία εκτενών αφηγήσεων του παρελθόντος των πρωταγωνιστών να υπήρχαν περισσότερες λεπτομέρειες για τον ιό, όπως για παράδειγμα τον λόγο που ορισμένοι είχαν ανοσία. Να σημειώσω πάντως πως το 73ο κεφάλαιο ήταν κατ’ εμέ το πιο δυνατό και από εκεί μέχρι το τέλος δεν το άφησα ούτε για να πιω νερό. Επιπλέον, όπως πάντα, οι χαρακτήρες του King είναι αληθινοί και εκπροσωπούν κάθε ομάδα. Δεν υπάρχει κάποιο μέλος της κοινωνίας που να απουσίασε, καθώς υπήρξαν η πολλά υποσχόμενη νεαρά που έμεινε κατά λάθος έγκυος, ο εργάτης ενός βενζινάδικου, ένας τραγουδιστής, ένας εγκληματίας, ένα άτομο με αναπηρία, ένας κοινωνιολόγος. Άνθρωποι που απαρτίζουν κάθε ανθρώπινη κοινωνία και έτσι κι αλλιώς παίζουν καθημερινά το παιχνίδι καλού εναντίον κακού.


Το Stand λοιπόν είναι ένα μεταποκαλυπτικό θρίλερ που σε αφήνει ξέπνοο και σου προκαλεί ένα σωρό συναισθήματα. Είναι μια περιπέτεια που θα σε καθηλώσει και ταυτόχρονα θα θέσει κοινωνικούς προβληματισμούς που εξακολουθούν να μας απασχολούν τριάντα χρόνια μετά. Ανάμεσα σε αυτούς είναι η καταστροφική φύση του ανθρώπου, ένα θέμα που έχει απασχολήσει τον King και στις Ωραίες Κοιμωμένες. Οφείλουμε όμως να παραδεχτούμε πως αυτό και άλλα πολλά βιβλία είναι απόδειξη ότι ο άνθρωπος μπορεί να δημιουργήσει και κάτι όμορφο. Ας προσπαθήσουμε αυτές οι πράξεις να υπερβούν τις καταστροφικές για να γλιτώσουμε τα χειρότερα.



Σημείωση: Παρακαλώ πολύ να μην ταυτιστεί η υπόθεση του βιβλίου με την πραγματικότητα. Ενημερωθείτε από έγκυρες, επιστημονικές πηγές.




Σχόλια

  1. Όντωε ένα καταπληκτικό βιβλίο. Πυκνογραμμένο με την γνώριμη γραφή του Κινγκ.
    Είχα δει και την παλιά τηλεταινία, άψογη. Η σειρά πολύ καλό πρώτο επεισόδιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλησπέρα Δανάη και χρόνια πολλά κοπέλα μου.
    Κυκλοφορεί στα Ελληνικά; Η παρουσίασή σου είναι εκπληκτική πραγματικά! Και το θέμα του με εξιτάρει. Για τον Στήβεν Κινγκ δε τι να πω; Πλήρης σεβασμός!
    Καλησπέρα κοπέλα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χρόνια πολλά Γιάννη μου. Στα ελληνικά κυκλοφορεί το Κοράκι που έχει ένα μέρος της ιστορίας. Το The Stand που έχει περισσότερες λεπτομέρειες κυκλοφορεί μόνο στα αγγλικά, αλλά είναι διαθέσιμο σε ελληνικά βιβλιοπωλεία.

      Διαγραφή
    2. Ευχαριστώ πολύ κοπέλα μου να είσαι καλά.

      Διαγραφή
  3. Πολύ ωραία παρουσίαση Δανάη!
    Έχοντας διαβάσει πρόσφατα "Το Ινστιτούτο" δεν μπορώ να πω ότι με κέρδισε αναγνωστικά το φαινόμενο της συγγραφής King.
    Παρόλα αυτά, αυτό παραμένει προσωπική εκτίμηση και δεν σημαίνει τίποτα μπροστά στο τεράστιο έργο του! Άλλωστε δεν τα έχω διαβάσει όλα του τα βιβλία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βούλα μου έχει γράψει τόσα που ποτέ δεν ξέρεις ποιο θα σου μιλήσει περισσότερο. Παρόλα αυτά δεν είμαι της άποψης ότι πρέπει να διαβάζουμε όλους τους γνωστούς και να μας αρέσει. Δεν είναι αυτό το νόημα της ανάγνωσης άλλωστε.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Ψώνια Συγγραφείς

  "Τα λεφτά μου όλα δίνω για λίγα clicks, κι ένα μήνυμά σου κάτω από το τραπέζι..." Ψώνια είμαστε. Φαντασμένα πλάσματα που διψάνε για αναγνώριση και δόξα, έχοντας γράψει μερικές σελίδες στο Word. Συγγραφείς, με άλλα λόγια, στα όρια της απελπισίας -θα έλεγε κανείς- για αυτό που δεν έρχεται από μόνο του. Κι εμείς εκεί, στο σπρώξιμο. Με το στανιό να γίνουμε φίρμες και να πουλήσουμε. Γιατί, ως γνωστόν, τα χρήματα είναι στο βιβλίο... Κι αν εδώ σου ξέφυγε ένα γελάκι, μην ανησυχείς, σε καταλαβαίνω. Έχω γελάσει πάμπολλες φορές και ο ίδιος με παρόμοια θέματα. Αλλά συγγνώμη, παρεκτράπηκε λίγο ο ειρμός μου. Πού ήμουν; Α, ναι! Στα ψώνια. Είναι πασιφανής, άλλωστε, η υπερπροσπάθεια. Τη βλέπουμε όλοι στα social media, όπου ο συγγραφέας «μαϊντανίζει», καθώς πρέπει να έχει συνεχή παρουσία και engagement ώστε… να γίνει γνωστός, φυσικά! Τι να κάνει, λοιπόν, το προσφιλές μας ψώνιο; Σπάει το κεφάλι του να βρει θεματολογίες για να κάνει ένα ακόμη βίντεο. Πασχίζει να μάθει τα Canva, τα CapCut κα...

Οι κίτρινες τουλίπες μυρίζουν "Σ' αγαπώ" (γράφει η Ελένη Ζηνονίδη)

"Δεν είναι αυτή τη μία φορά του χρόνου. Αυτή τη μία μέρα. Ειναι συνεχώς από πάνω μας, μέσα μας, γύρω μας, νεκρές οι ζωντανές. Απλά μια φορά τον χρόνο... αξίζει να τις θυμόμαστε λίγο περισσότερο. Αξίζει να ακούμε τις καρδιές τους όπως όταν μας κουβαλούσαν μέσα τους.  Σε μία ποιητική συλλογή είχα διαβάσει μια εύστοχη τοποθέτηση: " Οταν γιορτάζουν δε μιλούν, μα όταν γελούν το δείχνουν. Όποτε κλάψεις σε ακούν, όμως αν κλαιν' το κρύβουν".  Δεν είναι περίεργο που έχουν όλες μια διαπεραστική μυρωδιά που μας κάνει και κλαίμε; Η κάθε μία τη δική της, αλλά είναι μία. Με όσα αρώματα κι αν ψεκαστούν στο πέρας της ζωής τους. Με όσα κρίματα, ερωτήματα ψεκάσουνε και μας.  Αλλά είναι μαμάδες. Και αδειάζουν, και αλλάζουν, από πάνες μέχρι τον ίδιο τους τον εαυτό. Φιλτράρουν, προσέχουν, παρέχουν, ιδρώνουν, νυχτώνουν λουσμένες αγωνία πως όλα είναι καλά, ίσως βαλτώνουν, μα δεν κολώνουν. Σαν να τους χαρίζει η ζωή μια ατσάλινη πανοπλία που με τα χρόνια θαμπώνει, γεμίζει χαρακιές, γδαρσίμ...

Η Θεωρία της Σελίδας 99: Το απόλυτο test drive για το επόμενο βιβλίο σου

Εξώφυλλο, οπισθόφυλλο ή κάτι άλλο;   Με ποιο κριτήριο αποφασίζουμε ποια θα είναι η επόμενη αγορά μας σε βιβλία; Πώς μπορεί ο αναγνώστης να σταθεί απέναντι σε ατέλειωτα ράφια -ή πάγκους εκθέσεων- και να αναζητήσει ανάμεσα σε χιλιάδες τίτλους αυτόν που θα του κάνει το κλικ; Ένα κριτήριο για πολλούς είναι το εξώφυλλο και δεν τους αδικώ. Από κάπου πρέπει να ξεκινήσεις άλλωστε τη διαδικασία του αποκλεισμού. Βέβαια, το εξώφυλλο είναι κάτι στο οποίο ο συγγραφέας συναινεί, αλλά δεν επιμελείται ενεργά. Μας λέει πολλά για το είδος, αλλά λίγα για την ίδια την ποιότητα του έργου. Επόμενος σταθμός: το οπισθόφυλλο. Εκεί -αν είμαστε τυχεροί- θα βρούμε το «ζουμί» της υπόθεσης. Είναι όμως κάτι σαν το τρέιλερ των ταινιών. Πόσες φορές ένα τρέιλερ μας παραπλάνησε, επειδή η ταινία δεν είχε τίποτα παραπάνω από τις επιλεγμένες σκηνές που είχαμε ήδη δει; Επιπλέον, το οπισθόφυλλο, παρότι συνήθως δουλειά του συγγραφέως, περνάει από κόσκινο από το marketing της εκδοτικής. Οπότε τελικά τι κάνεις;  Ο Ford...