Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

"Χειμερινή ενόραση" (Μικρό διήγημα/short story)

  Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...

"Μουσικές ιστορίες" Ένα δικτυακό λογοτεχνικό δρώμενο από τον Γιώργο Δερβεντλή

  Φίλες και φίλοι της δικτυακής μας γειτονιάς, οι γιορτινές μέρες μας άφησαν, η ρουτίνα επανέρχεται έξω στους ρυθμούς μας και εμείς προσπαθούμε να βρούμε τα δικά μας μέτρα και σταθμά στις νέες πραγματικότητες.

Το αντίδοτο στην έρπουσα μεγαγχολία και στην αγωνία με το αύριο είναι η αλληλεγγύη, το άνοιγμα της καρδιάς μας, η δημιουργία, η έμπνευση. Με λίγα λόγια η, κάθε μορφής, τέχνη.

Στην δικτυακή μας παρέα, τρέχουν και μας κρατούν σε μια πνευματική ανάταση και ζεστασιά, διάφορα δρώμενα. Με έμφαση στην λογοτεχνική πλευρά του εαυτού μας. Στην πεζογραφία και στην ποίηση.

Θέλω να ρίξετε μια ματιά και εδώ. Νομίζω είναι κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον. 




Τον Γιώργο Δερβεντλή, τον ξέρετε πια. Τον έχετε γνωρίσει, σχεδόν όλες και όλοι. Είτε μόνο του είτε μέσα από τη συμμετοχή του στα διάφορα δρώμενα της γειτονιάς μας. Τελευταία είχε μια εξαιρετική ιδέα και ξεκίνησε να την υλοποιεί στο προσωπικό του Blog  My Little Stories

Νομίζω είναι ώρα να μάθετε για τις "Μουσικές Ιστορίες"

Ο Γιώργος, αναρτά στην σχετική σελίδα ένα τραγούδι δικής του έμπνευσης. Από εκεί και πέρα, καλούνται, ελεύθερα οι τυχόν ενδιαφερόμενοι φίλοι bloggers να καταθέσουν το πως "μίλησε" σε εκείνους αυτό το τραγούδι. Είτε με ένα γραπτό, είτε με ένα αφήγημα, ένα διήγημα είτε με κάποιους στίχους η ένα ποίημα. Το κάλεσμα δεν έχει χρονικό όριο, δεν έχει πίεση. Είναι ελεύθερος, όποιος νιώσει ένα "κλικ" να εκφράσει την έμπνευσή του ακολουθώντας τις οδηγίες του, όπως τις δίνει αναλυτικά εδώ:


Στη σελίδα αυτή έχετε συνολική εικόνα του όλου δρώμενου. Δηλαδή, τα τραγούδια που αποτελούν το ...φυτίλι της έμπνευσης καθώς επίσης και όλες τις συμμετοχές και τις δημιουργίες που γέννησαν.

Προσωπικά το βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον. Μπορείτε να ρίξετε και τη δική σας ματιά λοιπόν. 



Σχόλια

  1. Γιάννη φίλε μου, ευχαριστώ για την ανακοίνωση του δρώμενου. Το χαίρομαι να ξέρεις, κορυφαίες ιστορίες λαμβάνω, όπως και σε κάθε δρώμενο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εμείς ευχαριστούμε αγαπητέ φίλε που μας δίνεις τη δυνατότητα να εμπνευστούμε κάτι τόσο πρωτότυπο και να δημιουργήσουμε. Μουσική και συγγραφή μαζί αντάμα. Εξαιρετικό.

      Διαγραφή
  2. Απαντήσεις
    1. Έχει εξαίρετες συμμετοχές Μάνια μου. Εκεί είναι και λειτουργεί σαν βιβλιοθήκη. Πολλά φιλιά.

      Διαγραφή
  3. Είναι πραγματικά θαυμάσια ιδέα.
    Ο Γιώργος είναι ανεξάντλητος με ιδέες λαμπρές
    Καλή συνέχεια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα συμφωνήσω Άννα μου. Δεν λες τίποτα.
      Την καλησπέρα μου.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Οι κίτρινες τουλίπες μυρίζουν "Σ' αγαπώ" (γράφει η Ελένη Ζηνονίδη)

"Δεν είναι αυτή τη μία φορά του χρόνου. Αυτή τη μία μέρα. Ειναι συνεχώς από πάνω μας, μέσα μας, γύρω μας, νεκρές οι ζωντανές. Απλά μια φορά τον χρόνο... αξίζει να τις θυμόμαστε λίγο περισσότερο. Αξίζει να ακούμε τις καρδιές τους όπως όταν μας κουβαλούσαν μέσα τους.  Σε μία ποιητική συλλογή είχα διαβάσει μια εύστοχη τοποθέτηση: " Οταν γιορτάζουν δε μιλούν, μα όταν γελούν το δείχνουν. Όποτε κλάψεις σε ακούν, όμως αν κλαιν' το κρύβουν".  Δεν είναι περίεργο που έχουν όλες μια διαπεραστική μυρωδιά που μας κάνει και κλαίμε; Η κάθε μία τη δική της, αλλά είναι μία. Με όσα αρώματα κι αν ψεκαστούν στο πέρας της ζωής τους. Με όσα κρίματα, ερωτήματα ψεκάσουνε και μας.  Αλλά είναι μαμάδες. Και αδειάζουν, και αλλάζουν, από πάνες μέχρι τον ίδιο τους τον εαυτό. Φιλτράρουν, προσέχουν, παρέχουν, ιδρώνουν, νυχτώνουν λουσμένες αγωνία πως όλα είναι καλά, ίσως βαλτώνουν, μα δεν κολώνουν. Σαν να τους χαρίζει η ζωή μια ατσάλινη πανοπλία που με τα χρόνια θαμπώνει, γεμίζει χαρακιές, γδαρσίμ...

Ψώνια Συγγραφείς

  "Τα λεφτά μου όλα δίνω για λίγα clicks, κι ένα μήνυμά σου κάτω από το τραπέζι..." Ψώνια είμαστε. Φαντασμένα πλάσματα που διψάνε για αναγνώριση και δόξα, έχοντας γράψει μερικές σελίδες στο Word. Συγγραφείς, με άλλα λόγια, στα όρια της απελπισίας -θα έλεγε κανείς- για αυτό που δεν έρχεται από μόνο του. Κι εμείς εκεί, στο σπρώξιμο. Με το στανιό να γίνουμε φίρμες και να πουλήσουμε. Γιατί, ως γνωστόν, τα χρήματα είναι στο βιβλίο... Κι αν εδώ σου ξέφυγε ένα γελάκι, μην ανησυχείς, σε καταλαβαίνω. Έχω γελάσει πάμπολλες φορές και ο ίδιος με παρόμοια θέματα. Αλλά συγγνώμη, παρεκτράπηκε λίγο ο ειρμός μου. Πού ήμουν; Α, ναι! Στα ψώνια. Είναι πασιφανής, άλλωστε, η υπερπροσπάθεια. Τη βλέπουμε όλοι στα social media, όπου ο συγγραφέας «μαϊντανίζει», καθώς πρέπει να έχει συνεχή παρουσία και engagement ώστε… να γίνει γνωστός, φυσικά! Τι να κάνει, λοιπόν, το προσφιλές μας ψώνιο; Σπάει το κεφάλι του να βρει θεματολογίες για να κάνει ένα ακόμη βίντεο. Πασχίζει να μάθει τα Canva, τα CapCut κα...

"Χειμερινή ενόραση" (Μικρό διήγημα/short story)

  Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...