Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

"Μουσικές ιστορίες" Ένα δικτυακό λογοτεχνικό δρώμενο από τον Γιώργο Δερβεντλή

  Φίλες και φίλοι της δικτυακής μας γειτονιάς, οι γιορτινές μέρες μας άφησαν, η ρουτίνα επανέρχεται έξω στους ρυθμούς μας και εμείς προσπαθούμε να βρούμε τα δικά μας μέτρα και σταθμά στις νέες πραγματικότητες.

Το αντίδοτο στην έρπουσα μεγαγχολία και στην αγωνία με το αύριο είναι η αλληλεγγύη, το άνοιγμα της καρδιάς μας, η δημιουργία, η έμπνευση. Με λίγα λόγια η, κάθε μορφής, τέχνη.

Στην δικτυακή μας παρέα, τρέχουν και μας κρατούν σε μια πνευματική ανάταση και ζεστασιά, διάφορα δρώμενα. Με έμφαση στην λογοτεχνική πλευρά του εαυτού μας. Στην πεζογραφία και στην ποίηση.

Θέλω να ρίξετε μια ματιά και εδώ. Νομίζω είναι κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον. 




Τον Γιώργο Δερβεντλή, τον ξέρετε πια. Τον έχετε γνωρίσει, σχεδόν όλες και όλοι. Είτε μόνο του είτε μέσα από τη συμμετοχή του στα διάφορα δρώμενα της γειτονιάς μας. Τελευταία είχε μια εξαιρετική ιδέα και ξεκίνησε να την υλοποιεί στο προσωπικό του Blog  My Little Stories

Νομίζω είναι ώρα να μάθετε για τις "Μουσικές Ιστορίες"

Ο Γιώργος, αναρτά στην σχετική σελίδα ένα τραγούδι δικής του έμπνευσης. Από εκεί και πέρα, καλούνται, ελεύθερα οι τυχόν ενδιαφερόμενοι φίλοι bloggers να καταθέσουν το πως "μίλησε" σε εκείνους αυτό το τραγούδι. Είτε με ένα γραπτό, είτε με ένα αφήγημα, ένα διήγημα είτε με κάποιους στίχους η ένα ποίημα. Το κάλεσμα δεν έχει χρονικό όριο, δεν έχει πίεση. Είναι ελεύθερος, όποιος νιώσει ένα "κλικ" να εκφράσει την έμπνευσή του ακολουθώντας τις οδηγίες του, όπως τις δίνει αναλυτικά εδώ:


Στη σελίδα αυτή έχετε συνολική εικόνα του όλου δρώμενου. Δηλαδή, τα τραγούδια που αποτελούν το ...φυτίλι της έμπνευσης καθώς επίσης και όλες τις συμμετοχές και τις δημιουργίες που γέννησαν.

Προσωπικά το βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον. Μπορείτε να ρίξετε και τη δική σας ματιά λοιπόν. 



Σχόλια

  1. Γιάννη φίλε μου, ευχαριστώ για την ανακοίνωση του δρώμενου. Το χαίρομαι να ξέρεις, κορυφαίες ιστορίες λαμβάνω, όπως και σε κάθε δρώμενο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εμείς ευχαριστούμε αγαπητέ φίλε που μας δίνεις τη δυνατότητα να εμπνευστούμε κάτι τόσο πρωτότυπο και να δημιουργήσουμε. Μουσική και συγγραφή μαζί αντάμα. Εξαιρετικό.

      Διαγραφή
  2. Απαντήσεις
    1. Έχει εξαίρετες συμμετοχές Μάνια μου. Εκεί είναι και λειτουργεί σαν βιβλιοθήκη. Πολλά φιλιά.

      Διαγραφή
  3. Είναι πραγματικά θαυμάσια ιδέα.
    Ο Γιώργος είναι ανεξάντλητος με ιδέες λαμπρές
    Καλή συνέχεια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα συμφωνήσω Άννα μου. Δεν λες τίποτα.
      Την καλησπέρα μου.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

"Μη μου μιλάς για καλοκαίρια"

Πιο καλή η μοναξιά... Στα δεκάξι δεν την ξέρεις. Δεν υπάρχει η μοναξιά στο λεξιλόγιό σου, μόνο δυο φτερά στην πλάτη έχεις και σκαρφαλώνεις στο τοιχάκι που σε χωρίζει από τον δρόμο, από το στενό καλντερίμι του κυκλαδίτικου νησιού όπου κατηφορίζει μια παρέα παιδιών τραγουδώντας: "Πιο καλή η μοναξιά από σένα που δε φτάνω..." Και θες να πετάξεις, να προσγειωθείς μπροστά στην παρέα και να βαδίσεις μαζί τους ψιθυρίζοντας: "Μια σε βρίσκω, μια σε χάνω..." Στα δεκάξι τα φτάνεις όλα. Τους φτάνεις όλους. Βρίσκεις για πρώτη φορά την καρδιά σου κι αμέσως μετά τη χάνεις, την αφήνεις για πάντα εκεί, στον ήλιο που βάφει το Αιγαίο κόκκινο, στο φεγγάρι που γίνεται μάρτυρας τού πρώτου φιλιού στις σκιές.  Στα δεκάξι φοράς την καινούργια σου φούστα με τα κίτρινα λουλούδια, το λευκό μπλουζάκι που λίγο μετά θα λερώσεις με το παγωτό μηχανής που ο δυνατός κυκλαδίτικος αέρας θα στείλει απευθείας πάνω σου και θα σε κάνει να βάλεις τα κλάματα. Στα δεκάξι περπατάς στο λιμάνι το βράδυ και περιμέ...

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

Άννα Καρένινα ή Τελειώνει με Εμάς;

  "Τελικά, τι προσδίδει αξία σε ένα βιβλίο;" 1. Το δίλημμα Ιδού λοιπόν ένα δίλημμα που μπορεί να τσακίσει κόκαλα. Γιατί ενώ φαινομενικά είναι μια εύκολη ερώτηση, η απάντησή της κρύβει παγίδες. Το ασφαλές είναι να απαντήσεις την Καρένινα ή τουλάχιστον να βρεις έναν ευφυή και πλάγιο τρόπο να μιλήσεις για την υποκειμενικότητα της στιγμής, του mood, της διάθεσης κ.α. Τονίζοντας πάντα την αδιαμφισβήτητη λογοτεχνική αξία ενός έργου όπως αυτό του Τολστόι, αν θες στο τέλος οι συνομιλητές σου να κουνάνε επιδοκιμαστικά το κεφάλι, συμφωνόντας. 2. Η “ασφαλής” επιλογή Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως μια πολύ μεγάλη μερίδα θα απαντούσε χωρίς δεύτερη σκέψη το κλασικό αυτό βιβλίο. Και θα είχαν απόλυτο δίκιο. Η διαχρονικότητά του και μόνο, είναι μέτρο ποιότητας αν μη τι άλλο. Τι συμβαίνει όμως με αυτούς που θα ήθελαν να απαντήσουν πως απολαύσανε περισσότερο το  Τελειώνει με Εμάς ; Μπορούν άραγε να το κάνουν σε έναν κύκλο λογοτεχνικό όπου υπάρχουν ορισμένοι άτυποι κανόνες; Και αν το κάνου...