Ένα λουλούδι ή πέντε... Τι σημασία έχει; Δε θα τα δεις, δε θα τα μυρίσεις. Θα μείνουν εκεί, σ' ένα βάζο χρησιμοποιημένο από πολλούς, πριν από μένα, μετά από μένα, γεμάτο νερό που μυρίζει πάντα το ίδιο. Απώλεια. Μεγάλη Εβδομάδα. Των Παθών. Για Εκείνον ήταν κάποιες ώρες, κάποιες μέρες. Για πολλούς από εμάς είναι πολύ περισσότερο. Πάθη και λάθη. Σταύρωση και Αποκαθήλωση. Ένα τελευταίο τσιγάρο κάθε φορά, κάτω από έναν διαφορετικό σταυρό κάθε φορά, η ίδια ερώτηση κάθε φορά. Γιατί τώρα; Γιατί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Γιατί σ' αυτή τη στροφή του δρόμου κι όχι λίγο παρακάτω, στην επόμενη; Κι αν Εκείνος αποκαθηλώθηκε, αναπαύθηκε, αναστήθηκε, υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που παραμένουν σταυρωμένες, κάτω από έναν ουρανό που δε θα σκιστεί ποτέ οργισμένος, πάνω σε μια γη που δε θ' ανοίξει ποτέ να καταπιεί τα γιατί και τα πώς. Κι εμείς απλά καθόμαστε εκεί, στο χώμα που πότισαν αυτές οι σιωπηλές ερωτήσεις που ποτέ δε βγήκαν απ' τα χείλη μας, γιατί πιστεύαμε...
Γράφει η Χριστοδούλου Αικατερίνη
Χάνεσαι στο πλήθος
βηματισμοί ανώφελοι
πολύχρωμα βαρύγδουπα
παπούτσια αφήνουν το στίγμα τους στο γκρίζο πλακόστρωτο.
Αδικία, έπαρση, κακία
πόνος, μελαγχολία
μεταμφιεσμένη λάσπη.
Βήματα και πάλι βήματα
βιαστικά προγραμματισμένα
να σε φτάσουν
να σε προσπεράσουν
δίχως σκοπό
δίχως προορισμό
δίχως αιτία
Μονάχα να σε πάνε
ένα βήμα παραπέρα
Νίκη, θρίαμβος, χειροκρότημα !
Προσωρινό αίσθημα λύτρωσης
Απελευθέρωσης, ανικανοποίησης
Καφέ, γκρίζα, μαύρα
βήματα σχολαστικά.
Μικρά μεγάλα
Αισθητά
βήματα πολιορκίας.
Άλμα ανημποριάς
Μειδίαμα μελαγχολίας
Μια οδύνη που εκφράζει χαρά
Σαμποτάζ
Αυτομαστίγωμα
Υποτάξου!
Κοινωνία μηχανική
Βήματα που τσαλαπατούν
σε λάθη, όνειρα, ανθρώπους
Ψυχές του χθες και του σήμερα
Σημάδια βαθειά στο πέρασμα των χρόνων, της νιότης, της πρόωρης ενηλικίωσης.
Γραμμές ακανόνιστες
η μια πάνω στην άλλη που τέμνουν για λίγο..
Διασταυρώνουν τις ζωές τους
Ενώνονται
Γίνονται ένα
Πλάνη !
Πλήθος !
Ακούς μονάχα βήματα
βήματα..
Κι είσαι τόσο μικρός
τόσο ανήμπορος να αντέξεις
Κλείνεις αυτιά στόματα
Σωπαίνεις στην ακατανίκητη προσπάθεια να ελέγξεις τον εαυτό σου.
Μα εκείνα έρχονται προς εσένα
Επιζητούν την απόλυτη κυριαρχία
Στο παιχνίδι της εξουσίας
βήματα βήματα ηχούν..
Κ.Χ
Aπό την ποιητική της συλλογή "Zωή και Ποίηση".
Καλησπέρα Κατερίνα μου,
ΑπάντησηΔιαγραφήένα σου ακόμα όμορφο ποίημα στολίζει το μπλογκ. Πολύ ωραίο και με έντονα κοινωνικά τα μηνύματά του. Την καλησπέρα μου.