" Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...
Γράφει η Χριστοδούλου Αικατερίνη
Χάνεσαι στο πλήθος
βηματισμοί ανώφελοι
πολύχρωμα βαρύγδουπα
παπούτσια αφήνουν το στίγμα τους στο γκρίζο πλακόστρωτο.
Αδικία, έπαρση, κακία
πόνος, μελαγχολία
μεταμφιεσμένη λάσπη.
Βήματα και πάλι βήματα
βιαστικά προγραμματισμένα
να σε φτάσουν
να σε προσπεράσουν
δίχως σκοπό
δίχως προορισμό
δίχως αιτία
Μονάχα να σε πάνε
ένα βήμα παραπέρα
Νίκη, θρίαμβος, χειροκρότημα !
Προσωρινό αίσθημα λύτρωσης
Απελευθέρωσης, ανικανοποίησης
Καφέ, γκρίζα, μαύρα
βήματα σχολαστικά.
Μικρά μεγάλα
Αισθητά
βήματα πολιορκίας.
Άλμα ανημποριάς
Μειδίαμα μελαγχολίας
Μια οδύνη που εκφράζει χαρά
Σαμποτάζ
Αυτομαστίγωμα
Υποτάξου!
Κοινωνία μηχανική
Βήματα που τσαλαπατούν
σε λάθη, όνειρα, ανθρώπους
Ψυχές του χθες και του σήμερα
Σημάδια βαθειά στο πέρασμα των χρόνων, της νιότης, της πρόωρης ενηλικίωσης.
Γραμμές ακανόνιστες
η μια πάνω στην άλλη που τέμνουν για λίγο..
Διασταυρώνουν τις ζωές τους
Ενώνονται
Γίνονται ένα
Πλάνη !
Πλήθος !
Ακούς μονάχα βήματα
βήματα..
Κι είσαι τόσο μικρός
τόσο ανήμπορος να αντέξεις
Κλείνεις αυτιά στόματα
Σωπαίνεις στην ακατανίκητη προσπάθεια να ελέγξεις τον εαυτό σου.
Μα εκείνα έρχονται προς εσένα
Επιζητούν την απόλυτη κυριαρχία
Στο παιχνίδι της εξουσίας
βήματα βήματα ηχούν..
Κ.Χ
Aπό την ποιητική της συλλογή "Zωή και Ποίηση".
Καλησπέρα Κατερίνα μου,
ΑπάντησηΔιαγραφήένα σου ακόμα όμορφο ποίημα στολίζει το μπλογκ. Πολύ ωραίο και με έντονα κοινωνικά τα μηνύματά του. Την καλησπέρα μου.