Γιατί επιζητούμε την αδρεναλίνη του φόβου μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου, ενώ στην πραγματική ζωή τον αποφεύγουμε; Καθώς πλησιάζει η πιο ατμοσφαιρική νύχτα του Οκτώβρη, τα φώτα χαμηλώνουν, οι σκιές μεγαλώνουν και η ανάγκη μας για μια σκοτεινή ιστορία γιγαντώνεται. Σε καλωσορίζω σε μια αναδρομή στις μορφές που πήρε ο τρόμος στη λογοτεχνία και στο γιατί το Halloween παραμένει η απόλυτη γιορτή των «περιέργων» αναγνωστών. Ανέκαθεν με τραβούσε το σκοτάδι στην τέχνη. Όχι πως αγνοούσα το φως, αλλά παρουσιάζεται συχνά ως λιγότερο γοητευτικό. Το σκοτάδι κρύβει μέσα του ανασφάλεια, αδρεναλίνη, το άγνωστο. Μας προκαλεί συναισθήματα τα οποία δεν θέλουμε να βιώσουμε στην καθημερινότητα και προτιμάμε να τα ανακαλύπτουμε από την ασφάλεια του καναπέ. Εκεί όπου ξέρουμε πολύ καλά πως ο τρόμος τελειώνει τη στιγμή που κλείνουμε το βιβλίο. Ή και λίγες ώρες αργότερα, ανάλογα πόσο θα μας επηρεάσει. Καθ’ όλη τη διάρκεια, ωστόσο, έχουμε πλήρη επίγνωση ότι όλο αυτό δεν είναι παρά μια φανταστική ιστορία...
(Γράφει η Βούλα Γκεμίση)
"ΤΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ" - STEPHEN KING
"Ο κεντρικός πρωταγωνιστής του βιβλίου, ο 12χρονος Λουκ Έλλις ζει με την οικογένεια του σε ένα προάστιο της Μινεάπολης. Ένα ήσυχο βράδυ, μία ειδική ομάδα ατόμων εισβάλει στο χώρο του, δολοφονώντας τους γονείς του με απώτερο σκοπό να τον μεταφέρουν στο Ινστιτούτο. Ένα μέρος ειδικά διαμορφωμένο για παιδιά με ανεπτυγμένες ικανότητες όπως είναι η τηλεπάθεια και η τηλεκίνηση.
Όταν ο Λουκ θα ανοίξει τα μάτια του, αρχικά θα πιστέψει ότι βρίσκεται στο δωμάτιο του. Πολύ γρήγορα όμως θα αναθεωρήσει την πρωταρχική του σκέψη καθώς παρατηρώντας όλες τις λεπτομέρειες θα αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι το δωμάτιο αυτό δεν είναι παρά μία κακή αντιγραφή του υπνοδωματίου του.
Ο Λουκ εγκλωβίζεται σε ένα κτίριο που μοιάζει με παιδική φυλακή. Σε αυτή την παιδική φυλακή θα συναντήσει και άλλα παιδιά όμοια με εκείνον και ο Λουκ θα τα πλησιάσει προκειμένου να τροφοδοτήσει με απαντήσεις τα ερωτήματα που του έχουν δημιουργηθεί. Τα παιδιά μέσα από τις απαντήσεις του θα του δώσουν το στίγμα του Ινστιτούτου. Το στίγμα αυτό επισημαίνει ότι σε αυτό το κτίριο επιβιώνουν με κανόνες.
Για όποιον υπακούει υπάρχει ανταμοιβή. Για όποιον δεν συμμορφώνεται υπάρχει πάντα σκληρή τιμωρία. Ο Λουκ δυσκολεύεται να προσαρμοστεί μέσα σε αυτό το κτίριο και όταν συνειδητοποιεί ότι τα παιδιά με τα οποία έχει έρθει πολύ κοντά αρχίζουν ένα - ένα να χάνονται, έρχεται αντιμέτωπος με την σκληρή πραγματικότητα. Η πραγματικότητα αυτή τον καθοδηγεί προς την λογική και ο μόνος δρόμος για να επιβιώσει είναι απλά να εξαφανιστεί. Κάπου εκεί που η λογική ακροβατεί με την παράνοια που ζει ξεκινάει και η αντίστροφη μέτρηση! "
Θα καταφέρει άραγε ο Λουκ να δραπετεύσει; Και αν ναι, ο τρόμος είναι κάτι που τελικά ξεπερνιέται;
*Κλείνοντας σας θέτω τον δικό μου προσωπικό προβληματισμό:
Σ' έναν κόσμο που έχει μάθει να Ευνουχίζει τα Παιδικά Όνειρα μπορούμε να διασφαλίσουμε την Παιδικότητα σε όλα τα επίπεδα της;;; Εσείς τι λέτε;
👉Για όσους θέλετε να δείτε με ποιο τρόπο αυτό το βιβλίο με έκανε να πιστεύω ότι Ζω σε ένα Κοινωνικό Ινστιτούτο μπορεί να δει το παρακάτω βίντεο:
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.
👉Αγόρασα το βιβλίο από αυτό το site με Έκπτωση: https://mikk.ro/CvfG
Ναι, την είδα την παρουσίαση στο κανάλι σου για το βιβλίο και την θεωρώ πολύ καλή. Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο αλλά μια τέτοια πρόταση σε κάνει να το κρατήσεις υπ' όψη σου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλησπέρα Βούλα.