Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

Συνέντευξη με τον Άγγελο Αναγνωστόπουλο

  Σήμερα έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στο blog μας τον Άγγελο Αναγνωστόπουλο συγγραφέα του βιβλίου "Το έπος της Λάεεναρ".




Πες μας λίγα λόγια για εσένα, την πορεία και τα ενδιαφέροντα σου.

  Είμαι ο Άγγελος (Ευάγγελος) Αναγνωστόπουλος, γεννήθηκα το 2001 στην Αθήνα και μεγάλωσα στο Ναύπλιο. Συγκεκριμένα ζούσα στο χωριό του Αγίου Αδριανού, στο οποίο πήγαινα Δημοτικό, αλλά από εκεί και πέρα όλες μου οι δραστηριότητες λάμβαναν χώρα στο Ναύπλιο.

  Κατά καιρούς ασχολούμουν με τον αθλητισμό. Αρχικά με ομαδικά αθλήματα και έπειτα με τις πολεμικές τέχνες του κουνγκ φου και του κικ μπόξινγκ, στις οποίες αφιέρωσα αρκετά χρόνια. Σταμάτησα να ασχολούμαι με αυτές όταν πέρασα στο τμήμα της ιστορίας και αρχαιολογίας του ΕΚΠΑ, οπότε και έπρεπε να μετακομίσω στην Αθήνα.

  Άλλα ενδιαφέροντά μου είναι κυρίως η ενασχόληση με τα επιτραπέζια παιχνίδια, το διάβασμα λογοτεχνικών βιβλίων και λιγότερο η ενασχόληση με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια.

Η συγγραφή κατατάσσεται σε άλλη κατηγορία, δεν είναι απλά ενδιαφέρον! Τον Μάρτιο του 2021 εκδόθηκε το πρώτο μου βιβλίο, «Το έπος της Λάεεναρ», από τις εκδόσεις Παράξενος Ελκυστής. Αποτελεί το πρώτο μέρος μιας σειράς επικής φαντασίας που λαμβάνει χώρα σε έναν νέο για τους αναγνώστες φανταστικό κόσμο.


Πως εμφανίστηκε η συγγραφή στη ζωή σου;

  Η συγγραφή εμφανίστηκε στη ζωή μου όταν πήγα στο λύκειο και όλα τα ερεθίσματά μου ξεκίνησαν να επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμουν και δρούσα. Επειδή πολλά από τα πράγματα που ήθελα να κάνω ξεπερνούσαν τη σφαίρα της πραγματικότητας, έπρεπε κάπου να τα διοχετεύσω. Ο τρόπος για να το κάνω αυτό ήταν φυσικά η συγγραφή, να γράφω τις σκέψεις μου στο χαρτί! Για την ακρίβεια, από μικρός μου άρεσε να το κάνω αυτό, να γράφω μικρές ιστορίες τις οποίες χρησιμοποιούσα ως σενάριο για τα παιχνίδια μου.


Το βιβλίο σου ήδη από τον τίτλο «Το έπος της Λάεεναρ» μας ταξιδεύει σε έναν άλλο κόσμο, αυτόν του φανταστικού. Ποια η  αφορμή της δημιουργίας του ;

  Η αφορμή της δημιουργίας της Λάεεν, του κόσμου δηλαδή, μια ήπειρος του οποίου είναι η Λάεεναρ, ήταν αρκετά απλή. Είχα στον νου μου πολλές ιδέες οι οποίες συνδέονταν μεταξύ τους, φτιάχνοντας μια ευχάριστη ιστορία. Η ιστορία αυτή όμως, δεν θα μπορούσε με τίποτα να εκτυλιχθεί στον δικό μας κόσμο. Επομένως, έπρεπε να δημιουργηθεί κάποιος άλλος για να την φιλοξενήσει. Ο κόσμος αυτός ήταν η Λάεεν. 

  Αρχικά ξεκίνησε σαν κάτι παρόμοιο με την γη, με την διαφορά ότι σε εκείνον υπήρχε η έννοια της μαγείας. Αργότερα ξεκίνησε να μπαίνει η μια λεπτομέρεια μετά την άλλη, σε σημείο που άρχισα να καταγράφω τα μοναδικά στοιχεία του κόσμου αυτού, ανά κατηγορίες, μια διαδικασία που συνεχίζεται ακόμα και τώρα.

  Σε μεγάλο βαθμό με επηρέασαν σίγουρα οι αναζητήσεις μου στον θρησκευτικό χώρο. Στην δημιουργία της Λάεεν δίνω τις δικές μου απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα της δημιουργίας του κόσμου, που έχουν στοιχεία από πολλές διαφορετικές θρησκείες, αλλά και από την αρχαία ελληνική γραμματεία. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως έχω δημιουργήσει δική μου αίρεση! Μιλάμε καθαρά για δημιουργήματα της φαντασίας μου.

1

Τι είναι η φαντασία για εσένα ; Πως την ορίζεις ;

  Η φαντασία για εμένα, σε ένα πολύ γενικό πλαίσιο, είναι μια απόδραση από την καθημερινότητα. Πόσες φορές σκεφτόμαστε «αν ήταν αυτό έτσι… αν ήταν εκείνο αλλιώς… τι κι αν δεν είχε συμβεί αυτό…». Οι απαντήσεις που δίνουμε σε όλα αυτά τα ερωτήματά μας, δημιουργούν έναν ιδανικό κόσμο στην φαντασία μας στον οποίο δραπετεύουμε συχνά, όταν η πραγματικότητα μας δείχνει το σκληρό της πρόσωπο. Αυτή είναι η πιο απλή μορφή φαντασίας, που όλοι οι άνθρωποι έχουμε.

  Η φαντασία τώρα, για εκείνους που φλερτάρουν με την ιδέα ενός εντελώς νέου κόσμου, και θέλουν να τον μεταφέρουν από το μυαλό τους στο χαρτί, εντάσσεται πιστεύω στο πλαίσιο της ευχαρίστησης που προσφέρει η δημιουργία. Το συναίσθημα του να δίνεις πνοή σε δημιουργήματα της φαντασίας σου μέσα από ένα στυλό ή πληκτρολόγιο, είναι πραγματικά απερίγραπτο.


Πες μας λίγα λόγια για τους χαρακτήρες του βιβλίου σου και ποιος αποτελεί τον δικό σου αγαπημένο.

  Μπορώ να πω ότι οι χαρακτήρες του βιβλίου μου είναι αρκετά ετερόκλητοι. Δηλαδή, σπάνια θα δείτε την προσωπικότητα ενός να μοιάζει με την προσωπικότητα ενός άλλου. Αυτό ίσως να οφείλεται στο γεγονός ότι υπάρχουν τρεις διαφορετικές φυλές, με διαφορετικούς πολιτισμούς, έθιμα και συνήθειες. Το σημείο συνάντησης τους, αποτελεί η θρησκεία. Μπορεί να υπάρχουν κάποιες ιδιαιτερότητες στη λατρεία, το πάνθεον ωστόσο είναι για όλους κοινό.

  Για να επανέλθω όμως, υπάρχουν χαρακτήρες ευγενείς, κακοί, παρορμητικοί, άβουλοι και εγωιστές. Οι προσωπικότητές τους είναι εμπνευσμένες από διάφορα παραδείγματα τέτοιων συμπεριφορών που συναντούσα στην καθημερινότητά μου. Ο καθένας, από αυτούς που βλέπουμε στην ιστορία, έχει τη δική του ατζέντα και επιδιώκει να πραγματοποιήσει τον στόχο του, είτε από μόνος του είτε χρησιμοποιώντας υποχείρια.

  Ο δικός μου αγαπημένος χαρακτήρας είναι ο Φίομερ, ο Προστάτης του βασιλείου του Νταντάριαν, που από τη μέση του βιβλίου κι έπειτα λαμβάνει πρωταγωνιστικό χαρακτήρα. Είναι ευγενής, συμπονετικός και έχει το αίσθημα του καθήκοντος, άσχετα αν αυτό καμιά φορά συγκρούεται με τις επιθυμίες του.

 

Ποιο σημείο σε δυσκόλεψε περισσότερο στην περιγραφή του ;

  Το σημείο που με δυσκόλεψε περισσότερο στην περιγραφή του ήταν η δημιουργία του κόσμου, που διηγούμαι στην αρχή του βιβλίου. Ένιωθα πως ήταν απαραίτητο η ιστορία μου να ξεκινήσει από την κοσμογονία, το πώς θα την πραγματοποιούσα όμως ήταν μια δύσκολη υπόθεση. Έπρεπε να λάβω πολλά πράγματα και λεπτομέρειες υπόψη μου, έτσι ώστε να μην φανεί κάποια «τρύπα» σε όλη αυτή τη διαδικασία. Σίγουρα, το γεγονός πως η γραφή μου δεν ήταν ακόμη ώριμη, αλλά ούτε και ο τρόπος σκέψης μου, δεν βοήθησε καθόλου σε αυτή την προσπάθεια. Οι τελευταίες ατέλειες, καλύφθηκαν με τη βοήθεια του επιμελητή μου, Βαγγέλη Ιωσηφίδη.


Ποιος από τους ήρωες σου είναι πιο κοντά στη δική σου χαρακτηροδομή ;

  Δε μπορώ να πω πως κάποιος είναι πολύ κοντά στη δική μου χαρακτηροδομή. Επειδή γράφω για έναν κόσμο που με βάση τα δικά μας χρονολογικά πλαίσια θα μπορούσε να αναχθεί στον πρώιμο μεσαίωνα, οι ανάγκες που συμβάλλουν στη δόμηση ενός χαρακτήρα είναι τελείως διαφορετικές από τις δικές μας.

  Από την άλλη, πιστεύω πως έχω βάλει πολλά καλά, κατ’ εμέ, στοιχεία του χαρακτήρα μου στον Φίομερ, ενώ πολλά κακά σε εκείνον του Φάλαμερ, που είναι ο ανταγωνιστής. Επίσης, η παρορμητικότητα που είχα σε μικρότερη ηλικία, αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο του χαρακτήρα του Τούρναριν, Προστάτη των Ναράνταρ.


Θεωρείς το είδος του φανταστικού δύσκολο στη γραφή, κι αν ναι, γιατί ;

    Πιστεύω πως το κάθε είδος, όπως και το φανταστικό, παρουσιάζει ευκολίες και δυσκολίες στη γραφή. Για παράδειγμα, είναι εύκολο να γράφεις σε έναν κόσμο στον οποίο δεν χρειάζεται να υπάρχουν οι συμβάσεις και οι περιορισμοί του δικού μας, έχεις πολύ μεγαλύτερη ελευθερία σε αυτό το κομμάτι. Αυτό που είναι δύσκολο όμως, είναι να κάνεις τον αναγνώστη να ταυτιστεί με τους χαρακτήρες και τα δεινά που τους βρίσκουν. Αυτό συμβαίνει ακριβώς επειδή ο κόσμος σου είναι τελείως ξένος προς αυτόν και για να ταυτιστεί κανείς πρέπει να δει στοιχεία του εαυτού του σε αυτό που διαβάζει.

   Αν εγώ γράφω για ένα απόκοσμο κακό που απειλεί με καταστροφή τη Λάεεν, ο αναγνώστης σκοτίστηκε. Και με το δίκιο του. Δεν απειλεί την γη κανένα απόκοσμο κακό. Αν εξηγήσω όμως τι σημαίνει αυτό για τους πρωταγωνιστές και πως τους επηρεάζει, αναλύοντας συναισθήματα και αντιδράσεις, σίγουρα η ταύτιση είναι πιο εύκολη. Όλοι γνωρίζουμε τον πόνο της απώλειας ή την αίσθηση του φόβου. Δεν ξέρω αν λειτουργεί για εσάς το παράδειγμα που χρησιμοποίησα, αλλά αυτό που θέλω να πω είναι πως θέλει μαστοριά για να κάνεις τον αναγνώστη να ταυτιστεί στο είδος του φανταστικού.


Ποιοι συγγραφείς στάθηκαν ως πρότυπα σου ;

  Ο συγγραφέας που με εισήγαγε στον κόσμο του φανταστικού μέσα από τις ταινίες και αργότερα από τα βιβλία του, είναι ο John Ronald Reuel Tolkien. Εξαιτίας του ξεκίνησα να ερευνώ τα φανταστικά όντα που είναι επηρεασμένα από ευρωπαϊκούς, ελληνικούς, κέλτικους και σκανδιναβικούς μύθους. Παλιότερα, σε μικρή ηλικία, μου άρεσε πολύ να διαβάζω έργα της Κίρα Σίνου, επομένως μπορώ να πω οτι κι εκείνη επηρέασε τη φαντασία μου.


 Ποια τα μελλοντικά σου σχέδια στο χώρο της λογοτεχνίας ;

  Σίγουρα θέλω να συνεχίσω αυτό το ταξίδι που ξεκίνησα φέτος. Μέσα από τον εκδοτικό χώρο έχω κάνει πολλές γνωριμίες, έχω δει πολλά πράγματα και έχω καταλάβει τα μισά από αυτά.

  Αυτή τη στιγμή γράφω το δεύτερο βιβλίο μου, το δεύτερο μέρος της ιστορίας της Λάεεν, που πιστεύω ότι θα αρέσει πολύ στο κοινό, όταν με το καλό εκδοθεί. Ευελπιστώ να το δούμε να κυκλοφορεί τον Ιούνιο του 2022. Σκοπό έχω με την πάροδο του χρόνου να βελτιώνομαι και να προσφέρω με κάθε βιβλίο μου το κάτι παραπάνω. Αν οι αναγνώστες θέλουν να παρακολουθήσουν το ταξίδι μου, είναι παραπάνω από ευπρόσδεκτοι να το κάνουν!


Το βιβλίο του μπορείτε να το βρείτε εδώ.


Ας ευχαριστήσουμε τον Άγγελο για την όμορφη συνέντευξη του και να του ευχηθούμε τα καλύτερα δημιουργικά χρόνια. 



Σχόλια

  1. Χαίρομαι να βλέπω και να διαβάζω νέα παιδιά να ταξιδεύουν στους δικούς τους συγγραφικούς κόσμους. Ο Άγγελος έχει μεράκι, έχει πολύ ενδιαφέρον στη γραφή του και θα του ευχηθώ ολόψυχα κάθε επιτυχία στη δημιουργία του και έμπνευση στο μέλλον.
    Κατερίνα, επίσης ευχαριστούμε για την όμορφη οργάνωση της συνέντευξης καλή μας φίλη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

"Μη μου μιλάς για καλοκαίρια"

Πιο καλή η μοναξιά... Στα δεκάξι δεν την ξέρεις. Δεν υπάρχει η μοναξιά στο λεξιλόγιό σου, μόνο δυο φτερά στην πλάτη έχεις και σκαρφαλώνεις στο τοιχάκι που σε χωρίζει από τον δρόμο, από το στενό καλντερίμι του κυκλαδίτικου νησιού όπου κατηφορίζει μια παρέα παιδιών τραγουδώντας: "Πιο καλή η μοναξιά από σένα που δε φτάνω..." Και θες να πετάξεις, να προσγειωθείς μπροστά στην παρέα και να βαδίσεις μαζί τους ψιθυρίζοντας: "Μια σε βρίσκω, μια σε χάνω..." Στα δεκάξι τα φτάνεις όλα. Τους φτάνεις όλους. Βρίσκεις για πρώτη φορά την καρδιά σου κι αμέσως μετά τη χάνεις, την αφήνεις για πάντα εκεί, στον ήλιο που βάφει το Αιγαίο κόκκινο, στο φεγγάρι που γίνεται μάρτυρας τού πρώτου φιλιού στις σκιές.  Στα δεκάξι φοράς την καινούργια σου φούστα με τα κίτρινα λουλούδια, το λευκό μπλουζάκι που λίγο μετά θα λερώσεις με το παγωτό μηχανής που ο δυνατός κυκλαδίτικος αέρας θα στείλει απευθείας πάνω σου και θα σε κάνει να βάλεις τα κλάματα. Στα δεκάξι περπατάς στο λιμάνι το βράδυ και περιμέ...

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

Άννα Καρένινα ή Τελειώνει με Εμάς;

  "Τελικά, τι προσδίδει αξία σε ένα βιβλίο;" 1. Το δίλημμα Ιδού λοιπόν ένα δίλημμα που μπορεί να τσακίσει κόκαλα. Γιατί ενώ φαινομενικά είναι μια εύκολη ερώτηση, η απάντησή της κρύβει παγίδες. Το ασφαλές είναι να απαντήσεις την Καρένινα ή τουλάχιστον να βρεις έναν ευφυή και πλάγιο τρόπο να μιλήσεις για την υποκειμενικότητα της στιγμής, του mood, της διάθεσης κ.α. Τονίζοντας πάντα την αδιαμφισβήτητη λογοτεχνική αξία ενός έργου όπως αυτό του Τολστόι, αν θες στο τέλος οι συνομιλητές σου να κουνάνε επιδοκιμαστικά το κεφάλι, συμφωνόντας. 2. Η “ασφαλής” επιλογή Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως μια πολύ μεγάλη μερίδα θα απαντούσε χωρίς δεύτερη σκέψη το κλασικό αυτό βιβλίο. Και θα είχαν απόλυτο δίκιο. Η διαχρονικότητά του και μόνο, είναι μέτρο ποιότητας αν μη τι άλλο. Τι συμβαίνει όμως με αυτούς που θα ήθελαν να απαντήσουν πως απολαύσανε περισσότερο το  Τελειώνει με Εμάς ; Μπορούν άραγε να το κάνουν σε έναν κύκλο λογοτεχνικό όπου υπάρχουν ορισμένοι άτυποι κανόνες; Και αν το κάνου...