Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

"Χειμερινή ενόραση" (Μικρό διήγημα/short story)

  Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...

Συνέντευξη με την Ishtar

              

 

Η παρέα των Ονείρων Πένες καλωσορίζει την συγγραφέα Ishtar. Η χαρά μας που έχουμε την νεοεμφανιζόμενη κοπέλα είναι αδιαμφισβήτη και την ευχαριστούμε θερμά για την συνέντευξη.

 Ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου δίνετε να παρουσιαστώ στο κοινό που με γνωρίζει, αλλά και σε όσους δε με γνωρίζουν ακόμα.


Πότε ξεκίνησες να γράφεις;  Θυμάσαι αν ήταν κάποια συγκεκριμένη χρονική στιγμή ή κάποιο γεγονός που αποτέλεσε την ώθηση σου και είπες «θα το κάνω»;

Ξεκίνησα να γράφω πριν χρόνια, κυρίως διηγήματα, όμως ήξερα πως κάποια στιγμή θα έγραφα και κάτι άλλο, μυθιστόρημα εννοώ. Είμαι λάτρης του διαβάσματος και νομίζω ήταν πάντα αυτονόητο για μένα πως μια μέρα θα γινόμουν και συγγραφέας.

 

Το ψευδώνυμο Ishtar πώς το εμπνεύστηκες;

Το ψευδώνυμο Ishtar ήρθε στο μυαλό μου όταν άρχισα να γράφω το Τρίγωνο του Άδη. Η πρωταγωνίστρια είναι Ινδή στην καταγωγή και έχω μια αδυναμία στην Ινδική κουλτούρα. Η Ishtar είναι μια πολυπρόσωπη ινδική θεά, που παίρνει τρεις διαφορετικές μορφές. Είναι η θεά του έρωτα, της σεξουαλικότητας και της γονιμότητας. Μιας, λοιπόν, και γράφω ερωτική λογοτεχνία, μου φάνηκε ταιριαστό.

 

Έχεις λάβει αρνητικό σχόλιο για το είδος λογοτεχνίας που επέλεξες; Σε αποθάρρυνε;

Αρνητικό σχόλιο, όχι. Οι φίλοι μου, που γνωρίζουν τι ακριβώς γράφω, ενθουσιάστηκαν όταν τους ανακοίνωσα ότι θα εκδώσω ένα ερωτικό βιβλίο. Και η ανταπόκριση στον Άδη από τις αναγνώστριες ήταν εντυπωσιακή.

 

Σε βρίσκουμε ενεργή στο σάιτ της Καρμέλα Κατσαμένη Carmela’s books όπως και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Έχεις αρκετούς ένθερμους αναγνώστες. Τι νομίζεις πως είναι εκείνο που κέντρισε το ενδιαφέρον και την προσοχή τους και όχι μόνο εμπιστεύτηκαν, αλλά υποστήριξαν μια πρωτοεμφανιζόμενη λονδρέζα από την Ελλάδα;

Η ερωτική λογοτεχνία έχει ένα τεράστιο κοινό παγκοσμίως και η ζήτηση ολοένα και μεγαλώνει. Στην Ελλάδα υπάρχει επίσης ένα κοινό που διψά για το είδος και αυτός ήταν και ο λόγος που αποφάσισα να βγάλω εδώ το πρώτο μου βιβλίο, στα ελληνικά. Αυτό και η φιλία μου με την Καρμέλα Κατσαμένη, η οποία με ενθάρρυνε, γνωρίζοντας πως το Τρίγωνο θα έδινε μεγάλη ώθηση στην πλατφόρμα της, το Carmela’s Books. Στην Ελλάδα, αν εξαιρέσουμε μερικούς εκδοτικούς που εκδίδουν μεταφρασμένα ερωτικά, υπάρχει κενό στο είδος, είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού οι Έλληνες συγγραφείς που γράφουν καθαρά ερωτικό βιβλίο. Επίσης, το Τρίγωνο του Άδη είναι η μοναδική ερωτική σειρά βιβλίων (τριλογία) που κυκλοφορεί από Ελληνίδα συγγραφέα, οπότε, με τη συνδρομή του Carmela’s Books, σπάσαμε και αυτό το όριο. Είμαι περήφανη, και για το αποτέλεσμα και για το ότι πρωτοτυπήσαμε σε αυτό το κομμάτι στην ελληνική αγορά. Το ταμπού που λέγεται ερωτική λογοτεχνία στην Ελλάδα πρέπει να σπάσει, οι αναγνώστριες να απενοχοποιηθούν, να μην ντρέπονται να πουν τι διαβάζουν και να μην αντιμετωπίζονται ως αναγνώστριες «κατώτερου είδους», κάτι που δυστυχώς βλέπω να συμβαίνει στα ελληνικά κοινωνικά δίκτυα με τις βιβλιομάδες, όπου συχνά οι λάτρεις της αισθηματικής και ερωτικής λογοτεχνίας δέχονται ειρωνικά σχόλια. Το Τρίγωνο είναι μια καλογραμμένη ερωτική ιστορία, χωρίς χυδαιολογίες, που κάνει τις αναγνώστριες να ονειρεύονται. Πραγματικά αγαπήθηκε πέρα από κάθε προσδοκία.

 

Κεφάλαιο Άδης. Πες μας λίγα λόγια γι’ αυτή την τριλογία. Η έκταση της ήταν από την αρχή προγραμματισμένη;

Το Τρίγωνο του Άδη είναι μια καθαρά ερωτική σειρά βιβλίων, μια τριλογία με τίτλους: Κάθοδος, Σκότος, Άνοδος. Η Κάθοδος σηματοδοτεί την κατάβαση της ηρωίδας στον σκοτεινό κόσμο του Ανατόλ και του Κριστόφ, εκεί όπου η ίδια θα ανακαλύψει και θα αποδεχτεί τι είναι αυτό που τη λυτρώνει από τους δικούς της δαίμονες. Το Σκότος είναι η φάση όπου, εγκλωβισμένοι οι τρεις ήρωες πια στο ερωτικό τους τρίγωνο, έρχονται αντιμέτωποι με τον εαυτό τους, συγκρούονται και στο τέλος αποκαλύπτεται ένα τεράστιο μυστικό. Στο κρεβάτι χωράνε τρεις, στον έρωτα όχι. Ισχύει αυτό; Η Άνοδος είναι το τελευταίο μέρος, αυτό όπου μετά το πέρασμα μέσα από τις φλόγες του τριγώνου, οι τρεις ήρωες πρέπει να διαλέξουν τον δρόμο τους, να βρουν τον εαυτό τους και το πώς θα πορευτούν στη συνέχεια. Κυρίως, να καταλάβουν ότι πιο σπουδαίο πράγμα από την αληθινή αγάπη δεν υπάρχει.

Η έκταση του βιβλίου ήταν προγραμματισμένη, ήθελα να βγάλω μία σειρά και όχι απλά ένα βιβλίο.

 

Ένα ασύγκριτο ερωτικό βιβλίο που κατά τη γνώμη μου, όπως και πολλών αναγνωστών, έχει όλα όσα χρειάζονται για να σταθεί ισάξια απέναντί σε κάποιου από το εξωτερικό και, γιατί όχι, δίπλα του σε κάποιο ράφι μιας ξένης βιβλιοθήκης. Εσύ το «βλέπεις» αυτό;

Φυσικά και το βλέπω. Το Τρίγωνο του Άδη θα βγει στο εξωτερικό, μελετάμε ήδη το πώς και το πότε.

 

Ο Ανατόλ είδαμε πως έπαιρνε φωτιά, γινόταν ένα με αυτή αλλά και την εκτόξευε σε όποιο εμπόδιο συναντούσε μπροστά του. Πόσο γρήγορα πήραν τα δικά σου δάχτυλα φωτιά όταν πρωτοξεκίνησες να γράφεις για εκείνον;

Ο Ανατόλ είναι έρωτας! Ονειρευόμουν έναν άντρα σκοτεινό, με ιδιαίτερα ερωτικά γούστα, που ήταν αποτέλεσμα δικών του δαιμόνων. Κλισέ, θα μου πείτε, στο είδος. Όμως νομίζω πως κατάφερα να του δώσω όλο το υπόβαθρο που δικαιολογεί τις συμπεριφορές του. Όταν έγραφα το Τρίγωνο, έλεγα σε φίλες μου ότι αυτόν τον ήρωα θα τον γονάτιζα, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Το έκανα, ο Ανατόλ έσπασε όλα τα όρια, έφτασε στο πιο ακραίο σημείο για τον έρωτα, το πλήρωσε ακριβά, αλλά στο τέλος ανταμείφθηκε. Είναι ένας ήρωας φωτιά, όπως λέτε, εξάλλου διοικεί τον Κάτω Κόσμο, εκεί όπου οι φλόγες καίνε αέναα, οπότε πώς θα μπορούσε να είναι κάτι λιγότερο από αυτό;

 

Για να μη φανεί πως μεροληπτούμε, από την άλλη έχουμε τον Κριστόφ και τη Σαχάρα που αποτελεί το κέντρο του «τριγώνου». Είχες ξεκάθαρη εικόνα για τους ρόλους και τον χαρακτήρα τους ή σε «οδήγησαν» εκείνοι στην εξέλιξη τους, όπως συμβαίνει συχνά σε συγγραφείς;

Η αλήθεια είναι ότι αρχικά είχα άλλη εξέλιξη κατά νου, σε σχέση με την έκβαση αυτού του τριγώνου. Ανεξάρτητα από αυτό, και οι τρεις ήρωες, ο Ανατόλ, ο Κριστόφ και η Σαχάρα, βγήκαν ακριβώς όπως τους είχα φανταστεί, τόσο δραματικοί όσο τους ήθελα, με όλα τα χαρακτηριστικά του καθενός που να τους κάνουν αυτό που λέμε «ολοκληρωμένος χαρακτήρας» σε ένα βιβλίο.

 

Ερωτήσεις για το πρόσωπο που κρύβεται πίσω από το ψευδώνυμο. Την ώρα που κάθεσαι να γράψεις, ποια είναι τα τρία πράγματα που σίγουρα έχεις δίπλα σου.

Όταν γράφω, έχω δίπλα μου πάντα το σημειωματάριό μου, καφέ και ακουστικά στα αφτιά μου για να ακούω μουσική.

 

Τι διαβάζεις στον ελεύθερο χρόνο σου;

Εννοείται διαβάζω ερωτική λογοτεχνία, όχι για να πάρω ιδέες, αλλά για να παρακολουθώ την εξέλιξη στο είδος. Διαφωνώ με τους συγγραφείς που λένε: δε διαβάζω όταν γράφω. Το θεωρώ λάθος. Πάντα κάτι έχεις να πάρεις από κάποιον ήδη καταξιωμένο, από μία ταινία κτλ. Χωρίς γνώσεις και εμπειρίες δε θα γίνεις ποτέ καλός συγγραφέας, αν θεωρήσουμε ότι διαθέτεις ήδη το ταλέντο και την κλίση στο γράψιμο. Όλα απαιτούν έρευνα, μελέτη. Κατά τα άλλα, διαβάζω ψυχολογία, μιας και είναι και το αντικείμενο των σπουδών μου, κάτι που επίσης με βοηθά στο να χτίζω καλύτερα τους χαρακτήρες μου.

 

Τέλος. Σου δίνω το όνομα Σαλβαδόρ. Περίγραψέ μου με πέντε λέξεις-κλειδιά, τι να περιμένουμε στο νέο βιβλίο.

Σαλβαδόρ! Πέντε λέξεις κλειδιά, λοιπόν: Αβάνα, πίνακας, μυστικά, έρωτας, εμμονή.


Ευχαριστούμε θερμά για την ενδιαφέρουσα συζήτηση. Ό,τι κι αν κάνεις να στέφεται με επιτυχία! Εμείς θα συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε κάθε βήμα σου!

Σχόλια

  1. Να καλωσορίσουμε την αγαπητή φίλη στο μπλογκ. Πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη από τη φίλη μας την Ελένη, όσον αφορά τη συγκρότησή της.
    Χαίρομαι, που μια νεαρή γυναίκα, με υποδομή και επιρροές στην κουλτούρα της Ασίας και δη της Ινδίας, ασχολείται με την Ινδική λογοτεχνία. Κατηγορία, ομολογουμένως δύσκολη, που απαιτεί πολλές ισορροπίες.
    Να ευχηθώ, ολόψυχα, κάθε επιτυχία στην αγαπητή μας φίλη και να την ευχαριστήσουμε για την τιμή, που μάς έκανε.
    Καλή χρονιά σε όλους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή χρονιά. Η τιμή που μας έκανε ήταν τεράστια, όπως τεράστιο είναι και το ταλέντο της!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Ψώνια Συγγραφείς

  "Τα λεφτά μου όλα δίνω για λίγα clicks, κι ένα μήνυμά σου κάτω από το τραπέζι..." Ψώνια είμαστε. Φαντασμένα πλάσματα που διψάνε για αναγνώριση και δόξα, έχοντας γράψει μερικές σελίδες στο Word. Συγγραφείς, με άλλα λόγια, στα όρια της απελπισίας -θα έλεγε κανείς- για αυτό που δεν έρχεται από μόνο του. Κι εμείς εκεί, στο σπρώξιμο. Με το στανιό να γίνουμε φίρμες και να πουλήσουμε. Γιατί, ως γνωστόν, τα χρήματα είναι στο βιβλίο... Κι αν εδώ σου ξέφυγε ένα γελάκι, μην ανησυχείς, σε καταλαβαίνω. Έχω γελάσει πάμπολλες φορές και ο ίδιος με παρόμοια θέματα. Αλλά συγγνώμη, παρεκτράπηκε λίγο ο ειρμός μου. Πού ήμουν; Α, ναι! Στα ψώνια. Είναι πασιφανής, άλλωστε, η υπερπροσπάθεια. Τη βλέπουμε όλοι στα social media, όπου ο συγγραφέας «μαϊντανίζει», καθώς πρέπει να έχει συνεχή παρουσία και engagement ώστε… να γίνει γνωστός, φυσικά! Τι να κάνει, λοιπόν, το προσφιλές μας ψώνιο; Σπάει το κεφάλι του να βρει θεματολογίες για να κάνει ένα ακόμη βίντεο. Πασχίζει να μάθει τα Canva, τα CapCut κα...

Οι κίτρινες τουλίπες μυρίζουν "Σ' αγαπώ" (γράφει η Ελένη Ζηνονίδη)

"Δεν είναι αυτή τη μία φορά του χρόνου. Αυτή τη μία μέρα. Ειναι συνεχώς από πάνω μας, μέσα μας, γύρω μας, νεκρές οι ζωντανές. Απλά μια φορά τον χρόνο... αξίζει να τις θυμόμαστε λίγο περισσότερο. Αξίζει να ακούμε τις καρδιές τους όπως όταν μας κουβαλούσαν μέσα τους.  Σε μία ποιητική συλλογή είχα διαβάσει μια εύστοχη τοποθέτηση: " Οταν γιορτάζουν δε μιλούν, μα όταν γελούν το δείχνουν. Όποτε κλάψεις σε ακούν, όμως αν κλαιν' το κρύβουν".  Δεν είναι περίεργο που έχουν όλες μια διαπεραστική μυρωδιά που μας κάνει και κλαίμε; Η κάθε μία τη δική της, αλλά είναι μία. Με όσα αρώματα κι αν ψεκαστούν στο πέρας της ζωής τους. Με όσα κρίματα, ερωτήματα ψεκάσουνε και μας.  Αλλά είναι μαμάδες. Και αδειάζουν, και αλλάζουν, από πάνες μέχρι τον ίδιο τους τον εαυτό. Φιλτράρουν, προσέχουν, παρέχουν, ιδρώνουν, νυχτώνουν λουσμένες αγωνία πως όλα είναι καλά, ίσως βαλτώνουν, μα δεν κολώνουν. Σαν να τους χαρίζει η ζωή μια ατσάλινη πανοπλία που με τα χρόνια θαμπώνει, γεμίζει χαρακιές, γδαρσίμ...

"Χειμερινή ενόραση" (Μικρό διήγημα/short story)

  Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...