Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε;

"Μερικές φορές η γραφή γίνεται καθρέφτης· άλλες, απλώς φως που πέφτει αλλού και μας δείχνει κάτι διαφορετικό."   Κι αν δεν είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε, τότε ίσως γράφουμε για να ανακαλύψουμε ποιοι πραγματικά είμαστε. Η ταύτιση συγγραφέα και χαρακτήρων Ένα από τα πιο συχνά και πιο έντονα debates ανάμεσα σε βιβλιόφιλους, αναγνώστες και συγγραφείς είναι αυτό που αφορά τη θεματολογία και κυρίως τους χαρακτήρες που γράφονται σε ένα βιβλίο. Είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε; Υπάρχει μια εσφαλμένη, αλλά διαδεδομένη τάση να ταυτίζεται ο συγγραφέας με τους χαρακτήρες του. Είτε αυτό γίνεται για καλό, είτε για κακό. Στη δεύτερη περίπτωση μάλιστα, τα αίματα ανάβουν γρηγορότερα και οι συζητήσεις παίρνουν συχνά φωτιά, με τους συνομιλητές να υιοθετούν ακραίες θέσεις. Όταν η ιστορία καθορίζει τη συμπεριφορά Αν, για παράδειγμα, κάποιος συγγραφέας έχει γράψει άντρες χαρακτήρες που λειτουργούν με ένα mindset πιο αυταρχικό, με αρχηγικές τάσεις ή με μισογυνιστική συμπεριφορά, αυτόματα θεωρείτ...

"Για μένα" Διήγημα του Γιάννη Πιταροκοίλη

 "Για μένα"

διήγημα από τον Γιάννη Πιταροκοίλη


«Η μεγάλη αίθουσα ήταν κατάμεστη από κόσμο. Δεν υπήρχε ίχνος από κάθισμα άδειο. Ακόμα και στους διαδρόμους στα ακραία πλαϊνά όπως και στο πίσω μέρος υπήρχαν όρθιοι. Η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη συγκίνηση. Το έβλεπες, το ένιωθες παντού. Τηλεοπτικές κάμερες είχαν στηθεί επίσης σε καίρια σημεία και πολλοί εκπρόσωποι μέσων ενημέρωσης ήταν σε ετοιμότητα να μεταφέρουν το ρεπορτάζ τους από τα μελλούμενα. Οι παρουσιαστές της εκδήλωσης είχαν ήδη πάρει τις θέσεις τους. Όμορφη μουσική γέμιζε το χώρο και όλα τον περίμεναν. Η δική του ώρα. Η στιγμή του Έκτορα Βεργέτη. Λογοτέχνης, συγγραφέας, βάδιζε ήδη την έκτη δεκαετία της γόνιμης και δημιουργικής ζωής του. Και η αποψινή εκδήλωση ήταν για εκείνον! Η παρουσίαση ενός σημαντικού βιβλίου, του τελευταίου του έργου. Ενός έργου, που τάραξε έντονα τα νερά της επικαιρότητας. Που είχε ήδη σηκώσει μεγάλες προσδοκίες. Και όλα αυτά για το θέμα στο οποίο αναφέρονταν. Εκείνο το θέμα, που τον είχε συγκλονίσει και είχε σημαδέψει την ίδια του τη ζωή και όχι μόνο…»

Η μεγάλη ώρα για τον Έκτορα Βεργέτη. Μια ώρα, που άρχισε να ετοιμάζεται μήνες πριν όταν δέχτηκε μια απροσδόκητη επίσκεψη από την Ελίζα Βελισσαράτου, καθηγήτρια Παιδιατρικής και επιφανούς μέλους της οργάνωσης Διεθνούς ταξιαρχίας γιατρών.

Όλα ξεκίνησαν τότε, που η ίδια τού ζήτησε να γράψει ένα βιβλίο, που να δώσει στον κόσμο τη συλλογική δράση της οργάνωσης και τη δική της, μέσα στις φωτιές και στα γεγονότα. Μόνο, που μετά από λίγες μέρες, ο συγγραφέας, θα χάσει τα ίχνη της και τότε θα ξεκινήσει μια μαρτυρική αγωνία αναζήτησης με μεγάλες ανατροπές και την τελική κορύφωση.

Ο Giannis Pit. γράφει ένα δραματικό διήγημα που φέρνει στο επίκεντρό του τον αγώνα εκείνων των γιατρών, που δίνουν τη δική τους μάχη στις φωτιές του πολέμου και της αδικίας, για να αναδείξουν την ανθρωπιά, την αλληλεγγύη και το δίκιο. Ένα διήγημα, που ξεχειλίζει από αγάπη, συναισθήματα αλλά παράλληλα δοκιμάζεται συθέμελα από το τραγικό βίωμα της απώλειας.

Μπορείτε να διαβάσετε όλο το διήγημα εδώ:

"Για μένα"



Σχόλια

  1. Αυτό πρέπει να μπω να το διαβάσω! Θα το κάνω με την πρώτη ευκαιρία! Εν τω μεταξύ, να το αναφέρω και αυτό φίλε μου, έχει μια πολύ οικεία ζεστασιά ο τρόπος που γράφεις. Από τις πρώτες λέξεις νοστάλγησα και θυμήθηκα τη γραφή σου! Τα υπόλοιπα θα τα πούμε στο πλήρες κείμενο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα και καλό μήνα, Χάρη μου. Να πω ότι μού έχεις λείψει; Ναι θα το πω. Σε ευχαριστώ πολύ, αγαπητέ φίλε για κάθε σου παρατήρηση. Να είσαι καλά.

      Διαγραφή
  2. Εξαιρετικό, όπως πάντα. Ευδιάκριτη η γραφή που αγαπήσαμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ελευθερία μου, σε ευχαριστώ με την καρδιά μου, καλή μου φίλη. Καλό μήνα να έχεις και υγεία.

      Διαγραφή
  3. Εδώ συναντάω τον Γιάννη που αγάπησα συγγραφικά! Εκείνον που γνώρισα μέσα από τις τόσο όμορφες ιστορίες του! Γιάννη μου, η ιστορία σου αυτή μας αγγίζει βαθιά γιατί αφήνει υπόνοιες ότι προσεγγίζεις πάλι ένα πολύ ευαίσθητο θέμα, δεν λείπει φυσικά ούτε το μυστήριο και αυτός είναι ο λόγος που θα μπω φυσικά να διαβάσω ολόκληρο το διήγημα... Είναι υπέροχο το ότι θυμήθηκα και εγώ πόσο όμορφα είναι να χανόμαστε ο ένας μέσα στις ιστορίες του άλλου! 💞

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε;

"Μερικές φορές η γραφή γίνεται καθρέφτης· άλλες, απλώς φως που πέφτει αλλού και μας δείχνει κάτι διαφορετικό."   Κι αν δεν είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε, τότε ίσως γράφουμε για να ανακαλύψουμε ποιοι πραγματικά είμαστε. Η ταύτιση συγγραφέα και χαρακτήρων Ένα από τα πιο συχνά και πιο έντονα debates ανάμεσα σε βιβλιόφιλους, αναγνώστες και συγγραφείς είναι αυτό που αφορά τη θεματολογία και κυρίως τους χαρακτήρες που γράφονται σε ένα βιβλίο. Είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε; Υπάρχει μια εσφαλμένη, αλλά διαδεδομένη τάση να ταυτίζεται ο συγγραφέας με τους χαρακτήρες του. Είτε αυτό γίνεται για καλό, είτε για κακό. Στη δεύτερη περίπτωση μάλιστα, τα αίματα ανάβουν γρηγορότερα και οι συζητήσεις παίρνουν συχνά φωτιά, με τους συνομιλητές να υιοθετούν ακραίες θέσεις. Όταν η ιστορία καθορίζει τη συμπεριφορά Αν, για παράδειγμα, κάποιος συγγραφέας έχει γράψει άντρες χαρακτήρες που λειτουργούν με ένα mindset πιο αυταρχικό, με αρχηγικές τάσεις ή με μισογυνιστική συμπεριφορά, αυτόματα θεωρείτ...

Το Καπετανόσπιτο - Γράφει η Ελένη Ζηνονίδη

Το τελευταίο βράδυ που κοιμήθηκα εκεί ήταν τον Αύγουστο του ’15. Είχαμε μαζευτεί πολλοί βλέπετε. Εγώ. Οι γονείς. Οι παππούδες. Τα φαντάσματα. Οι τύψεις -ζώντων και μη. Ίσως επέστρεφα ξανά. Ίσως όταν δε θα ζει κανένας από τους προαναφερθέντες αποφασίσω να μείνω ξανά μέσα σε αυτούς τους τέσσερις τοίχους. Με τους νεκρούς και τις τύψεις τους τα καταφέρνω καλύτερα. Είναι πιο σιωπηλά όλα όταν είναι θαμμένα. Και οι άνθρωποι… και οι τύψεις τους. Το Καπετανόσπιτό μας ήταν κάτι σαν ιερό κειμήλιο. Σαν ένα παλιό μπαούλο που από μέσα του βγαίνουν άνθρωποι και αναμνήσεις. Ο παππούς Αυγέρης δεν ήταν ο πρώτος που έζησε εδώ, ήταν όμως εκείνος που φρόντισε να γεμίσει το πετρόχτιστο κειμήλιο των παππούδων του με ζωντάνια και φως. Και αναγκαστικά, όπως συμβαίνει πάντα με τους ανθρώπους… τύψεις. Ο Αυγέρης ήταν καπετάνιος. Και ως σωστός καπετάνιος που δεν μπορεί να κρατάει ταυτόχρονα το πηδάλιο ενός πλοίου κι ενός σπιτιού, παντρεύτηκε τη Σόφη παραδίδοντας της το πηδάλιο του σπιτιού και της καρδιάς του. ...

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ "Η ΝΕΡΑΙΔΑ ΧΩΡΙΣ ΦΤΕΡΑ"

 (από τη Βούλα Γκεμίση) Παρουσίαση Παραμυθιού της Κατερίνας Χριστοδούλου στη Θεσσαλονίκη:  Μια Γιορτή για τη Μοναδικότητα και την Αυτοαποδοχή   Την Κυριακή 15 Ιουνίου 2025, ανήμερα της Γιορτής του Πατέρα, η Θεσσαλονίκη «ντύθηκε» στα παραμυθένια για να υποδεχτεί την επίσημη παρουσίαση του νέου παραμυθιού της συγγραφέως Κατερίνας Χριστοδούλου. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε μέσα σε μία μαγική και ζεστή ατμόσφαιρα, γεμάτη χρώματα, χαμόγελα και… νεραιδόσκονη, που μοιράστηκε απλόχερα σε μικρούς και μεγάλους επισκέπτες. Με εκλεκτούς καλεσμένους και τη συγκινητική παρουσία παιδιών και οικογενειών, η συγγραφέας παρουσίασε το νέο της βιβλίο, το οποίο πραγματεύεται με τρυφερότητα και φαντασία την αξία της μοναδικότητας και της αυτοαποδοχής. Ένα παραμύθι που δεν απευθύνεται μόνο στα παιδιά αλλά και στους ενήλικες που αναζητούν το θάρρος να αγαπήσουν αυτό που πραγματικά είναι.   Η αφήγηση της Κατερίνας Χριστοδούλου ταξίδεψε το κοινό σε κόσμους γεμάτους φως, αποδοχή και ...