Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...
"Για μένα"
διήγημα από τον Γιάννη Πιταροκοίλη
«Η μεγάλη αίθουσα ήταν κατάμεστη από κόσμο. Δεν υπήρχε ίχνος από κάθισμα άδειο. Ακόμα και στους διαδρόμους στα ακραία πλαϊνά όπως και στο πίσω μέρος υπήρχαν όρθιοι. Η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη συγκίνηση. Το έβλεπες, το ένιωθες παντού. Τηλεοπτικές κάμερες είχαν στηθεί επίσης σε καίρια σημεία και πολλοί εκπρόσωποι μέσων ενημέρωσης ήταν σε ετοιμότητα να μεταφέρουν το ρεπορτάζ τους από τα μελλούμενα. Οι παρουσιαστές της εκδήλωσης είχαν ήδη πάρει τις θέσεις τους. Όμορφη μουσική γέμιζε το χώρο και όλα τον περίμεναν. Η δική του ώρα. Η στιγμή του Έκτορα Βεργέτη. Λογοτέχνης, συγγραφέας, βάδιζε ήδη την έκτη δεκαετία της γόνιμης και δημιουργικής ζωής του. Και η αποψινή εκδήλωση ήταν για εκείνον! Η παρουσίαση ενός σημαντικού βιβλίου, του τελευταίου του έργου. Ενός έργου, που τάραξε έντονα τα νερά της επικαιρότητας. Που είχε ήδη σηκώσει μεγάλες προσδοκίες. Και όλα αυτά για το θέμα στο οποίο αναφέρονταν. Εκείνο το θέμα, που τον είχε συγκλονίσει και είχε σημαδέψει την ίδια του τη ζωή και όχι μόνο…»
Η μεγάλη ώρα για τον Έκτορα Βεργέτη. Μια ώρα, που άρχισε να ετοιμάζεται μήνες πριν όταν δέχτηκε μια απροσδόκητη επίσκεψη από την Ελίζα Βελισσαράτου, καθηγήτρια Παιδιατρικής και επιφανούς μέλους της οργάνωσης Διεθνούς ταξιαρχίας γιατρών.
Όλα ξεκίνησαν τότε, που η ίδια τού ζήτησε να γράψει ένα βιβλίο, που να δώσει στον κόσμο τη συλλογική δράση της οργάνωσης και τη δική της, μέσα στις φωτιές και στα γεγονότα. Μόνο, που μετά από λίγες μέρες, ο συγγραφέας, θα χάσει τα ίχνη της και τότε θα ξεκινήσει μια μαρτυρική αγωνία αναζήτησης με μεγάλες ανατροπές και την τελική κορύφωση.
Ο Giannis Pit. γράφει ένα δραματικό διήγημα που φέρνει στο επίκεντρό του τον αγώνα εκείνων των γιατρών, που δίνουν τη δική τους μάχη στις φωτιές του πολέμου και της αδικίας, για να αναδείξουν την ανθρωπιά, την αλληλεγγύη και το δίκιο. Ένα διήγημα, που ξεχειλίζει από αγάπη, συναισθήματα αλλά παράλληλα δοκιμάζεται συθέμελα από το τραγικό βίωμα της απώλειας.
Μπορείτε να διαβάσετε όλο το διήγημα εδώ:
Αυτό πρέπει να μπω να το διαβάσω! Θα το κάνω με την πρώτη ευκαιρία! Εν τω μεταξύ, να το αναφέρω και αυτό φίλε μου, έχει μια πολύ οικεία ζεστασιά ο τρόπος που γράφεις. Από τις πρώτες λέξεις νοστάλγησα και θυμήθηκα τη γραφή σου! Τα υπόλοιπα θα τα πούμε στο πλήρες κείμενο!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλησπέρα και καλό μήνα, Χάρη μου. Να πω ότι μού έχεις λείψει; Ναι θα το πω. Σε ευχαριστώ πολύ, αγαπητέ φίλε για κάθε σου παρατήρηση. Να είσαι καλά.
ΔιαγραφήΕξαιρετικό, όπως πάντα. Ευδιάκριτη η γραφή που αγαπήσαμε.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕλευθερία μου, σε ευχαριστώ με την καρδιά μου, καλή μου φίλη. Καλό μήνα να έχεις και υγεία.
ΔιαγραφήΕδώ συναντάω τον Γιάννη που αγάπησα συγγραφικά! Εκείνον που γνώρισα μέσα από τις τόσο όμορφες ιστορίες του! Γιάννη μου, η ιστορία σου αυτή μας αγγίζει βαθιά γιατί αφήνει υπόνοιες ότι προσεγγίζεις πάλι ένα πολύ ευαίσθητο θέμα, δεν λείπει φυσικά ούτε το μυστήριο και αυτός είναι ο λόγος που θα μπω φυσικά να διαβάσω ολόκληρο το διήγημα... Είναι υπέροχο το ότι θυμήθηκα και εγώ πόσο όμορφα είναι να χανόμαστε ο ένας μέσα στις ιστορίες του άλλου! 💞
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ γραφή σας πάντα είναι συγκλονιστική!
ΑπάντησηΔιαγραφή