Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

"Χειμερινή ενόραση" (Μικρό διήγημα/short story)

  Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΛΟΓΝΩΜΑ

 (από τη Βούλα Γκεμίση)


 

·  Ποια βιβλία ή συγγραφείς σε έχουν επηρεάσει περισσότερο στη συγγραφική σου πορεία;

Στη συγγραφική μου πορεία, δεν μπορώ να πω ότι με έχουν επηρεάσει συγκεκριμένα βιβλία ή συγγραφείς. Αν επέλεγα ως «πρότυπο» ύφους γραφής, θα έλεγα την Ιζαμπέλ Αλιέντε και τον Θαφόν. Σίγουρα όμως υποσυνείδητα, όσα έχουμε διαβάσει, δει, ακούσει και βιώσει αποτελούν τη βάση της έμπνευσής μας κάθε φορά.

·  Ποια είναι η καθημερινή σου ρουτίνα όταν γράφεις; Έχεις κάποια τελετουργικά ή συνήθειες που ακολουθείς;

Όχι, τελετουργικά δεν έχω, εκτός από το ότι γράφω ακούγοντας μουσική‧ έχω playlists για όλα μου τα βιβλία. Ίσως ένα ποτήρι κρασί δίπλα μου, όταν γράφω αργά το βράδυ.

·  Πώς διαχειρίζεσαι την κριτική – τόσο τη θετική όσο και την αρνητική;

Στη θετική ενθουσιάζομαι, φυσικό δεν είναι; Την αντιμετωπίζω όμως με ταπεινότητα, δε θεωρώ ότι γράφω αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και γενικά η έπαρση με ενοχλεί, όσο και η υπερβολή. Περισσότερο με συγκινεί ένα μήνυμα στο οποίο ο αναγνώστης μού εκμυστηρεύεται πόσο και γιατί τον άγγιξε κάποιο βιβλίο μου. Έχω λάβει πολλά τέτοια, τόσο προσωπικά που δυσκολεύτηκα κάποιες φορές να τα διαχειριστώ. Αρνητική κριτική, όσο κι αν ακουστεί παράξενο, δεν έχω λάβει ως τώρα ή τουλάχιστον δε μου την έχει εκφράσει κάποιος ανοιχτά‧ το τι σκέφτεται ο καθένας, που δεν το εκφράζει, δεν μπορώ να το ξέρω. Αν μιλάμε για τις περιβόητες βαθμολογίες σε πλατφόρμες τύπου Goodreads (όσο αμφισβητήσιμες κι αν είναι), έχω δει και λίγες χαμηλές σε κάποια βιβλία μου, χωρίς όμως καμία ανάλυση άποψης, η οποία ίσως και να με προβλημάτιζε. Εννοείται ότι δεν πειράχτηκα, είναι δεδομένο για μένα πως δε γίνεται να αρέσουν όλα σε όλους. Αυτό που θα με πείραζε, θα ήταν μία άποψη (γιατί πραγματικές κριτικές βιβλίων δε γίνονται επαγγελματικά πια) η οποία θα είχε ως στόχο εμένα ως πρόσωπο και όχι το βιβλίο αυτό καθ’ εαυτό, μία άποψη χωρίς επιχειρήματα τα οποία, όπως προανέφερα, θα με έβαζαν στη διαδικασία να προβληματιστώ. ΄



·  Υπάρχει κάποιο βιβλίο που εύχεσαι να είχες γράψει εσύ;

Αρκετά, κυρίως τα παλαιότερα της Ιζαμπέλ Αλιέντε, η οποία ήταν και αυτή που με επανέφερε στο διάβασμα λογοτεχνίας, όταν ήμουν πλέον φοιτήτρια.

·  Ποια είναι η σχέση σου με τους αναγνώστες σου; Πόσο σε επηρεάζει η επαφή μαζί τους;

Είναι μια σχέση αγάπης και ευγνωμοσύνης. Επειδή ξεκίνησα από το Wattpad, όπου η επαφή με το κοινό είναι άμεση, υπάρχει διαδραστικότητα, έμαθα να επικοινωνώ μαζί του κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα να γνωρίσω ανθρώπους που δε θα γνώριζα σε άλλη περίπτωση, από κάθε γωνιά της χώρας και με κάποιους από αυτούς να αναπτύξω φιλίες και πλέον σχέσεις ζωής. Οι αναγνώστες μου είναι πια κομμάτι της καθημερινότητάς μου και σε αυτό έπαιξε βασικό ρόλο ότι δεν υπάρχει μήνυμα στο οποίο να μην απάντησα, κάτι που σε αρκετούς έκανε και εντύπωση τη δεδομένη στιγμή.




·  Ανάμεσα στη βιβλιογραφία σου υπάρχει αγαπημένο βιβλίο; Αν ναι, πως ερμηνεύεται η αγάπη προς αυτό;

Μια κλασσική ερώτηση, στην οποία θα δώσω μια κλισέ απάντηση: πώς ξεχωρίζεις τα παιδιά σου; Παρόλα αυτά, θα βάλω λίγο ψηλότερα από τα υπόλοιπα τα «Ίχνη στην Έρημο» (άνετα θα έγραφα δέκα βιβλία ακόμα ως συνέχεια) και την «Άγρια Θάλασσα». Το πρώτο γιατί λατρεύω την περιπέτεια, τις ανατροπές και τη δράση, το δεύτερο γιατί είναι ένα βιβλίο που γράφτηκε μόνο με ψυχή και πρέπει να διαβαστεί μόνο με ψυχή. Και τα δυο μαζί, γιατί οι έρωτες που περιγράφονται σε αυτά είναι… επικοί (δεν το λέω μόνο εγώ αυτό, το επιβεβαιώνουν και οι αναγνώστες/στριες).

·  Πώς γεννιούνται οι ιδέες σου; Πόσο σημαντικό είναι το στάδιο της σύλληψης ιδεών στην έμπνευση;

Οι ιδέες πέφτουν σαν αστραπή στο μυαλό μου, σαν καλοκαιρινή μπόρα που ξεσπά από το πουθενά. Για παράδειγμα, πριν λίγο καιρό διάβασα κάτι που δε γνώριζα, μια ιστορική λεπτομέρεια και επί τόπου άναψε η λάμπα στο κεφάλι μου (αυτό θα είναι και το θέμα του επόμενου βιβλίου μου εκδοτικά, οπότε θα βάλω λίγο πιο πίσω άλλα μου βιβλία που είναι ήδη έτοιμα). Η έμπνευση μιας ιδέας είναι μόνο ένα πετραδάκι, το υπόλοιπο οικοδόμημα είναι το πραγματικό στοίχημα.



·  Τι σε εμπνέει περισσότερο: οι άνθρωποι, τα τοπία ή τα συναισθήματα;

Οι άνθρωποι και τα συναισθήματα, τα βιώματα. Τα τοπία είναι απλά η κορνίζα στο δικό μου κάδρο της συγγραφής.



·  Πώς βλέπεις τη θέση της λογοτεχνίας σήμερα, στην εποχή της ταχύτητας και της εικόνας;

Μεγάλη συζήτηση ανοίγεις, αλλά θα συνοψίσω ως εξής: σίγουρα η εικόνα και η ταχύτητα σε όλα, είναι σημεία των καιρών, όπως και η πληθώρα εκδόσεων. Όμως δεν είμαι απαισιόδοξη ούτε μοιρολάτρης και γκρινιάρα, αλλιώς δε θα έβγαζα ποτέ προς τα έξω αυτά που γράφω. Πολλά εξαιρετικά βιβλία «θάβονται» στον σωρό κι αν μιλάμε για την Ελλάδα, ακόμα χειρότερα, αφού είμαστε πολλοί που γράφουμε και είναι λίγοι αυτοί που διαβάζουν. Αλλά συνεχίζω να πιστεύω ρομαντικά ότι το καλό βιβλίο, όπως κάθε τι καλό, θα βρει τη θέση που του αξίζει. Ξέρεις τι μετρά πραγματικά για μένα, τι έχει αληθινή αξία; Αυτοί οι αναγνώστες που θα διαβάσουν το βιβλίο μου, θα το κλείσουν και θα το σκέφτονται για μέρες, αυτοί που μου λένε ότι, ολοκληρώνοντάς το, δεν μπορούν να πιάσουν άλλου συγγραφέα. Είναι δέκα, είκοσι, εκατό; Γι’ αυτούς και μόνο θα συνεχίσω να γράφω και να προσπαθώ να εκδώσω. Γι’ αυτούς και για τα παιδιά μου, αυτή είναι η κληρονομιά που θα τους αφήσω, ένα ράφι που θα δείχνουν με περηφάνεια στα δικά τους παιδιά κι εγγόνια και θα λένε: «αυτά τα έγραψε η μαμά μου».

·  Ποια συμβουλή θα έδινες σε κάποιον που θέλει να ξεκινήσει να γράφει αλλά δεν τολμά;

Δε θεωρώ ότι είμαι αρμόδια να δίνω συμβουλές, αλλά αν, πίνοντας έναν καφέ, μου ζητούσε κάποιος την άποψή μου, θα έλεγα το εξής: να ξεκινήσει, χωρίς να έχει στο μυαλό του νόρμες, κανόνες και στόχο την έκδοση. Να φτιάξει κάτι ολοκληρωμένο, να το δουλέψει καλά, ίσως να το δώσει προς ανάγνωση σε κάποιον του οποίου εμπιστεύεται την κρίση (όχι έναν φίλο ή συγγενή που θα ντραπεί να του πει την αλήθεια ή που δεν έχει διαβάσει ποτέ τίποτα) κι αν επιθυμεί την έκδοση, να το ψάξει καλά και να θωρακίσει το στομάχι και τις αντοχές του. Ο κόσμος του βιβλίου μόνο αγγελικά πλασμένος δεν είναι.



 

Σχόλια

  1. Ομολογώ την απόλαυσα και αυτή σου τη συνέντευξη, Βούλα μου όπως και όλες τις άλλες. Συγκροτημένη, καίρια, ενδιαφέρουσα.
    Όπως επίσης απόλαυσα και την ίδια την αγαπητή μας φίλη και συνοδοιπόρισσα εδώ στο μπλογκ, την Ελευθερία.
    Έχω κρατήσει πίσω στις όμορφες μνήμες μου, τις ωραίες εκείνες μέρες των "συναντήσεών" μας στα σχόλια της εφαρμογής, τα οποία περιμέναμε πώς και πως. Αλησμόνητη και μοναδική εμπειρία, θα έλεγα.
    Ναι το έντυπο βιβλίο, είναι η κορωνίδα μιας δημιουργίας αλλά η αλληλεπίδραση των αναγνωστών και του συγγραφέα, που υπήρχε στην εφαρμογή, δεν αντικαθίστανται με τίποτα.
    Να ευχηθώ στην Ελευθερία, το καλύτερο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συγκροτημένη και ισορροπημένη σκέψη πάνω στο θέμα βιβλίο γενικότερα. Όχι ότι περίμενα και κάτι λιγότερο να πω την αλήθεια! Έμαθα όμως πραγματάκια που δεν ήξερα και αυτό το κρατώ! Πολύ όμορφη η συζήτησή σας! Σας ευχαριστούμε πολύ και τις δύο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Ψώνια Συγγραφείς

  "Τα λεφτά μου όλα δίνω για λίγα clicks, κι ένα μήνυμά σου κάτω από το τραπέζι..." Ψώνια είμαστε. Φαντασμένα πλάσματα που διψάνε για αναγνώριση και δόξα, έχοντας γράψει μερικές σελίδες στο Word. Συγγραφείς, με άλλα λόγια, στα όρια της απελπισίας -θα έλεγε κανείς- για αυτό που δεν έρχεται από μόνο του. Κι εμείς εκεί, στο σπρώξιμο. Με το στανιό να γίνουμε φίρμες και να πουλήσουμε. Γιατί, ως γνωστόν, τα χρήματα είναι στο βιβλίο... Κι αν εδώ σου ξέφυγε ένα γελάκι, μην ανησυχείς, σε καταλαβαίνω. Έχω γελάσει πάμπολλες φορές και ο ίδιος με παρόμοια θέματα. Αλλά συγγνώμη, παρεκτράπηκε λίγο ο ειρμός μου. Πού ήμουν; Α, ναι! Στα ψώνια. Είναι πασιφανής, άλλωστε, η υπερπροσπάθεια. Τη βλέπουμε όλοι στα social media, όπου ο συγγραφέας «μαϊντανίζει», καθώς πρέπει να έχει συνεχή παρουσία και engagement ώστε… να γίνει γνωστός, φυσικά! Τι να κάνει, λοιπόν, το προσφιλές μας ψώνιο; Σπάει το κεφάλι του να βρει θεματολογίες για να κάνει ένα ακόμη βίντεο. Πασχίζει να μάθει τα Canva, τα CapCut κα...

Οι κίτρινες τουλίπες μυρίζουν "Σ' αγαπώ" (γράφει η Ελένη Ζηνονίδη)

"Δεν είναι αυτή τη μία φορά του χρόνου. Αυτή τη μία μέρα. Ειναι συνεχώς από πάνω μας, μέσα μας, γύρω μας, νεκρές οι ζωντανές. Απλά μια φορά τον χρόνο... αξίζει να τις θυμόμαστε λίγο περισσότερο. Αξίζει να ακούμε τις καρδιές τους όπως όταν μας κουβαλούσαν μέσα τους.  Σε μία ποιητική συλλογή είχα διαβάσει μια εύστοχη τοποθέτηση: " Οταν γιορτάζουν δε μιλούν, μα όταν γελούν το δείχνουν. Όποτε κλάψεις σε ακούν, όμως αν κλαιν' το κρύβουν".  Δεν είναι περίεργο που έχουν όλες μια διαπεραστική μυρωδιά που μας κάνει και κλαίμε; Η κάθε μία τη δική της, αλλά είναι μία. Με όσα αρώματα κι αν ψεκαστούν στο πέρας της ζωής τους. Με όσα κρίματα, ερωτήματα ψεκάσουνε και μας.  Αλλά είναι μαμάδες. Και αδειάζουν, και αλλάζουν, από πάνες μέχρι τον ίδιο τους τον εαυτό. Φιλτράρουν, προσέχουν, παρέχουν, ιδρώνουν, νυχτώνουν λουσμένες αγωνία πως όλα είναι καλά, ίσως βαλτώνουν, μα δεν κολώνουν. Σαν να τους χαρίζει η ζωή μια ατσάλινη πανοπλία που με τα χρόνια θαμπώνει, γεμίζει χαρακιές, γδαρσίμ...

"Χειμερινή ενόραση" (Μικρό διήγημα/short story)

  Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...