Πονάνε άραγε τα βράδια;

 

­"Πονάνε άραγε τα βράδια;"

Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά.

"Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;"

Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες.

"Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;"

Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης.

"Κρυώνουν τα βράδια;"

Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματα μαζί δεν μπορούν να κρυώσουν.

"Κι αν δεν υπάρχει άλλος", με ρωτούσες ξανά.

Τι να σου έλεγα; Δεν ήθελα. Δεν ήθελα ούτε να σκεφτώ πως τη δική μου θέση, μπορεί να μην την έπαιρνε ξανά κανείς. Ούτε αυτό στο είπα. Βλέπεις οι φόβοι μου ήταν για μένα και μόνο. Σου μίλησα για αναμνήσεις και σου είπα πως κι αυτές αγκαλιάζουν, αν κάποτε βρεθείς μόνη. Κουβάλα τες μαζί σου μπας και χρειαστούν.

"Πονάνε τα βράδια;"

Όχι σου είπα ξανά και ξανά, επιλέγοντας έξυπνα -νόμιζα- τη σωστή σκοπιά. Τα βράδια δεν πονάνε και το βλέπεις στις ώρες που συνεχίζουν να τρέχουν. Θα έτρεχαν έτσι αν πονούσαν. Ψεύτης ήμουν και δειλός. Γιατί έκανα πως δεν καταλάβαινα.

Γιατί τα βράδια φοβίζουν αυτόν που δεν βλέπει πια το φως και τον μουδιάζουν. Γιατί τα βράδια μπορούν να γίνουν παγερά ακόμη και καταμεσής του Αυγούστου, αν αυτή η αγκαλιά που με τόση λαχτάρα άνοιξες, αφήνοντας πίσω άλλες, δεν γέμισε ποτέ όπως ήθελες και άφησε παντού κενά και τρύπες. Γιατί τα βράδια πονάνε με έναν τρόπο που δεν πονάει τίποτα άλλο ποτέ. Με έναν τρόπο ανομολόγητο και με έναν πόνο βουβό, ακόμη κι αν ακούγεται. Τι να σου κάνουν τέσσερις τοίχοι για ακροατές;

Μα όλα αυτά έπρεπε να τα ξέρω εγώ και όχι εσύ. Ποτέ εσύ.

"Πονάνε τα βράδια, μπαμπά;", με ρωτούσες κάποτε.

Και σήμερα το σκέφτομαι ξανά και ξανά. Δεν ξέρω γιατί το θυμήθηκα. Δεν ξέρω πώς τα θυμήθηκα όλα αυτά. Ίσως τα παυσίπονα που πλέον δεν με πιάνουν... «Είσαι γερό σκαρί», μου λέει εκείνη η τσουπωτή η νοσοκόμα κάθε φορά που γκρινιάζω. «Και πεισματάρικο. Γι αυτό δεν σε πιάνει τίποτα». Μα εγώ ξέρω ότι δεν είναι έτσι. Τους ακούω που μουρμουρίζουν από πάνω μου όταν νομίζουν πως επιτέλους κοιμήθηκα. Μα να σου πω κάτι ακόμη; Πλέον δεν κοιμάμαι. Τα μάτια μου τα κλείνω μόνο για την ψευδαίσθηση μιας ανάπαυλας και μιας παύσης που μέσα μου φοβάμαι.

Κι εσένα σε άκουσα. Αφού γελάσαμε μαζί όπως πάντα. Ακούγονται τα δάκρυα να ξέρεις, μα μην τα τραβήξεις πίσω. Άστα να φύγουν… Όλα φεύγουν κάποια στιγμή. Κι ίσως να είναι καλύτερα κι έτσι.

Πονάνε τα βράδια, μωρό μου. Πονάνε πολύ κι ας μην στο πω ποτέ.