Ένα λουλούδι ή πέντε... Τι σημασία έχει; Δε θα τα δεις, δε θα τα μυρίσεις. Θα μείνουν εκεί, σ' ένα βάζο χρησιμοποιημένο από πολλούς, πριν από μένα, μετά από μένα, γεμάτο νερό που μυρίζει πάντα το ίδιο. Απώλεια. Μεγάλη Εβδομάδα. Των Παθών. Για Εκείνον ήταν κάποιες ώρες, κάποιες μέρες. Για πολλούς από εμάς είναι πολύ περισσότερο. Πάθη και λάθη. Σταύρωση και Αποκαθήλωση. Ένα τελευταίο τσιγάρο κάθε φορά, κάτω από έναν διαφορετικό σταυρό κάθε φορά, η ίδια ερώτηση κάθε φορά. Γιατί τώρα; Γιατί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Γιατί σ' αυτή τη στροφή του δρόμου κι όχι λίγο παρακάτω, στην επόμενη; Κι αν Εκείνος αποκαθηλώθηκε, αναπαύθηκε, αναστήθηκε, υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που παραμένουν σταυρωμένες, κάτω από έναν ουρανό που δε θα σκιστεί ποτέ οργισμένος, πάνω σε μια γη που δε θ' ανοίξει ποτέ να καταπιεί τα γιατί και τα πώς. Κι εμείς απλά καθόμαστε εκεί, στο χώμα που πότισαν αυτές οι σιωπηλές ερωτήσεις που ποτέ δε βγήκαν απ' τα χείλη μας, γιατί πιστεύαμε...
"Είναι ένας άσχημος, άσχημος κόσμος αυτός του βιβλίου" Το σημερινό άρθρο δεν θα είναι ευγενικό. Οφείλω να σε προειδοποιήσω. Δεν θα έχει στρογγυλεμένες γωνίες ούτε μισές αλήθειες. Γιατί; Γιατί θίγεται ένα κομμάτι -και άτομα- που προσωπικά κρατώ πολύ κοντά στην καρδιά μου. Κι έτσι, δεν υπάρχει χώρος για μισόλογα. Αν μιλήσουμε σήμερα, αν επικοινωνήσουμε, θα είναι καθαρά. Όσα θέλω να πω και όσα θέλεις να πεις κάτω στα σχόλια. Και σου υπόσχομαι να σε ακούσω, αν κάνεις το ίδιο. Πάμε λοιπόν. « Ο κόσμος του βιβλίου είναι άσχημος… » λένε κάποιοι. Οκ λοιπόν. Ας το πιάσουμε από την αρχή του, για να δώσουμε μια ξεκάθαρη απάντηση σε αυτό. Ο κόσμος του βιβλίου συχνότερα αναφέρεται στους ανθρώπους του, κυρίως τους συγγραφείς και τις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Πισώπλατα μαχαιρώματα, στημένες κριτικές σε όλο το φάσμα -από αρνητικές έως υπερθετικές και εντελώς πλασματικές αμφότερες- λυκοφιλίες, δημόσιες σχέσεις και «PR-ιλίκια» έρχονται να συνοδεύσουν και να εμβαθύνουν στην αρχική κατηγο...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου