Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Κι αν δεν πρόλαβες...

        Ένα λουλούδι ή πέντε... Τι σημασία έχει;  Δε θα τα δεις, δε θα τα μυρίσεις. Θα μείνουν εκεί, σ' ένα βάζο χρησιμοποιημένο από πολλούς, πριν από μένα, μετά από μένα, γεμάτο νερό που μυρίζει πάντα το ίδιο. Απώλεια.  Μεγάλη Εβδομάδα. Των Παθών. Για Εκείνον ήταν κάποιες ώρες, κάποιες μέρες. Για πολλούς από εμάς είναι πολύ περισσότερο. Πάθη και λάθη. Σταύρωση και Αποκαθήλωση. Ένα τελευταίο τσιγάρο κάθε φορά, κάτω από έναν διαφορετικό σταυρό κάθε φορά, η ίδια ερώτηση κάθε φορά. Γιατί τώρα; Γιατί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Γιατί σ' αυτή τη στροφή του δρόμου κι όχι λίγο παρακάτω, στην επόμενη; Κι αν Εκείνος αποκαθηλώθηκε, αναπαύθηκε, αναστήθηκε, υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που παραμένουν σταυρωμένες, κάτω από έναν ουρανό που δε θα σκιστεί ποτέ οργισμένος, πάνω σε μια γη που δε θ' ανοίξει ποτέ να καταπιεί τα γιατί και τα πώς. Κι εμείς απλά καθόμαστε εκεί, στο χώμα που πότισαν αυτές οι σιωπηλές ερωτήσεις που ποτέ δε βγήκαν απ' τα χείλη μας, γιατί πιστεύαμε...

Γνωρίστε τον Ανδρέα Σιάχο

Το "Ονείρων Πένες" ανοίγει τις πόρτες του στους αναγνώστες του. Σκοπός μας πρωταρχικός να γνωρίσετε τα μέλη της λογοτεχνικής μας ομάδας. 
Στα πλαίσια αυτά έχουμε ήδη ξεκινήσει, τη διαδικασία μιας μικρής συνέντευξης μέσα από την οποία, τα μέλη της ομάδας και συντάκτες του blog παρουσιάζουν βασικές πτυχές από τις σκέψεις και τα βιώματά τους από την μέχρι τώρα εμπειρία τους στον κόσμο της λογοτεχνίας και της ποίησης.

Εκτός λοιπόν από τις προσωπικές σελίδες που υπάρχουν στο blog για το κάθε μέλος, στις οποίες μπορείτε να διαβάσετε τα βιογραφικά τους αλλά και την βιβλιογραφία τους, μπορείτε και μέσα από αυτές τις συνεντεύξεις να μάθετε περισσότερα πράγματα πάνω σε αυτούς για την αγάπη τους και το μεράκι τους στην τέχνη του λόγου.


Συνεχίζουμε λοιπόν σήμερα:

Γνωρίστε τον Ανδρέα Σιάχο


Ερωτήσεις παρουσίασης

Ποια εσωτερική ανάγκη ή τι άλλο σε ώθησε να γράφεις και ποια μηνύματα τυχόν θα ήθελες να περάσεις μέσα απ τη γραφή σου;

Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω ακριβώς τι πυροδότησε μέσα μου την ανάγκη να γράψω πρώτη φορά. Είχα τόσες ιδέες που στροβιλίζονταν στο κεφάλι μου που έπιασα στυλό και χαρτί κι άρχισα να απλώνω τις σκέψεις μου πάνω του. Έπλαθα σαν ζύμη μαλακιά (όπως είχε πει κι ο Καζαντζάκης) ιστορίες που έκρυβαν αλήθειες και φαντασίες. Στόχος μου είναι να οδηγώ τους αναγνώστες κάθε φορά σε ένα ξεχωριστό ταξίδι.

Ποιο λογοτεχνικό είδος σου αρέσει περισσότερο και γιατί όπως επίσης αν θα ήθελες να πειραματιστείς και με κάτι διαφορετικό.

Το αγαπημένο μου είδος είναι αναμφίβολα η Αστυνομική Λογοτεχνία. Μου άρεσε πάντα ο τρόπος που οι ιστορίες ξεδιπλώνονται σαν γρίφοι και σπαζοκεφαλιές χωρίς να λείπει η αγωνία και το σασπένς. Επίσης έχω μια ελαφριά κλίση προς τη Λογοτεχνία Τρόμου. Μέχρι στιγμής οι ιστορίες που γράφω κυμαίνονται σ’ αυτά τα δύο είδη και δεν νομίζω πως θα ήθελα να δοκιμάσω κάτι άλλο μιας και θα αποτύγχανα παταγωδώς, μιας και πάνω στα δύο προαναφερθέντα είδη έχω τη μεγαλύτερη τριβή.

Δώσε μας μια γενική εικόνα για το συγγραφικό σου έργο μέχρι στιγμής

Μέχρι στιγμής το έργο μου αποτελείται από συλλογές μικρών ιστοριών που έχουν να κάνουν με Τρόμο και Φαντασία, ενώ μόλις πρόσφατα ξεκίνησα να γράφω ένα Αστυνομικό Μυθιστόρημα παλιάς εποχής. Παράλληλα έχω στο μυαλό μου δύο ακόμα πλοκές με τον ήρωα του παραπάνω μυθιστορήματος, οπότε λογικά θα υπάρξει και συνέχεια.

Μίλησέ μας για την προσωπική σου εμπειρία στο γράψιμο ενός έργου. Την πηγή έμπνευσης, το βαθμό δυσκολίας, τα συναισθήματά σου.

Πηγή έμπνευσης για μένα ήταν ανέκαθεν οι εξής: Ο Έντγκαρ Άλαν Πόε, η Αγκάθα Κρίστι, ο Νταν Μπράουν και ο Στίβεν Κινγκ. Έτσι, το έργο μου είναι αρκετά επηρεασμένο από αυτούς. Μιας και τώρα πρόσφατα ξεκίνησα να γράφω το πρώτο μου μυθιστόρημα, έχω περισσότερη εμπειρία στη γραφή μικρών ιστοριών, οι οποίες πιστεύω αποτελούν μεγαλύτερη πρόκληση μιας και καλείσαι να αποδώσεις μια ιστορία με κάποιο νόημα σε πολύ μικρή έκταση.

Μπορείς να μας σκιαγραφήσεις λίγο τους βασικούς χαρακτήρες από τα έργα σου;

Οι χαρακτήρες μου συνήθως είναι άνθρωποι που θα μπορούσαν να υπάρξουν στην πραγματικότητα, με πάθη, αρετές κλπ. Συνήθως έρχονται αντιμέτωποι με το μεταφυσικό όπου εκεί δοκιμάζονται οι αντοχές τους, άλλοτε ψάχνουν την αλήθεια ή μπλέκονται σε ένα κυνήγι μεταξύ καλού και κακού.


Τι είναι για σένα το blogging και ποια η εμπειρία σου από αυτό.

Το blogging το είχα ακουστά, είχα δει πολλά παραδείγματα, αλλά η αλήθεια είναι πως είχε τύχει να ασχοληθώ ποτέ προσωπικά μέχρι που η όμορφη ομάδα μας το οργάνωσε και να ‘μαι, λοιπόν εδώ.

Δώσε μας μια εικόνα από τις δικτυακές σου ενασχολήσεις

    Όντας επαγγελματίας web developer το ίντερνετ είναι αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς μου θα μπορούσα να πω, οπότε οι επαφές μου είναι πολύ στενές.


    Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τον Ανδρά Σιάχο για το άνοιγμα της καρδιάς της και να του ευχηθούμε καλή συνέχεια σε κάθε δημιουργικό της βήμα
    Επίσης να ενημερώσουμε ότι όλα τα links για τους δικτυακούς της τόπους θα τα βρείτε στην προσωπική του σελίδα στο blog.

    Η διαχείριση του Blog

    Σχόλια

    1. Αγαπητέ Ανδρέα, εύχομαι ολόψυχα κάθε δημιουργία και έμπνευση. Περιμένω πως και πως το αστυνομικό μυθιστόρημά σου.

      ΑπάντησηΔιαγραφή
      Απαντήσεις
      1. Κ. Γιάννη σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σας λόγια. Το αστυνομικό μυθιστόρημα όσο πάει παίρνει και μεγαλύτερη και καλύτερη υπόσταση. Ελπίζω να το απολαύστε όσο εγώ.

        Διαγραφή

    Δημοσίευση σχολίου

    Most Popular

    Είναι άσχημος ο Κόσμος του Βιβλίου

      "Είναι ένας άσχημος, άσχημος κόσμος αυτός του βιβλίου" Το σημερινό άρθρο δεν θα είναι ευγενικό. Οφείλω να σε προειδοποιήσω. Δεν θα έχει στρογγυλεμένες γωνίες ούτε μισές αλήθειες. Γιατί; Γιατί θίγεται ένα κομμάτι -και άτομα- που προσωπικά κρατώ πολύ κοντά στην καρδιά μου. Κι έτσι, δεν υπάρχει χώρος για μισόλογα. Αν μιλήσουμε σήμερα, αν επικοινωνήσουμε, θα είναι καθαρά. Όσα θέλω να πω και όσα θέλεις να πεις κάτω στα σχόλια. Και σου υπόσχομαι να σε ακούσω, αν κάνεις το ίδιο. Πάμε λοιπόν. « Ο κόσμος του βιβλίου είναι άσχημος… » λένε κάποιοι. Οκ λοιπόν. Ας το πιάσουμε από την αρχή του, για να δώσουμε μια ξεκάθαρη απάντηση σε αυτό. Ο κόσμος του βιβλίου συχνότερα αναφέρεται στους ανθρώπους του, κυρίως τους συγγραφείς και τις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Πισώπλατα μαχαιρώματα, στημένες κριτικές σε όλο το φάσμα -από αρνητικές έως υπερθετικές και εντελώς πλασματικές αμφότερες- λυκοφιλίες, δημόσιες σχέσεις και «PR-ιλίκια» έρχονται να συνοδεύσουν και να εμβαθύνουν στην αρχική κατηγο...

    Κι αν δεν πρόλαβες...

            Ένα λουλούδι ή πέντε... Τι σημασία έχει;  Δε θα τα δεις, δε θα τα μυρίσεις. Θα μείνουν εκεί, σ' ένα βάζο χρησιμοποιημένο από πολλούς, πριν από μένα, μετά από μένα, γεμάτο νερό που μυρίζει πάντα το ίδιο. Απώλεια.  Μεγάλη Εβδομάδα. Των Παθών. Για Εκείνον ήταν κάποιες ώρες, κάποιες μέρες. Για πολλούς από εμάς είναι πολύ περισσότερο. Πάθη και λάθη. Σταύρωση και Αποκαθήλωση. Ένα τελευταίο τσιγάρο κάθε φορά, κάτω από έναν διαφορετικό σταυρό κάθε φορά, η ίδια ερώτηση κάθε φορά. Γιατί τώρα; Γιατί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Γιατί σ' αυτή τη στροφή του δρόμου κι όχι λίγο παρακάτω, στην επόμενη; Κι αν Εκείνος αποκαθηλώθηκε, αναπαύθηκε, αναστήθηκε, υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που παραμένουν σταυρωμένες, κάτω από έναν ουρανό που δε θα σκιστεί ποτέ οργισμένος, πάνω σε μια γη που δε θ' ανοίξει ποτέ να καταπιεί τα γιατί και τα πώς. Κι εμείς απλά καθόμαστε εκεί, στο χώμα που πότισαν αυτές οι σιωπηλές ερωτήσεις που ποτέ δε βγήκαν απ' τα χείλη μας, γιατί πιστεύαμε...

    Δεν είναι Κριτική, είνα η Γνώμη μου!

      Μοιάζει τα τελευταία χρόνια να φοβόμαστε τη λέξη « κριτική », τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τους κύκλους των social media . Όλο και λιγότεροι δημιουργοί χρησιμοποιούν τη λέξη για να τιτλοφορήσουν τις αναρτήσεις τους, ή αντίστοιχες σύνθετες λέξεις που παλιά συνηθίζονταν, όπως η « βιβλιοκριτική ». Πέραν αυτού του γεγονότος, υπάρχει και σθεναρή αντίσταση σε όσους χρησιμοποιούν ακόμη τον όρο. Πολλές φορές, μάλιστα, υψώνονται επιχειρήματα -αδιαπέραστα σαν το Σινικό Τείχος- πως για να κάνεις κριτική πρέπει να κατέχεις μια συγκεκριμένη ιδιότητα, η οποία θα πρέπει και να αποδεικνύεται. Σε παλαιότερο άρθρο στο παρόν blog είχα τοποθετηθεί εν μέρει, υποστηρίζοντας πως το βιβλίο, πέραν της πνευματικής και καλλιτεχνικής του υπόστασης, αποτελεί ένα προϊόν το οποίο διατίθεται προς πώληση· ως εκ τούτου, εμπίπτει σε όσα υπόκεινται στην κριτική (ή στην κρίση) του αγοραστικού κοινού, όπως κάθε άλλο προϊόν. Θεωρώντας, λοιπόν, ότι αυτό το έχουμε θίξει ξανά, θέλω αυτή τη φορά να το προσπεράσουμε και να επ...