Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Έλληνες Vs Ξένοι Συγγραφείς

  Γιατί τόσο hate για τους Έλληνες συγγραφείς; Ή αν το hate είναι δυνατή λέξη και θέλουμε κάτι λίγο πιο ήσυχο, γιατί τόση αμφισβήτηση; Καχυποψία; Κριτική; Είδα ένα post πρόσφατα που με έκανε να σκεφτώ. Κι όταν σκέφτομαι για τα βιβλία, θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, να ανοίγουν συζητήσεις, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Οπότε να 'μαι πάλι με ένα θέμα που -δεν σου κρύβω- κάνει το αίμα μου να βράζει. Γιατί; Γιατί είμαι Έλληνας συγγραφέας και, ως εκ τούτου, με αφορά άμεσα. Έχοντας πει αυτό, και χωρίς κανέναν σκοπό να σε σοκάρω, να σου πω ότι δεν αδικώ τους αναγνώστες που σκέφτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Άσε με να σου εξηγήσω. Τι χρειάζεται σήμερα ένας νέος συγγραφέας στην Ελλάδα για να δει το βιβλίο του να εκδίδεται; Αν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες είναι «ταλέντο», είσαι ρομαντική ψυχή και γι’ αυτό έχεις τη συμπάθειά μου. Θα μου επιτρέψεις όμως να σε κατεβάσω από το ροζ συννεφάκι, μόνο για λίγο. Τι χρειάζεται λοιπόν; Διασυνδέσεις , μεγάλο following στα social και budget . Όχι απαρ...

Γνωρίστε τον Ανδρέα Σιάχο

Το "Ονείρων Πένες" ανοίγει τις πόρτες του στους αναγνώστες του. Σκοπός μας πρωταρχικός να γνωρίσετε τα μέλη της λογοτεχνικής μας ομάδας. 
Στα πλαίσια αυτά έχουμε ήδη ξεκινήσει, τη διαδικασία μιας μικρής συνέντευξης μέσα από την οποία, τα μέλη της ομάδας και συντάκτες του blog παρουσιάζουν βασικές πτυχές από τις σκέψεις και τα βιώματά τους από την μέχρι τώρα εμπειρία τους στον κόσμο της λογοτεχνίας και της ποίησης.

Εκτός λοιπόν από τις προσωπικές σελίδες που υπάρχουν στο blog για το κάθε μέλος, στις οποίες μπορείτε να διαβάσετε τα βιογραφικά τους αλλά και την βιβλιογραφία τους, μπορείτε και μέσα από αυτές τις συνεντεύξεις να μάθετε περισσότερα πράγματα πάνω σε αυτούς για την αγάπη τους και το μεράκι τους στην τέχνη του λόγου.


Συνεχίζουμε λοιπόν σήμερα:

Γνωρίστε τον Ανδρέα Σιάχο


Ερωτήσεις παρουσίασης

Ποια εσωτερική ανάγκη ή τι άλλο σε ώθησε να γράφεις και ποια μηνύματα τυχόν θα ήθελες να περάσεις μέσα απ τη γραφή σου;

Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω ακριβώς τι πυροδότησε μέσα μου την ανάγκη να γράψω πρώτη φορά. Είχα τόσες ιδέες που στροβιλίζονταν στο κεφάλι μου που έπιασα στυλό και χαρτί κι άρχισα να απλώνω τις σκέψεις μου πάνω του. Έπλαθα σαν ζύμη μαλακιά (όπως είχε πει κι ο Καζαντζάκης) ιστορίες που έκρυβαν αλήθειες και φαντασίες. Στόχος μου είναι να οδηγώ τους αναγνώστες κάθε φορά σε ένα ξεχωριστό ταξίδι.

Ποιο λογοτεχνικό είδος σου αρέσει περισσότερο και γιατί όπως επίσης αν θα ήθελες να πειραματιστείς και με κάτι διαφορετικό.

Το αγαπημένο μου είδος είναι αναμφίβολα η Αστυνομική Λογοτεχνία. Μου άρεσε πάντα ο τρόπος που οι ιστορίες ξεδιπλώνονται σαν γρίφοι και σπαζοκεφαλιές χωρίς να λείπει η αγωνία και το σασπένς. Επίσης έχω μια ελαφριά κλίση προς τη Λογοτεχνία Τρόμου. Μέχρι στιγμής οι ιστορίες που γράφω κυμαίνονται σ’ αυτά τα δύο είδη και δεν νομίζω πως θα ήθελα να δοκιμάσω κάτι άλλο μιας και θα αποτύγχανα παταγωδώς, μιας και πάνω στα δύο προαναφερθέντα είδη έχω τη μεγαλύτερη τριβή.

Δώσε μας μια γενική εικόνα για το συγγραφικό σου έργο μέχρι στιγμής

Μέχρι στιγμής το έργο μου αποτελείται από συλλογές μικρών ιστοριών που έχουν να κάνουν με Τρόμο και Φαντασία, ενώ μόλις πρόσφατα ξεκίνησα να γράφω ένα Αστυνομικό Μυθιστόρημα παλιάς εποχής. Παράλληλα έχω στο μυαλό μου δύο ακόμα πλοκές με τον ήρωα του παραπάνω μυθιστορήματος, οπότε λογικά θα υπάρξει και συνέχεια.

Μίλησέ μας για την προσωπική σου εμπειρία στο γράψιμο ενός έργου. Την πηγή έμπνευσης, το βαθμό δυσκολίας, τα συναισθήματά σου.

Πηγή έμπνευσης για μένα ήταν ανέκαθεν οι εξής: Ο Έντγκαρ Άλαν Πόε, η Αγκάθα Κρίστι, ο Νταν Μπράουν και ο Στίβεν Κινγκ. Έτσι, το έργο μου είναι αρκετά επηρεασμένο από αυτούς. Μιας και τώρα πρόσφατα ξεκίνησα να γράφω το πρώτο μου μυθιστόρημα, έχω περισσότερη εμπειρία στη γραφή μικρών ιστοριών, οι οποίες πιστεύω αποτελούν μεγαλύτερη πρόκληση μιας και καλείσαι να αποδώσεις μια ιστορία με κάποιο νόημα σε πολύ μικρή έκταση.

Μπορείς να μας σκιαγραφήσεις λίγο τους βασικούς χαρακτήρες από τα έργα σου;

Οι χαρακτήρες μου συνήθως είναι άνθρωποι που θα μπορούσαν να υπάρξουν στην πραγματικότητα, με πάθη, αρετές κλπ. Συνήθως έρχονται αντιμέτωποι με το μεταφυσικό όπου εκεί δοκιμάζονται οι αντοχές τους, άλλοτε ψάχνουν την αλήθεια ή μπλέκονται σε ένα κυνήγι μεταξύ καλού και κακού.


Τι είναι για σένα το blogging και ποια η εμπειρία σου από αυτό.

Το blogging το είχα ακουστά, είχα δει πολλά παραδείγματα, αλλά η αλήθεια είναι πως είχε τύχει να ασχοληθώ ποτέ προσωπικά μέχρι που η όμορφη ομάδα μας το οργάνωσε και να ‘μαι, λοιπόν εδώ.

Δώσε μας μια εικόνα από τις δικτυακές σου ενασχολήσεις

    Όντας επαγγελματίας web developer το ίντερνετ είναι αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς μου θα μπορούσα να πω, οπότε οι επαφές μου είναι πολύ στενές.


    Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τον Ανδρά Σιάχο για το άνοιγμα της καρδιάς της και να του ευχηθούμε καλή συνέχεια σε κάθε δημιουργικό της βήμα
    Επίσης να ενημερώσουμε ότι όλα τα links για τους δικτυακούς της τόπους θα τα βρείτε στην προσωπική του σελίδα στο blog.

    Η διαχείριση του Blog

    Σχόλια

    1. Αγαπητέ Ανδρέα, εύχομαι ολόψυχα κάθε δημιουργία και έμπνευση. Περιμένω πως και πως το αστυνομικό μυθιστόρημά σου.

      ΑπάντησηΔιαγραφή
      Απαντήσεις
      1. Κ. Γιάννη σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σας λόγια. Το αστυνομικό μυθιστόρημα όσο πάει παίρνει και μεγαλύτερη και καλύτερη υπόσταση. Ελπίζω να το απολαύστε όσο εγώ.

        Διαγραφή

    Δημοσίευση σχολίου

    Most Popular

    Βιβλία ανάμεσα στα ζαρζαβατικά: Ευλογία ή υποβιβασμός;

    Να μην ξεχάσω να πάρω απορρυπαντικό για πιάτα (το φτηνό) Δεν είναι ασύνηθες πλέον να βλέπουμε βιβλία σε super-markets και άλλου είδους πολυκαταστήματα. Και παρότι αρχικά δεν είχα δώσει καθόλου σημασία στο συγκεκριμένο γεγονός, μια συζήτηση που είχα πρόσφατα με προβλημάτισε και άρχισα να το σκέφτομαι. Και από την καλή, και από την ανάποδη. Ας είμαστε όμως θετικοί. Ας ξεκινήσουμε βλέποντας το ποτήρι μισογεμάτο. Οι υπεραγορές είναι ένα μέρος απ’ όπου καθημερινά διέρχεται μεγάλο πλήθος κόσμου. Για πολλούς από αυτούς, είναι άλλη μια αγγαρεία που έχουν να κάνουν μέσα στις τόσες που σωρεύονται και «μπουκώνουν» τη μέρα τους. Μέσα λοιπόν σε όλα τα άλλα, έχουν πρόσβαση και σε ένα μικρό, περιορισμένο βιβλιοπωλείο, τη στιγμή που το να πάνε σε ένα «πραγματικό» βιβλιοπωλείο μπορεί να φαντάζει απίθανο λόγω φόρτου. Για έναν λάτρη των βιβλίων με περιορισμένο χρόνο, αυτό μπορεί να είναι μια πολύ χρήσιμη συντόμευση. Ένα shortcut . Έπειτα, υπάρχουν και αυτοί που είναι ενστικτώδεις αγοραστές...

    "Θύμησες από αλμύρα.." της Αικατερίνης Χριστοδούλου (Συμμετοχή στο δρώμενο: "Μια Ιδέα-Μια έμπνευση #4)

    "Θύμησες από αλμύρα" της Αικατερίνης Χριστοδούλου Πηγή: Freepik Ολα ξεκίνησαν κάπως έτσι.. Ένα πρωινό, λαμβάνετε έναν φάκελο χωρίς αποστολέα. Μέσα υπάρχει μόνο ένα παλιό κασετόφωνο χειρός και μια κασέτα. Πατάτε το play. Η φωνή μιας γυναίκας ακούγεται καθαρά: «Ξέρω ότι με θυμάσαι. Ίσως προσπαθείς να με ξεχάσεις. Μην το κάνεις. Σου μένουν μόνο λίγες μέρες. Δεν λέει το όνομά της. Δεν εξηγεί τίποτε περισσότερο. Η φωνή της είναι ήρεμη, σχεδόν υπνωτιστική. Μα τα λόγια της κουβαλούν κάτι παράξενο: μια απειλή, ή μια κραυγή από το παρελθόν; Το μυαλό σας αρχίζει να αναζητά. Ποια μπορεί να είναι; Από πού σας ξέρει; Τι εννοεί με τις λίγες μέρες; Μήπως κάποτε την πληγώσατε; Μήπως εσείς την εγκαταλείψατε; Ή μήπως ζητά τη βοήθειά σας; Ξανακούτε την κασέτα. Στη δεύτερη ακρόαση, κάτι αλλάζει. Μια λέξη, μια αναπνοή, ένας ψίθυρος που δεν είχατε προσέξει πριν. Μια μελωδία ναι, με τον ήχο να αργοσβήνει. Ίσως ένα στοιχείο επί πλέον. Η φωνή της επιμένει μέσα σας. Και τώρα, η αναμέτρηση αρχίζει. Πρέ...

    "Für Elise" γράφει ο Χάρης Κωφιάδης (Συμμετοχή στο δικτυακό δρώμενο "Μια ιδέα-μια έμπνευση #4)

    Monsters are not born... Monsters are made, manufactured in an endless cycle of violence Für Elise " I shall die, and what I now feel be no longer felt. Soon these burning miseries will be extinct. I shall ascend my funeral pile triumphantly and exult in the agony of the torturing flames. Farewell. " ( «Θα πεθάνω και αυτό που νιώθω τώρα δεν θα γίνεται πια αισθητό. Σύντομα αυτές οι καυστικές δυστυχίες θα σβήσουν. Θα ανέβω θριαμβευτικά στην νεκρώσιμη σωρό μου και θα αγαλλιάσω μέσα στην αγωνία των βασανιστικών φλογών. Αντίο.») Έκλεισε το βιβλίο και έμεινε να κοιτάζει το εξώφυλλο, μασώντας αφηρημένα τα χείλη του. Μαίρη Σέλεϊ. Φράνκενστάιν .  Δεν ήταν ό,τι καλύτερο είχε διαβάσει. Όχι. Ούτε καν πλησίαζε. Ήταν σίγουρος γι’ αυτό. Ήταν όμως, αλήθεια; Τελευταία όλο και λιγόστευαν τα πράγματα για τα οποία μπορούσε να είναι απόλυτα βέβαιος. Τι κατάντια! Κούνησε απότομα το κεφάλι του και ανοιγόκλεισε τα μάτια του νευρικά για να συνέλθει. Επέστρεψε στο βιβλίο. Ό,τι κι αν ήταν, τον γοήτευ...