Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Η Εξέλιξη του Τρόμου στη Λογοτεχνία: Από το Γοτθικό Σκοτάδι στο Halloween | Χάρης Κωφιάδης

Γιατί επιζητούμε την αδρεναλίνη του φόβου μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου, ενώ στην πραγματική ζωή τον αποφεύγουμε; Καθώς πλησιάζει η πιο ατμοσφαιρική νύχτα του Οκτώβρη, τα φώτα χαμηλώνουν, οι σκιές μεγαλώνουν και η ανάγκη μας για μια σκοτεινή ιστορία γιγαντώνεται. Σε καλωσορίζω σε μια αναδρομή στις μορφές που πήρε ο τρόμος στη λογοτεχνία και στο γιατί το Halloween παραμένει η απόλυτη γιορτή των «περιέργων» αναγνωστών. Ανέκαθεν με τραβούσε το σκοτάδι στην τέχνη. Όχι πως αγνοούσα το φως, αλλά παρουσιάζεται συχνά ως λιγότερο γοητευτικό. Το σκοτάδι κρύβει μέσα του ανασφάλεια, αδρεναλίνη, το άγνωστο. Μας προκαλεί συναισθήματα τα οποία δεν θέλουμε να βιώσουμε στην καθημερινότητα και προτιμάμε να τα ανακαλύπτουμε από την ασφάλεια του καναπέ. Εκεί όπου ξέρουμε πολύ καλά πως ο τρόμος τελειώνει τη στιγμή που κλείνουμε το βιβλίο. Ή και λίγες ώρες αργότερα, ανάλογα πόσο θα μας επηρεάσει. Καθ’ όλη τη διάρκεια, ωστόσο, έχουμε πλήρη επίγνωση ότι όλο αυτό δεν είναι παρά μια φανταστική ιστορία...

Γνωρίστε τον Ανδρέα Σιάχο

Το "Ονείρων Πένες" ανοίγει τις πόρτες του στους αναγνώστες του. Σκοπός μας πρωταρχικός να γνωρίσετε τα μέλη της λογοτεχνικής μας ομάδας. 
Στα πλαίσια αυτά έχουμε ήδη ξεκινήσει, τη διαδικασία μιας μικρής συνέντευξης μέσα από την οποία, τα μέλη της ομάδας και συντάκτες του blog παρουσιάζουν βασικές πτυχές από τις σκέψεις και τα βιώματά τους από την μέχρι τώρα εμπειρία τους στον κόσμο της λογοτεχνίας και της ποίησης.

Εκτός λοιπόν από τις προσωπικές σελίδες που υπάρχουν στο blog για το κάθε μέλος, στις οποίες μπορείτε να διαβάσετε τα βιογραφικά τους αλλά και την βιβλιογραφία τους, μπορείτε και μέσα από αυτές τις συνεντεύξεις να μάθετε περισσότερα πράγματα πάνω σε αυτούς για την αγάπη τους και το μεράκι τους στην τέχνη του λόγου.


Συνεχίζουμε λοιπόν σήμερα:

Γνωρίστε τον Ανδρέα Σιάχο


Ερωτήσεις παρουσίασης

Ποια εσωτερική ανάγκη ή τι άλλο σε ώθησε να γράφεις και ποια μηνύματα τυχόν θα ήθελες να περάσεις μέσα απ τη γραφή σου;

Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω ακριβώς τι πυροδότησε μέσα μου την ανάγκη να γράψω πρώτη φορά. Είχα τόσες ιδέες που στροβιλίζονταν στο κεφάλι μου που έπιασα στυλό και χαρτί κι άρχισα να απλώνω τις σκέψεις μου πάνω του. Έπλαθα σαν ζύμη μαλακιά (όπως είχε πει κι ο Καζαντζάκης) ιστορίες που έκρυβαν αλήθειες και φαντασίες. Στόχος μου είναι να οδηγώ τους αναγνώστες κάθε φορά σε ένα ξεχωριστό ταξίδι.

Ποιο λογοτεχνικό είδος σου αρέσει περισσότερο και γιατί όπως επίσης αν θα ήθελες να πειραματιστείς και με κάτι διαφορετικό.

Το αγαπημένο μου είδος είναι αναμφίβολα η Αστυνομική Λογοτεχνία. Μου άρεσε πάντα ο τρόπος που οι ιστορίες ξεδιπλώνονται σαν γρίφοι και σπαζοκεφαλιές χωρίς να λείπει η αγωνία και το σασπένς. Επίσης έχω μια ελαφριά κλίση προς τη Λογοτεχνία Τρόμου. Μέχρι στιγμής οι ιστορίες που γράφω κυμαίνονται σ’ αυτά τα δύο είδη και δεν νομίζω πως θα ήθελα να δοκιμάσω κάτι άλλο μιας και θα αποτύγχανα παταγωδώς, μιας και πάνω στα δύο προαναφερθέντα είδη έχω τη μεγαλύτερη τριβή.

Δώσε μας μια γενική εικόνα για το συγγραφικό σου έργο μέχρι στιγμής

Μέχρι στιγμής το έργο μου αποτελείται από συλλογές μικρών ιστοριών που έχουν να κάνουν με Τρόμο και Φαντασία, ενώ μόλις πρόσφατα ξεκίνησα να γράφω ένα Αστυνομικό Μυθιστόρημα παλιάς εποχής. Παράλληλα έχω στο μυαλό μου δύο ακόμα πλοκές με τον ήρωα του παραπάνω μυθιστορήματος, οπότε λογικά θα υπάρξει και συνέχεια.

Μίλησέ μας για την προσωπική σου εμπειρία στο γράψιμο ενός έργου. Την πηγή έμπνευσης, το βαθμό δυσκολίας, τα συναισθήματά σου.

Πηγή έμπνευσης για μένα ήταν ανέκαθεν οι εξής: Ο Έντγκαρ Άλαν Πόε, η Αγκάθα Κρίστι, ο Νταν Μπράουν και ο Στίβεν Κινγκ. Έτσι, το έργο μου είναι αρκετά επηρεασμένο από αυτούς. Μιας και τώρα πρόσφατα ξεκίνησα να γράφω το πρώτο μου μυθιστόρημα, έχω περισσότερη εμπειρία στη γραφή μικρών ιστοριών, οι οποίες πιστεύω αποτελούν μεγαλύτερη πρόκληση μιας και καλείσαι να αποδώσεις μια ιστορία με κάποιο νόημα σε πολύ μικρή έκταση.

Μπορείς να μας σκιαγραφήσεις λίγο τους βασικούς χαρακτήρες από τα έργα σου;

Οι χαρακτήρες μου συνήθως είναι άνθρωποι που θα μπορούσαν να υπάρξουν στην πραγματικότητα, με πάθη, αρετές κλπ. Συνήθως έρχονται αντιμέτωποι με το μεταφυσικό όπου εκεί δοκιμάζονται οι αντοχές τους, άλλοτε ψάχνουν την αλήθεια ή μπλέκονται σε ένα κυνήγι μεταξύ καλού και κακού.


Τι είναι για σένα το blogging και ποια η εμπειρία σου από αυτό.

Το blogging το είχα ακουστά, είχα δει πολλά παραδείγματα, αλλά η αλήθεια είναι πως είχε τύχει να ασχοληθώ ποτέ προσωπικά μέχρι που η όμορφη ομάδα μας το οργάνωσε και να ‘μαι, λοιπόν εδώ.

Δώσε μας μια εικόνα από τις δικτυακές σου ενασχολήσεις

    Όντας επαγγελματίας web developer το ίντερνετ είναι αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς μου θα μπορούσα να πω, οπότε οι επαφές μου είναι πολύ στενές.


    Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τον Ανδρά Σιάχο για το άνοιγμα της καρδιάς της και να του ευχηθούμε καλή συνέχεια σε κάθε δημιουργικό της βήμα
    Επίσης να ενημερώσουμε ότι όλα τα links για τους δικτυακούς της τόπους θα τα βρείτε στην προσωπική του σελίδα στο blog.

    Η διαχείριση του Blog

    Σχόλια

    1. Αγαπητέ Ανδρέα, εύχομαι ολόψυχα κάθε δημιουργία και έμπνευση. Περιμένω πως και πως το αστυνομικό μυθιστόρημά σου.

      ΑπάντησηΔιαγραφή
      Απαντήσεις
      1. Κ. Γιάννη σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σας λόγια. Το αστυνομικό μυθιστόρημα όσο πάει παίρνει και μεγαλύτερη και καλύτερη υπόσταση. Ελπίζω να το απολαύστε όσο εγώ.

        Διαγραφή

    Δημοσίευση σχολίου

    Most Popular

    Σκέψεις για το ρόλο της τέχνης και της συγγραφής, γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης

     Ολόγυρά μας, ένας όμορφος μαγικός κόσμος της τέχνης, έχει απλωμένα τα φτερά του σε ένα διαρκές κάλεσμα στις σκέψεις αλλά και στα συναισθήματά μας. Δημιουργήματα εικαστικά, δημιουργήματα του λόγου, της κίνησης του σώματος, δημιουργήματα της σκηνής. Η αλληλεπίδραση μαζί του είναι μια σχέση που συνοδεύει τον άνθρωπο από την πρωτόγονη κοινωνία μέχρι σήμερα. Για τους ανθρώπους, που γράφουμε. Για όλους εκείνους που προσπαθούμε να εκφραστούμε δημιουργικά μέσα από την πεζογραφία και την ποίηση. Έχουμε σκεφτεί άραγε, γιατί το κάνουμε; Ποιο είναι το βαθύτερο κίνητρο πέρα από τη δύναμη της εξωτερίκευσης της εσωτερικής έμπνευσης; Με λίγα λόγια για να το πάω παρακάτω, το βαθύτερο κίνητρο ενός συγγραφικού έργου, μένει στενά στο να εκφράσει μόνο μια δοσμένη πλοκή, μια μυθοπλασία, ένα ποίημα; Ή προχωράει παραπέρα; Και πόσο μακριά μπορεί να φτάσει αυτή η "ομιλία"; Κακά τα ψέματα, μέσα σε κάθε λογοτεχνικό έργο, διήγημα, νουβέλα, μυθιστόρημα, ένας συγγραφέας, όποιος και και να είναι αυτός, θα ...

    Έλληνες Vs Ξένοι Συγγραφείς

      Γιατί τόσο hate για τους Έλληνες συγγραφείς; Ή αν το hate είναι δυνατή λέξη και θέλουμε κάτι λίγο πιο ήσυχο, γιατί τόση αμφισβήτηση; Καχυποψία; Κριτική; Είδα ένα post πρόσφατα που με έκανε να σκεφτώ. Κι όταν σκέφτομαι για τα βιβλία, θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, να ανοίγουν συζητήσεις, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Οπότε να 'μαι πάλι με ένα θέμα που -δεν σου κρύβω- κάνει το αίμα μου να βράζει. Γιατί; Γιατί είμαι Έλληνας συγγραφέας και, ως εκ τούτου, με αφορά άμεσα. Έχοντας πει αυτό, και χωρίς κανέναν σκοπό να σε σοκάρω, να σου πω ότι δεν αδικώ τους αναγνώστες που σκέφτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Άσε με να σου εξηγήσω. Τι χρειάζεται σήμερα ένας νέος συγγραφέας στην Ελλάδα για να δει το βιβλίο του να εκδίδεται; Αν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες είναι «ταλέντο», είσαι ρομαντική ψυχή και γι’ αυτό έχεις τη συμπάθειά μου. Θα μου επιτρέψεις όμως να σε κατεβάσω από το ροζ συννεφάκι, μόνο για λίγο. Τι χρειάζεται λοιπόν; Διασυνδέσεις , μεγάλο following στα social και budget . Όχι απαρ...

    Ο Στάθης & η Αστάθεια

      Γράφει ο Χάρης Κωφιάδης  Η πρώτη φορά που ο Στάθης είδε τον γέρο ήταν μια μέρα που λίγο διέφερε απ’ όσες προηγήθηκαν. Στη δουλειά το τηλέφωνο δεν είχε σταματήσει να χτυπάει. Φωνές και φράσεις κοφτές, τυπικά ευγενικές μα ουσιαστικά αγενείς. Σπάνια πια, των παραπόνων και των απαιτήσεων προηγούνταν μια καλημέρα, ή μια καλησπέρα. Λες κι ήταν δεδομένο… Μα δεν ήταν. Κι έλειπε κι αυτό το χαμόγελο που εκείνος δεν θα μπορούσε να δει, μα αν μη τι άλλο θα το άκουγε. Είχε καλό αυτί όπως του λέγανε άλλωστε. Χρόνια στην ίδια θέση, επαγγελματικά είχε φτάσει στο απόγειο μιας καριέρας περιορισμένης και κομματάκι πεζής, να ανέχεται τον πάσα έναν που δεν πηδούσε ή δεν πηδιόταν αρκετά. Μπορεί βέβαια να μην έφταιγαν και οι πελάτες∙ το είχε σκεφτεί μια-δυο φορές και αυτό. Μπορεί να ήταν που και ο ίδιος δεν τους χαμογελούσε πια όπως παλιά. Όταν πήρε τη θέση, το ήθελε και το έκανε, μετά το προσπαθούσε. Στο τέλος το πέταξε στην άκρη σαν γραβάτα που κάπως σε στενεύει, κάπως σε πνίγει και δεν σου...