Ερημωμένη καρδιά..

Γράφει η Χριστοδούλου Αικατερίνη

Ερείπιο η καρδιά 

Ερημωμένη 

Στέκει ρακένδυτη 

Με τσακισμένα 

Βρώμικα 

Ρούχα 

Αναμεμιγμένη με δάκρυα 

Δάκρυα πόνου 

Ξεχειλωμένα γαζιά 

Με ακανόνιστες κλωστές 

Εδώ κι εκεί..

Να κι εκεί..

Πρόσεχε! 

κι εκεί..

Πέτρινοι τοίχοι την περιτριγυρίζουν 

Και στροβιλίζεται 

Και χάνεται στο αχανές σκοτάδι 

Που απλώνεται μπρος της 

Ανάθεμα πια !

Φώναξε..

Απογυμνώνοντας τον εαυτό της 

Από την ελάχιστη κάλυψη που της απόμεινε 

Χωρίς να νοιάζεται για τη γύμνια της 

Για τη λύπηση η τη συμπόνοια των άλλων..

Γιατί η πραγματική γύμνια βρίσκεται στην ψυχή..

Όρθωσε το ανάστημα της 

Παραμερίζοντας τον νευραλγικό της πόνο που συνέχιζε να σφυροκοπάει στο κεφάλι της 

Τα σκελετωμένα πόδια της 

με σταθερά βήματα 

άρχισαν να παίρνουν σιγά σιγά τον δρόμο τους 

Τώρα πια το ξέρει..

Μοναχός διαβαίνεις τον δρόμο του έρωτα..

Μοναχός πορεύεσαι..

Εσύ και..

ο τρανός εαυτός σου..

Κ.Χ

Από την ποιητική της συλλογή "Ζωή και Ποίηση"

I remember years ago, someone told me I should take

 Caution when it comes to love..

I did..