Υπεκφυγές

Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...

Υπεκφυγές

Γράφει η Χριστοδούλου Αικατερίνη

Αν συνεχίσεις να με κοιτάς στα μάτια

θα συναντήσεις κάθε κρυφή πτυχή

του εαυτού μου

Έναν αχανή κόσμο συναισθημάτων..

Πυροτεχνήματα

Έκρηξη

Ενός λεπτού για 'σένανε

Μιας αιωνιότητας για 'μένανε..

Διάβασε με.

Σε προκαλώ

Το νήμα ξετυλίγεται..

Νοσώ

Σαν εξαρτημένη που αναζητώ συνεχώς τη δόση μου

Διάβασε με!

Είμαι απλή, κατανοητή

Δε θα χρειαστείς λεξικό.

Μην ανησυχείς.

Στον έρωτα δεν υπάρχει καμία μετάφραση..

Καμία δυσνόηση

Μονάχα..

Υπεκφυγές..

Κ.Χ

Aπό την ποιητική της συλλογή '' Ζωή και Ποίηση''

I can't take my eyes off you...

Ονείρων Πένες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Our Latest

"Χειμερινή ενόραση" (Μικρό διήγημα/short story)

Υπεκφυγές

Ετικέτες

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου