Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Ψώνια Συγγραφείς

  "Τα λεφτά μου όλα δίνω για λίγα clicks, κι ένα μήνυμά σου κάτω από το τραπέζι..." Ψώνια είμαστε. Φαντασμένα πλάσματα που διψάνε για αναγνώριση και δόξα, έχοντας γράψει μερικές σελίδες στο Word. Συγγραφείς, με άλλα λόγια, στα όρια της απελπισίας -θα έλεγε κανείς- για αυτό που δεν έρχεται από μόνο του. Κι εμείς εκεί, στο σπρώξιμο. Με το στανιό να γίνουμε φίρμες και να πουλήσουμε. Γιατί, ως γνωστόν, τα χρήματα είναι στο βιβλίο... Κι αν εδώ σου ξέφυγε ένα γελάκι, μην ανησυχείς, σε καταλαβαίνω. Έχω γελάσει πάμπολλες φορές και ο ίδιος με παρόμοια θέματα. Αλλά συγγνώμη, παρεκτράπηκε λίγο ο ειρμός μου. Πού ήμουν; Α, ναι! Στα ψώνια. Είναι πασιφανής, άλλωστε, η υπερπροσπάθεια. Τη βλέπουμε όλοι στα social media, όπου ο συγγραφέας «μαϊντανίζει», καθώς πρέπει να έχει συνεχή παρουσία και engagement ώστε… να γίνει γνωστός, φυσικά! Τι να κάνει, λοιπόν, το προσφιλές μας ψώνιο; Σπάει το κεφάλι του να βρει θεματολογίες για να κάνει ένα ακόμη βίντεο. Πασχίζει να μάθει τα Canva, τα CapCut κα...

"Με το λεβιέ για εξάρτημα"


Με τον ...Λεβιέ για Εξάρτημα

(Επειδή έχουμε απόλυτη ανάγκη από το γέλιο)

Ευθυμογράφημα του Γιάννη Πιταροκοίλη






-Που πάμε από εδώ βρε Χρήστο μου ; δεν βλέπεις την πινακίδα; Αδιέξοδο δείχνει.
-Παραλία μωρό μου, ρομαντικά! Ννα γλεντήσουμε τη μοναξιά μας.
-Για αυτό μ’ έφερες στις ερημιές;
-Εμ τι, για να δοκιμάσω το GPS στο Ρενό;  Δεν έχεις παράπονο, κοίτα! Ηλιοβασίλεμμα και  ερημιά.
-Κοίτα Ομίχλη στο πέλαγος.
-Μαζεύεται τη νύχτα με την υγρασία και φεύγει το πρωί με την ανατολή.
-Χρήστο μου, αγκάλιασέ με, δημιουργία ο έρωτας δεν είναι;
-Μόνο; Ενέχυρο για όμορφες στιγμές, να τώρα που είμαστε μόνοι.
-Εδώ στο αυτοκίνητο; Τολμηρέ μου άντρα!
-Αχ Λιζάκι μανάρι μου, καλό και τ’ αυτοκίνητο να σβήνουν οι φωτιές μας.
-Ναι Χρήστο μου.... 
(βογγητά και σκιές απ τα κορμιά που σμίγουν)

-Έλα αγάπη μου αργείς;
-Εμ φόρα καμιά φούστα κοντή βρε μωρό μου να βολευτούμε. Εσύ μούρθες με τον κορσέ της Κόμησας του Λάνγκερλεφ! Τι να κάνω ο δύσμοιρος;
-Βλέπω και εσένα με το τζιν! Μια ώρα με αυτό το φερμουάρ!
-Μα κοίτα τώρα! Φερμουάρ είπαμε πανάθεμα την Lee μου μέσα, όχι αλυσίδα για την άγκυρα του καραβιού. Σφήνωσε!
-Αχ μη λες τέτοιες λέξεις πρόστυχε άντρα μου!
-Αμ το θέμα δεν είναι να τις λέω μονάχα κούκλα μου αλλά να τις κάνω, βοήθησέ με λίγο να το ανοίξουμε.
-Έλα, Χρήστο μου, εμένα να ανοίξουμε επιβήτορά μου!
-Λιζάκι ακράτητη Μαινάδα! Ετοιμάσου για απογείωση, όλα έτοιμα...
-Άνοιξε το παράθυρο σκάω!
-Και το παράθυρο και τα πόδια σου Λίζα μου.
-Με τρελαίνουν οι προθέσεις σου!
................
-Ουάου η σκληράδα σου Χρήστο μου!
-Βρε μωρό μου, το λεβιέ πιάνεις! Κανόνισε να βγάλεις την ταχύτητα να κάνουμε μπάνιο με τ’ αμάξι..
.........................
-Αχ έτσι σε θέλω νεράιδα μου,  να αστράφτει το κορμάκι σου στο φεγγαρόφωτο. Τι γυναικάρα έχω εγώ ηφαίστειο!
-Ναι Χρήστο μου, αχ πόσο μεγάλο είναι...
-Πάλι το λεβιέ πιάνεις....!
-Αχ είπα και εγώ...!
-Δεν το συνεχίζω, με θίγεις και θα κοπώ.
-Μμμμμ άντρα μου το βελούδο σου με τρελαίνει!
-Εμ  μόνο εσείς αποτρίχωση; Και εμείς τώρα. Τι; σαν το πουλί του παππού Ανάργυρου που ‘ναι σαν την κόμη του Μωυσή;
-Μ’ ανάβει το λουκ σου εκεί κάτω.
-Ήθελα νάξερα που το βλέπεις με τόσο έρεβος βρε Λιζάκι.
-Το νιώθω άντρα μου παντού. Και το μπικίνι σου Χρήστο μου;
-Ναι καρδιά μου ναι! Είπα να σου κάνω εκπλήξεις.
-Χρήστο μου μήπως έχεις διπλή σεξουαλικότητα;
-Πωπω βρε Λιζάκι τώρα θα τον αναλύσουμε τον Φρόυντ; 
-Μια ερώτηση έκανα μωρό μου.
-Άλλα είναι να κάνεις με τα χείλη σου άγγελέ μου.
...........
-Φεύγω μωρό μου, με τρελαίνεις!
-Τον καθρέφτη πρόσεχε Λίζα μου! Με το κεφάλι σου πάνω κάτω, θα γυρίσουμε στραβοί...
(Θόρυβος ξαφνικός από μέσα.....)
-Τι είναι αυτό Χρήστο;
-Μη δίνεις σημασία κορμάρα μου, δουλειά σου εσύ, αλλά τα πόδια σου! Είναι κι ατελείωτα ! Άνοιξες τον κλιματισμό....
-Μην με κόβεις με τον κλιματισμό σου, έλα ! Με τρελαίνεις !
-Πάμε φρεγάτα μου ! Δουλειά σου !
-Αχ βρε Χρήστο τι τρίζει έτσι πια ;
-Τα ρημάδια τα αμορτισέρ, θα τ’ αλλάξω. Άστο τώρα και είμαστε για την κορυφή !
-Κορυφή Χρήστο μου !
-Ναι Λίζα μου !
-Έρχομαι άντρα μου ! Πιο βαθιά... πιο γρήγορα
-Μέχρι τα ...έγκατα της φωτιάς σου γυναικάρα μου !

(Θόρυβος τριξίματα έξω από το αυτοκίνητο)

-Λίζα !
-Αχ όχι τώρα μωρό μου! 
-Λίζααα!
-Μη τώρα Χρήστο μουουουου, τελειώνω, λίγο ακόμα, μη σταματάς, τι είναι πια!
-Άσχετο, ο Σκύλος στο καπό που μας παίρνει μάτι Λαμπραντόρ δεν είναι;
-Όχι πάνω στο καλύτερο ρε Χρήστο!!! Όχιιιιιι...

Σχόλια

  1. Μπράβο Γιάννη.
    Πραγματικά όμορφο και ξεκαρδιστικό κείμενο με γουστοζικούς διαλόγους

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το έχουμε ανάγκη Γιώργο μου! Λίγο να ξεφύγουμε. Σε ευχαριστώ αγαπητέ φίλε.

      Διαγραφή
  2. Να μία γραφή σου που δεν γνώριζα! Προσαρμοσμένη στην κωμωδία που τόσο τόσο αγαπώ! ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΟ για εμένα που ξέρεις ότι μου αρέσει να γράφω και να διαβάζω κωμωδίες. Αδειάζουν το μυαλό μας και το γεμίζουν με ευχάριστα συναισθήματα!!!

    Μπράβοο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βούλα μου, ειλικρινά χαίρομαι γιατί ξέρω ότι και αγαπάς και γράφεις κωμωδία με εξαίρετη ποιότητα. Έχουμε ανάγκη να αποφορτιστούμε λιγάκι από όλο αυτό.

      Διαγραφή
  3. Γιάννη δεν μας έχεις συνηθίσει σε τόσο κωμικό κλίμα. Ήταν απολαυστικοτατο από κάθε άποψη! Για αυτό λέω ότι είμαστε όσο νιώθουμε,γιατί εσύ είσαι ακόμα νέος στην ψυχή κι αυτό φέρνει όμορφα αποτελέσματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ω Δανάη μου, σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Να σου πω ότι είναι παλιό μου γραπτό αυτό, χρόνο και βάλε. Απλά το δούλεψα λιγάκι τώρα αυτές τις μέρες. Να είσαι καλά.

      Διαγραφή
  4. Eυχάριστο ανάγνωσμα απ'όλες τις απόψεις. Με δόση πικάντικου χιούμορ που δένει πολύ όμορφα με το σκηνικό. Εξαίρετο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατερίνα μου σε ευχαριστώ πολύ. Χάρηκα που σου άρεσε. Να είσαι καλά κοπέλα μου.

      Διαγραφή
  5. Ένας διαφορετικός κύριος Γιάννης! Απολαυστικός. Και μου θυμισατε πως πρέπει να αλλάξω κι εγώ αμορτισέρ στο δικό μου! 😂

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχαχαχαχαχαχα Ελευθερία να το κάνεις! Ποτέ δεν ξέρεις πότε και πως θα το βρεις μπροστά σου! Χαχαχαχαχαχα σε ευχαριστώ καλή μου φίλη. Δεν είναι τωρινό το ευθυμογράφημα αυτό απλά ήθελα να το ανασύρω λίγο αυτές τις μέρες μιας και έχουμε ανάγκη από το χιούμορ του.

      Διαγραφή
  6. να χω εγώ σερνικό να μου λέει "που το βλέπεις με τόσο έρεβος βρε... μανιάκι.." χαχαχαχα να τον κόψω μια και καλή με την απορία τι σημαίνει έρεβος ????
    Παλιό και αγαπημένο :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι ναι Μάνια μου! Να αρχίσεις να κάνεις ερωτήσεις τύπου "τι σημαίνει έρεβος" και τέτοια. Χαχαχαχα.
      Από τα παλιά ωραία με χιούμορ.
      Καλησπέρα κορίτσι μου, όμορφη συνέχεια.

      Διαγραφή
  7. καπως ετσι μιλω και εγω οταν γραφω χιουμορ!!!Με εξέπληξες!Τελειο!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ιφιγένεια σε ευχαριστώ πολύ, να είσαι καλά. Έχουμε ανάγκη και από το χιούμορ κορίτσι μου, μας λείπει. Φιλιά στέλνω.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Κι αν δεν πρόλαβες...

        Ένα λουλούδι ή πέντε... Τι σημασία έχει;  Δε θα τα δεις, δε θα τα μυρίσεις. Θα μείνουν εκεί, σ' ένα βάζο χρησιμοποιημένο από πολλούς, πριν από μένα, μετά από μένα, γεμάτο νερό που μυρίζει πάντα το ίδιο. Απώλεια.  Μεγάλη Εβδομάδα. Των Παθών. Για Εκείνον ήταν κάποιες ώρες, κάποιες μέρες. Για πολλούς από εμάς είναι πολύ περισσότερο. Πάθη και λάθη. Σταύρωση και Αποκαθήλωση. Ένα τελευταίο τσιγάρο κάθε φορά, κάτω από έναν διαφορετικό σταυρό κάθε φορά, η ίδια ερώτηση κάθε φορά. Γιατί τώρα; Γιατί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Γιατί σ' αυτή τη στροφή του δρόμου κι όχι λίγο παρακάτω, στην επόμενη; Κι αν Εκείνος αποκαθηλώθηκε, αναπαύθηκε, αναστήθηκε, υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που παραμένουν σταυρωμένες, κάτω από έναν ουρανό που δε θα σκιστεί ποτέ οργισμένος, πάνω σε μια γη που δε θ' ανοίξει ποτέ να καταπιεί τα γιατί και τα πώς. Κι εμείς απλά καθόμαστε εκεί, στο χώμα που πότισαν αυτές οι σιωπηλές ερωτήσεις που ποτέ δε βγήκαν απ' τα χείλη μας, γιατί πιστεύαμε...

«Επιμέλεια Βιβλίου και Συγγραφικά Όχι: Το όριο ανάμεσα στη διόρθωση και την αλλοίωση»

"Και τελικά, ποιον εμπιστεύεσαι; Το ένστικτο ή τον επαγγελματία;" Πριν από χρόνια, είχα μια συζήτηση με μια συγγραφέα η οποία, για κάποιο λόγο, μου εμπιστευόταν συχνά προσωπικά της θέματα. Εκείνη τη μέρα, λοιπόν, μου είπε πως παρέδωσε το έργο της σε έναν εκδοτικό οίκο, ο οποίος το έκανε δεκτό προς έκδοση. Χαρμόσυνο, σωστά; Μια ωραία είδηση, αν μη τι άλλο, τόσο για τον κόσμο του βιβλίου όσο και για την ίδια, που έβλεπε την αρχή του «ουράνιου τόξου», μιας και αυτό θα ήταν το πρώτο της βιβλίο. Λάθος. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, τουλάχιστον, αυτό που θα ακολουθούσε δεν ήταν αυτό που κανείς από όσους γράφουμε θα επιθυμούσε. Ξεκίνησε, λοιπόν, το κομμάτι της επιμέλειας και -προς τιμήν του- ο εν λόγω εκδοτικός δεν έμεινε στην ορθογραφική και συντακτική διόρθωση. Ούτε «ξεπέταξε» στα γρήγορα ένα έργο το οποίο, κατά πάσα πιθανότητα, θα συγχρηματοδοτούνταν από τη συγγραφέα, όπως είθισται σε μεγάλο βαθμό σήμερα. Προχώρησε πιο βαθιά, εντοπίζοντας σημεία που θεωρούσε προβληματικά, τα οποία ...

Κατά Συνθήκη Άγνωστοι

  Άλλη μια Τετάρτη που θα περάσει σφηνωμένη ανάμεσα σε πόρτες, για κλεφτές ρουφηξιές. Δύο, τρεις... Κι ο ήχος του τσιγάρου να σβήνει στο νερό. Βλέμμα μουντό, σαν να κατάπιε τον ουρανό, και βήμα βαρύ -λες και η γη σε τραβά πιο δυνατά σήμερα. Όχι εγώ. Εγώ κρατώ τις λιακάδες των ημερών που πέρασαν. Πού πήγαν οι Τρίτες, αναρωτιέμαι; Όχι οι Δευτέρες. Πού χάθηκαν οι Πέμπτες και οι Παρασκευές; Τα Σάββατα που υπόσχονταν ανάπαυλα κι οι Κυριακές με τις καμπάνες; Πώς ξεμείναμε μονάχα με Τετάρτες; Όχι εγώ. Εγώ έχω όλη τη βδομάδα μπροστά μου ακόμη. Σε είδα κι εσένα να προσπερνάς και να χάνεσαι. Δεν κοιταζόμαστε· είναι κακοί τρόποι. Απλά υπάρχουμε: μορφές στον πεζόδρομο, χωρίς σχήμα. Όχι εγώ. Εγώ πιάνω χώρο. Έχω όγκο. Κι όμως, στα μάτια σου δεν υπάρχω. Ίσως με δεις στον ύπνο σου κάποια βραδιά, κι ούτε και τότε θα με ξέρεις -άλλος ένας άγνωστος, περαστικός σε εικόνες που δεν μου ανήκουν. Θα ήθελα να μην είμαι εγώ, μα δεν μπορώ. Το μόνο παραμύθι που με ξέρει είναι το δικό μου. Και σήμερα είναι Τετ...