" Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...
Άλλη μια Τετάρτη που θα περάσει σφηνωμένη
ανάμεσα σε πόρτες, για κλεφτές ρουφηξιές.
Δύο, τρεις...
Κι ο ήχος του τσιγάρου να σβήνει στο νερό.
Βλέμμα μουντό, σαν να κατάπιε τον ουρανό,
και βήμα βαρύ -λες και η γη σε τραβά πιο δυνατά σήμερα.
Όχι εγώ.
Εγώ κρατώ τις λιακάδες των ημερών που πέρασαν.
Πού πήγαν οι Τρίτες, αναρωτιέμαι; Όχι οι Δευτέρες.
Πού χάθηκαν οι Πέμπτες και οι Παρασκευές;
Τα Σάββατα που υπόσχονταν ανάπαυλα
κι οι Κυριακές με τις καμπάνες;
Πώς ξεμείναμε μονάχα με Τετάρτες;
Όχι εγώ.
Εγώ έχω όλη τη βδομάδα μπροστά μου ακόμη.
Σε είδα κι εσένα να προσπερνάς και να χάνεσαι.
Δεν κοιταζόμαστε· είναι κακοί τρόποι.
Απλά υπάρχουμε: μορφές στον πεζόδρομο, χωρίς σχήμα.
Όχι εγώ.
Εγώ πιάνω χώρο. Έχω όγκο.
Κι όμως, στα μάτια σου δεν υπάρχω.
Ίσως με δεις στον ύπνο σου κάποια βραδιά,
κι ούτε και τότε θα με ξέρεις -άλλος ένας άγνωστος,
περαστικός σε εικόνες που δεν μου ανήκουν.
Θα ήθελα να μην είμαι εγώ, μα δεν μπορώ.
Το μόνο παραμύθι που με ξέρει είναι το δικό μου.
Και σήμερα είναι Τετάρτη.
Και οι Τετάρτες δεν έχουν παραμύθια.
Μόνο δράκους.
Διαφορετικό και ταυτόχρονα τόσο εσύ!
ΑπάντησηΔιαγραφήΟι εμπνεύσεις της στιγμής είναι κομματάκι απρόβλεπτες! Το ξέρεις πολύ καλά αυτό!
ΔιαγραφήΜπράβο βρε φίλε! Σε χαίρομαι και σε ποιητικό ύφος και το λέω πραγματικά. Εξαιρετικό, ανθρώπινο, ζεστό και υπαρξιακό. Να το συνεχίσεις, Χάρη. Το έχεις!
ΑπάντησηΔιαγραφήΕσύ κάτι ξέρεις για να το λες, που καταπιάνεσαι με πολλά! Εγώ από ένστικτο ό,τι γράψω στο συγκεκριμένο είδος! Σε ευχαριστώ πάρα πολύ, φίλε!
ΔιαγραφήThis feels very atmospheric and a bit haunting, like a day that repeats itself and slowly loses colour. I like the way it contrasts being present with not really being seen, it gives it a quiet loneliness. The idea of Wednesday standing out as something heavy and almost symbolic stays with you after reading.
ΑπάντησηΔιαγραφή