Γιατί τόσο hate για τους Έλληνες συγγραφείς; Ή αν το hate είναι δυνατή λέξη και θέλουμε κάτι λίγο πιο ήσυχο, γιατί τόση αμφισβήτηση; Καχυποψία; Κριτική; Είδα ένα post πρόσφατα που με έκανε να σκεφτώ. Κι όταν σκέφτομαι για τα βιβλία, θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, να ανοίγουν συζητήσεις, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Οπότε να 'μαι πάλι με ένα θέμα που -δεν σου κρύβω- κάνει το αίμα μου να βράζει. Γιατί; Γιατί είμαι Έλληνας συγγραφέας και, ως εκ τούτου, με αφορά άμεσα. Έχοντας πει αυτό, και χωρίς κανέναν σκοπό να σε σοκάρω, να σου πω ότι δεν αδικώ τους αναγνώστες που σκέφτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Άσε με να σου εξηγήσω. Τι χρειάζεται σήμερα ένας νέος συγγραφέας στην Ελλάδα για να δει το βιβλίο του να εκδίδεται; Αν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες είναι «ταλέντο», είσαι ρομαντική ψυχή και γι’ αυτό έχεις τη συμπάθειά μου. Θα μου επιτρέψεις όμως να σε κατεβάσω από το ροζ συννεφάκι, μόνο για λίγο. Τι χρειάζεται λοιπόν; Διασυνδέσεις , μεγάλο following στα social και budget . Όχι απαρ...
Άλλη μια Τετάρτη που θα περάσει σφηνωμένη
ανάμεσα σε πόρτες, για κλεφτές ρουφηξιές.
Δύο, τρεις...
Κι ο ήχος του τσιγάρου να σβήνει στο νερό.
Βλέμμα μουντό, σαν να κατάπιε τον ουρανό,
και βήμα βαρύ -λες και η γη σε τραβά πιο δυνατά σήμερα.
Όχι εγώ.
Εγώ κρατώ τις λιακάδες των ημερών που πέρασαν.
Πού πήγαν οι Τρίτες, αναρωτιέμαι; Όχι οι Δευτέρες.
Πού χάθηκαν οι Πέμπτες και οι Παρασκευές;
Τα Σάββατα που υπόσχονταν ανάπαυλα
κι οι Κυριακές με τις καμπάνες;
Πώς ξεμείναμε μονάχα με Τετάρτες;
Όχι εγώ.
Εγώ έχω όλη τη βδομάδα μπροστά μου ακόμη.
Σε είδα κι εσένα να προσπερνάς και να χάνεσαι.
Δεν κοιταζόμαστε· είναι κακοί τρόποι.
Απλά υπάρχουμε: μορφές στον πεζόδρομο, χωρίς σχήμα.
Όχι εγώ.
Εγώ πιάνω χώρο. Έχω όγκο.
Κι όμως, στα μάτια σου δεν υπάρχω.
Ίσως με δεις στον ύπνο σου κάποια βραδιά,
κι ούτε και τότε θα με ξέρεις -άλλος ένας άγνωστος,
περαστικός σε εικόνες που δεν μου ανήκουν.
Θα ήθελα να μην είμαι εγώ, μα δεν μπορώ.
Το μόνο παραμύθι που με ξέρει είναι το δικό μου.
Και σήμερα είναι Τετάρτη.
Και οι Τετάρτες δεν έχουν παραμύθια.
Μόνο δράκους.
Διαφορετικό και ταυτόχρονα τόσο εσύ!
ΑπάντησηΔιαγραφήΟι εμπνεύσεις της στιγμής είναι κομματάκι απρόβλεπτες! Το ξέρεις πολύ καλά αυτό!
ΔιαγραφήΜπράβο βρε φίλε! Σε χαίρομαι και σε ποιητικό ύφος και το λέω πραγματικά. Εξαιρετικό, ανθρώπινο, ζεστό και υπαρξιακό. Να το συνεχίσεις, Χάρη. Το έχεις!
ΑπάντησηΔιαγραφήΕσύ κάτι ξέρεις για να το λες, που καταπιάνεσαι με πολλά! Εγώ από ένστικτο ό,τι γράψω στο συγκεκριμένο είδος! Σε ευχαριστώ πάρα πολύ, φίλε!
ΔιαγραφήThis feels very atmospheric and a bit haunting, like a day that repeats itself and slowly loses colour. I like the way it contrasts being present with not really being seen, it gives it a quiet loneliness. The idea of Wednesday standing out as something heavy and almost symbolic stays with you after reading.
ΑπάντησηΔιαγραφή