Γιατί επιζητούμε την αδρεναλίνη του φόβου μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου, ενώ στην πραγματική ζωή τον αποφεύγουμε; Καθώς πλησιάζει η πιο ατμοσφαιρική νύχτα του Οκτώβρη, τα φώτα χαμηλώνουν, οι σκιές μεγαλώνουν και η ανάγκη μας για μια σκοτεινή ιστορία γιγαντώνεται. Σε καλωσορίζω σε μια αναδρομή στις μορφές που πήρε ο τρόμος στη λογοτεχνία και στο γιατί το Halloween παραμένει η απόλυτη γιορτή των «περιέργων» αναγνωστών. Ανέκαθεν με τραβούσε το σκοτάδι στην τέχνη. Όχι πως αγνοούσα το φως, αλλά παρουσιάζεται συχνά ως λιγότερο γοητευτικό. Το σκοτάδι κρύβει μέσα του ανασφάλεια, αδρεναλίνη, το άγνωστο. Μας προκαλεί συναισθήματα τα οποία δεν θέλουμε να βιώσουμε στην καθημερινότητα και προτιμάμε να τα ανακαλύπτουμε από την ασφάλεια του καναπέ. Εκεί όπου ξέρουμε πολύ καλά πως ο τρόμος τελειώνει τη στιγμή που κλείνουμε το βιβλίο. Ή και λίγες ώρες αργότερα, ανάλογα πόσο θα μας επηρεάσει. Καθ’ όλη τη διάρκεια, ωστόσο, έχουμε πλήρη επίγνωση ότι όλο αυτό δεν είναι παρά μια φανταστική ιστορία...
Άλλη μια Τετάρτη που θα περάσει σφηνωμένη
ανάμεσα σε πόρτες, για κλεφτές ρουφηξιές.
Δύο, τρεις...
Κι ο ήχος του τσιγάρου να σβήνει στο νερό.
Βλέμμα μουντό, σαν να κατάπιε τον ουρανό,
και βήμα βαρύ -λες και η γη σε τραβά πιο δυνατά σήμερα.
Όχι εγώ.
Εγώ κρατώ τις λιακάδες των ημερών που πέρασαν.
Πού πήγαν οι Τρίτες, αναρωτιέμαι; Όχι οι Δευτέρες.
Πού χάθηκαν οι Πέμπτες και οι Παρασκευές;
Τα Σάββατα που υπόσχονταν ανάπαυλα
κι οι Κυριακές με τις καμπάνες;
Πώς ξεμείναμε μονάχα με Τετάρτες;
Όχι εγώ.
Εγώ έχω όλη τη βδομάδα μπροστά μου ακόμη.
Σε είδα κι εσένα να προσπερνάς και να χάνεσαι.
Δεν κοιταζόμαστε· είναι κακοί τρόποι.
Απλά υπάρχουμε: μορφές στον πεζόδρομο, χωρίς σχήμα.
Όχι εγώ.
Εγώ πιάνω χώρο. Έχω όγκο.
Κι όμως, στα μάτια σου δεν υπάρχω.
Ίσως με δεις στον ύπνο σου κάποια βραδιά,
κι ούτε και τότε θα με ξέρεις -άλλος ένας άγνωστος,
περαστικός σε εικόνες που δεν μου ανήκουν.
Θα ήθελα να μην είμαι εγώ, μα δεν μπορώ.
Το μόνο παραμύθι που με ξέρει είναι το δικό μου.
Και σήμερα είναι Τετάρτη.
Και οι Τετάρτες δεν έχουν παραμύθια.
Μόνο δράκους.
Διαφορετικό και ταυτόχρονα τόσο εσύ!
ΑπάντησηΔιαγραφήΟι εμπνεύσεις της στιγμής είναι κομματάκι απρόβλεπτες! Το ξέρεις πολύ καλά αυτό!
ΔιαγραφήΜπράβο βρε φίλε! Σε χαίρομαι και σε ποιητικό ύφος και το λέω πραγματικά. Εξαιρετικό, ανθρώπινο, ζεστό και υπαρξιακό. Να το συνεχίσεις, Χάρη. Το έχεις!
ΑπάντησηΔιαγραφήΕσύ κάτι ξέρεις για να το λες, που καταπιάνεσαι με πολλά! Εγώ από ένστικτο ό,τι γράψω στο συγκεκριμένο είδος! Σε ευχαριστώ πάρα πολύ, φίλε!
ΔιαγραφήThis feels very atmospheric and a bit haunting, like a day that repeats itself and slowly loses colour. I like the way it contrasts being present with not really being seen, it gives it a quiet loneliness. The idea of Wednesday standing out as something heavy and almost symbolic stays with you after reading.
ΑπάντησηΔιαγραφή