Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Κι αν δεν πρόλαβες...

        Ένα λουλούδι ή πέντε... Τι σημασία έχει;  Δε θα τα δεις, δε θα τα μυρίσεις. Θα μείνουν εκεί, σ' ένα βάζο χρησιμοποιημένο από πολλούς, πριν από μένα, μετά από μένα, γεμάτο νερό που μυρίζει πάντα το ίδιο. Απώλεια.  Μεγάλη Εβδομάδα. Των Παθών. Για Εκείνον ήταν κάποιες ώρες, κάποιες μέρες. Για πολλούς από εμάς είναι πολύ περισσότερο. Πάθη και λάθη. Σταύρωση και Αποκαθήλωση. Ένα τελευταίο τσιγάρο κάθε φορά, κάτω από έναν διαφορετικό σταυρό κάθε φορά, η ίδια ερώτηση κάθε φορά. Γιατί τώρα; Γιατί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Γιατί σ' αυτή τη στροφή του δρόμου κι όχι λίγο παρακάτω, στην επόμενη; Κι αν Εκείνος αποκαθηλώθηκε, αναπαύθηκε, αναστήθηκε, υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που παραμένουν σταυρωμένες, κάτω από έναν ουρανό που δε θα σκιστεί ποτέ οργισμένος, πάνω σε μια γη που δε θ' ανοίξει ποτέ να καταπιεί τα γιατί και τα πώς. Κι εμείς απλά καθόμαστε εκεί, στο χώμα που πότισαν αυτές οι σιωπηλές ερωτήσεις που ποτέ δε βγήκαν απ' τα χείλη μας, γιατί πιστεύαμε...

Γνωρίστε την Χριστίνα Ξενάκη

Το "Ονείρων Πένες" συνεχίζει να ανοίγει τις πόρτες του στους αναγνώστες του. Σκοπός μας πρωταρχικός να γνωρίσετε τα μέλη της λογοτεχνικής μας ομάδας. 
Στα πλαίσια αυτά έχουμε ήδη ξεκινήσει, τη διαδικασία μιας μικρής συνέντευξης μέσα από την οποία, τα μέλη της ομάδας και συντάκτες του blog παρουσιάζουν βασικές πτυχές από τις σκέψεις και τα βιώματά τους από την μέχρι τώρα εμπειρία τους στον κόσμο της λογοτεχνίας και της ποίησης.

Εκτός λοιπόν από τις προσωπικές σελίδες που υπάρχουν στο blog για το κάθε μέλος, στις οποίες μπορείτε να διαβάσετε τα βιογραφικά τους αλλά και την βιβλιογραφία τους, μπορείτε και μέσα από αυτές τις συνεντεύξεις να μάθετε περισσότερα πράγματα πάνω σε αυτούς για την αγάπη τους και το μεράκι τους στην τέχνη του λόγου.




Συνεχίζουμε λοιπόν σήμερα με το 9ο μέλος της λογοτεχνικής μας ομάδας:

Γνωρίστε την Χριστίνα Ξενάκη
Λογοτεχνικό ψευδώνυμο:  Christy Oshima


Ερωτήσεις παρουσίασης

Ποια εσωτερική ανάγκη ή τι άλλο σε ώθησε να γράφεις και ποια μηνύματα τυχόν θα ήθελες να περάσεις μέσα απ τη γραφή σου;

Ξεκίνησα να γράφω από μικρή. Για την ακρίβεια έπιασα το Microsoft Office Word σε ηλικία 8. Ήταν πάντα μια ακατάπαυστη ανάγκη το να γράφω. Αργότερα, όταν μεγάλωσα και άρχισαν να συσσωρεύονται διάφορα έντονα συναισθήματα μέσα μου, η συγγραφή αποτέλεσε βοήθημα˙ έναν φίλο όταν είχα περισσότερο ανάγκη. Πλέον το να γράφω είτε στον υπολογιστή είτε σε αμέτρητα τετράδια είναι η καθημερινότητά μου. Μέσα από τις ιστορίες μου θέλω να ταξιδεύω τον αναγνώστη σε μέρη που δεν φαντάστηκε ποτέ. Στις πιο σκοτεινές περιόδους να δίνω λίγη λάμψη.

Ποιο λογοτεχνικό είδος σου αρέσει περισσότερο και γιατί όπως επίσης αν θα ήθελες να πειραματιστείς και με κάτι διαφορετικό.

Είμαι παιδί το οποίο μεγάλωσε με λογοτεχνία της φαντασίας. Ο μεγαλύτερος αδερφός μου μού διάβαζε βιβλία του Τόλκιν είτε το βράδυ για να κοιμηθώ, είτε οποιαδήποτε στιγμή μέσα στη μέρα που είχε χρόνο. Το φανταστικό για μένα αποτελεί την αρχή μου σαν συγγραφέας. Διαβάζω και γράφω σε αυτό το είδος δεκάδες έργα. Μετά φυσικά έρχεται ο τρόμος πάνω στο οποίο θα ήθελα κάποια στιγμή να πειραματιστώ.



Δώσε μας μια γενική εικόνα για το συγγραφικό σου έργο μέχρι στιγμής

Πέρα από τα αναρίθμητα διηγήματα που βρίσκονται χωμένα σε ένα ντουλάπι στο δωμάτιο και αποθηκευμένα στον υπολογιστή με τα περισσότερα να ανήκουν στο χώρο της Φαντασίας αποκλειστικά, έχω ολοκληρώσει ένα παιδικό παραμύθι και πλέον δουλεύω δυο ξεχωριστά έργα, το ένα ψυχολογικό δράμα και το άλλο μια νουβέλα που ανήκει στο Φανταστικό. Ακόμα, μου αρέσει να δουλεύω μικρά κειμενάκια flash fiction.


Μίλησέ μας για την προσωπική σου εμπειρία στο γράψιμο ενός έργου. Την πηγή έμπνευσης, το βαθμό δυσκολίας, τα συναισθήματά σου.

Θα ξεκινήσω από μια παραξενιά μου. Όταν γράφω συγκεντρώνομαι καλύτερα όταν είμαι μόνη μέσα στο δωμάτιο. Αν υπάρχει έστω ένα άτομο το  οποίο ασχολείται με τα δικά του πράματα και δεν με ενοχλεί, θα μου είναι αδύνατο να αποδώσω όπως όταν είμαι πλήρως αποκλεισμένη. Συγκεντρώνομαι καλύτερα και δίνω το καλύτερο του εαυτού μου στο κείμενο που γράφω.
    Πηγή έμπνευσης μπορεί να αποτελέσει η κάθε μικρή λεπτομέρεια στην καθημερινότητά μου. Από μία απλή φράση, μια εικόνα έξω από το παράθυρο, ως και ένα γρήγορο ανάγνωσμα κάποιας ιστορίας ή μια φευγαλέα σκέψη κάποιου ονείρου. Άμεσα σε αυτή τη πηγή φυσικά εμπεριέχονται και τα συναισθήματα μου. Είναι γεγονός, πως για μένα η συγγραφή με βοήθησε να προχωρήσω και να αντιμετωπίσω ποικίλες μορφές δυσκολιών που μου παρουσιάστηκαν με αποτέλεσμα ο ψυχισμός μου να παίζει μεγάλο ρόλο σε ό,τι γράφω.
Μπορείς να μας σκιαγραφήσεις λίγο τους βασικούς χαρακτήρες από τα έργα σου;

Οι χαρακτήρες μου συνήθως είναι άνθρωποι, με όλη την σημασία της λέξεις. Άτομα δηλαδή τα οποία ζουν όπως κάθε ένας μας στην πραγματικότητα. Δεν είναι πάντα οι μεγάλοι και τέλειοι ήρωες που κάποια προφητεία τους προορίζει για την σωτηρία του κόσμου, είτε αυτή είναι κυριολεκτική ή μεταφορική. Μπορείς να τους μισήσεις για τις επιλογές τους και να τους αγαπήσεις ή να τους προσπεράσεις σαν κάποιον περαστικό στον δρόμο. Μα σίγουρα θα γυρίσεις να τους κοιτάξεις φευγαλέα και να σου κινήσουν την περιέργεια.


Τι είναι για σένα το blogging και ποια η εμπειρία σου από αυτό.

Το blogging ήταν και είναι ένας εύκολος τρόπος επικοινωνίας και έκφρασης μέσω του διαδικτύου χωρίς να αναγκάζεσαι να δικαιολογείσαι σε κανέναν. Με είχε ιντριγκάρει αρκετά σαν μέσο και ξεκίνησα να διαχειρίζομαι διάφορα blogs όταν πήγαινα Λύκειο, μα αλίμονο. Ήμουν άπειρη και δεν γνώριζα πως τα προωθήσω οπότε σταδιακά ξεψύχησαν και τα παράτησα.

Δώσε μας μια εικόνα από τις δικτυακές σου ενασχολήσεις

Έχω έναν λογαριασμό στο Wattpad όπου αναρτούσα αρχικά δύο βασικά έργα μου, μα πλέον φροντίζω να το εμπλουτίζω με περισσότερα κείμενα τα οποία ελπίζω ο κόσμος (ακόμα και δύο άτομα) να τα αγαπήσει και να τα νιώσει με παρόμοιο τρόπο όπως τα αγάπησα εγώ. Φυσικά την ιστοσελίδα αυτή την ανακάλυψα μέσω της γυναίκας μου πριν από περίπου οχτώ χρόνια. Υπάρχει ακόμα και η σελίδα του Urnοvl η οποία είναι αρκετά υποσχόμενη και αναρτώ συχνά κείμενα μου.  Τέλος, η ευκαιρία που μου έχει δοθεί να συνεργαστώ με τις Ονειρικές Πένες, η οποία είναι πέρα για πέρα ονειρική και είμαι σίγουρη πως ο κόσμος θα την λατρέψει όπως και τα άτομα τα οποία βρίσκονται πίσω από αυτήν



Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την Χριστίνα Ξενάκη για το άνοιγμα της καρδιάς της και να της ευχηθούμε καλή συνέχεια σε κάθε δημιουργικό της βήμα
Επίσης να ενημερώσουμε ότι όλα τα links για τους δικτυακούς της τόπους θα τα βρείτε στην προσωπική της σελίδα στο blog.

Η διαχείριση του Blog

Σχόλια

  1. Έχω ταξιδέψει πολλές φορές στους παράξενους και πολλές φορές σκληρούς κόσμους της Χριστίνας. Κόσμους που μέσα στα σκοτάδια τους είχαν τα δικά τους χρώματα, τη δική τους μαγική δύναμη και τις απίστευτες εικόνες που δημιουργείς. Εύχομαι ολόψυχα κάθε επιτυχία στο έργο σου από καρδιάς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν θα μποπρούσα να δω την γυναίκα αυτή ως τίποτε άλλο παρά μία εξαιρετικά επιτυχημένη συγγραφέα και μία πολύχρωμη προσωπικότητα. Είμαι διπλά της σε κάθε βήμα και της εύχομαι τα καλύτερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Χαρά μας που σε γνωρίσαμε Χριστίνα και που αποτελείς και μέρος της συγγραφικής μας παρέας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Είναι άσχημος ο Κόσμος του Βιβλίου

  "Είναι ένας άσχημος, άσχημος κόσμος αυτός του βιβλίου" Το σημερινό άρθρο δεν θα είναι ευγενικό. Οφείλω να σε προειδοποιήσω. Δεν θα έχει στρογγυλεμένες γωνίες ούτε μισές αλήθειες. Γιατί; Γιατί θίγεται ένα κομμάτι -και άτομα- που προσωπικά κρατώ πολύ κοντά στην καρδιά μου. Κι έτσι, δεν υπάρχει χώρος για μισόλογα. Αν μιλήσουμε σήμερα, αν επικοινωνήσουμε, θα είναι καθαρά. Όσα θέλω να πω και όσα θέλεις να πεις κάτω στα σχόλια. Και σου υπόσχομαι να σε ακούσω, αν κάνεις το ίδιο. Πάμε λοιπόν. « Ο κόσμος του βιβλίου είναι άσχημος… » λένε κάποιοι. Οκ λοιπόν. Ας το πιάσουμε από την αρχή του, για να δώσουμε μια ξεκάθαρη απάντηση σε αυτό. Ο κόσμος του βιβλίου συχνότερα αναφέρεται στους ανθρώπους του, κυρίως τους συγγραφείς και τις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Πισώπλατα μαχαιρώματα, στημένες κριτικές σε όλο το φάσμα -από αρνητικές έως υπερθετικές και εντελώς πλασματικές αμφότερες- λυκοφιλίες, δημόσιες σχέσεις και «PR-ιλίκια» έρχονται να συνοδεύσουν και να εμβαθύνουν στην αρχική κατηγο...

Κι αν δεν πρόλαβες...

        Ένα λουλούδι ή πέντε... Τι σημασία έχει;  Δε θα τα δεις, δε θα τα μυρίσεις. Θα μείνουν εκεί, σ' ένα βάζο χρησιμοποιημένο από πολλούς, πριν από μένα, μετά από μένα, γεμάτο νερό που μυρίζει πάντα το ίδιο. Απώλεια.  Μεγάλη Εβδομάδα. Των Παθών. Για Εκείνον ήταν κάποιες ώρες, κάποιες μέρες. Για πολλούς από εμάς είναι πολύ περισσότερο. Πάθη και λάθη. Σταύρωση και Αποκαθήλωση. Ένα τελευταίο τσιγάρο κάθε φορά, κάτω από έναν διαφορετικό σταυρό κάθε φορά, η ίδια ερώτηση κάθε φορά. Γιατί τώρα; Γιατί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Γιατί σ' αυτή τη στροφή του δρόμου κι όχι λίγο παρακάτω, στην επόμενη; Κι αν Εκείνος αποκαθηλώθηκε, αναπαύθηκε, αναστήθηκε, υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που παραμένουν σταυρωμένες, κάτω από έναν ουρανό που δε θα σκιστεί ποτέ οργισμένος, πάνω σε μια γη που δε θ' ανοίξει ποτέ να καταπιεί τα γιατί και τα πώς. Κι εμείς απλά καθόμαστε εκεί, στο χώμα που πότισαν αυτές οι σιωπηλές ερωτήσεις που ποτέ δε βγήκαν απ' τα χείλη μας, γιατί πιστεύαμε...

Δεν είναι Κριτική, είνα η Γνώμη μου!

  Μοιάζει τα τελευταία χρόνια να φοβόμαστε τη λέξη « κριτική », τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τους κύκλους των social media . Όλο και λιγότεροι δημιουργοί χρησιμοποιούν τη λέξη για να τιτλοφορήσουν τις αναρτήσεις τους, ή αντίστοιχες σύνθετες λέξεις που παλιά συνηθίζονταν, όπως η « βιβλιοκριτική ». Πέραν αυτού του γεγονότος, υπάρχει και σθεναρή αντίσταση σε όσους χρησιμοποιούν ακόμη τον όρο. Πολλές φορές, μάλιστα, υψώνονται επιχειρήματα -αδιαπέραστα σαν το Σινικό Τείχος- πως για να κάνεις κριτική πρέπει να κατέχεις μια συγκεκριμένη ιδιότητα, η οποία θα πρέπει και να αποδεικνύεται. Σε παλαιότερο άρθρο στο παρόν blog είχα τοποθετηθεί εν μέρει, υποστηρίζοντας πως το βιβλίο, πέραν της πνευματικής και καλλιτεχνικής του υπόστασης, αποτελεί ένα προϊόν το οποίο διατίθεται προς πώληση· ως εκ τούτου, εμπίπτει σε όσα υπόκεινται στην κριτική (ή στην κρίση) του αγοραστικού κοινού, όπως κάθε άλλο προϊόν. Θεωρώντας, λοιπόν, ότι αυτό το έχουμε θίξει ξανά, θέλω αυτή τη φορά να το προσπεράσουμε και να επ...