Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Έλληνες Vs Ξένοι Συγγραφείς

  Γιατί τόσο hate για τους Έλληνες συγγραφείς; Ή αν το hate είναι δυνατή λέξη και θέλουμε κάτι λίγο πιο ήσυχο, γιατί τόση αμφισβήτηση; Καχυποψία; Κριτική; Είδα ένα post πρόσφατα που με έκανε να σκεφτώ. Κι όταν σκέφτομαι για τα βιβλία, θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, να ανοίγουν συζητήσεις, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Οπότε να 'μαι πάλι με ένα θέμα που -δεν σου κρύβω- κάνει το αίμα μου να βράζει. Γιατί; Γιατί είμαι Έλληνας συγγραφέας και, ως εκ τούτου, με αφορά άμεσα. Έχοντας πει αυτό, και χωρίς κανέναν σκοπό να σε σοκάρω, να σου πω ότι δεν αδικώ τους αναγνώστες που σκέφτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Άσε με να σου εξηγήσω. Τι χρειάζεται σήμερα ένας νέος συγγραφέας στην Ελλάδα για να δει το βιβλίο του να εκδίδεται; Αν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες είναι «ταλέντο», είσαι ρομαντική ψυχή και γι’ αυτό έχεις τη συμπάθειά μου. Θα μου επιτρέψεις όμως να σε κατεβάσω από το ροζ συννεφάκι, μόνο για λίγο. Τι χρειάζεται λοιπόν; Διασυνδέσεις , μεγάλο following στα social και budget . Όχι απαρ...

Γνωρίστε την Χριστίνα Ξενάκη

Το "Ονείρων Πένες" συνεχίζει να ανοίγει τις πόρτες του στους αναγνώστες του. Σκοπός μας πρωταρχικός να γνωρίσετε τα μέλη της λογοτεχνικής μας ομάδας. 
Στα πλαίσια αυτά έχουμε ήδη ξεκινήσει, τη διαδικασία μιας μικρής συνέντευξης μέσα από την οποία, τα μέλη της ομάδας και συντάκτες του blog παρουσιάζουν βασικές πτυχές από τις σκέψεις και τα βιώματά τους από την μέχρι τώρα εμπειρία τους στον κόσμο της λογοτεχνίας και της ποίησης.

Εκτός λοιπόν από τις προσωπικές σελίδες που υπάρχουν στο blog για το κάθε μέλος, στις οποίες μπορείτε να διαβάσετε τα βιογραφικά τους αλλά και την βιβλιογραφία τους, μπορείτε και μέσα από αυτές τις συνεντεύξεις να μάθετε περισσότερα πράγματα πάνω σε αυτούς για την αγάπη τους και το μεράκι τους στην τέχνη του λόγου.




Συνεχίζουμε λοιπόν σήμερα με το 9ο μέλος της λογοτεχνικής μας ομάδας:

Γνωρίστε την Χριστίνα Ξενάκη
Λογοτεχνικό ψευδώνυμο:  Christy Oshima


Ερωτήσεις παρουσίασης

Ποια εσωτερική ανάγκη ή τι άλλο σε ώθησε να γράφεις και ποια μηνύματα τυχόν θα ήθελες να περάσεις μέσα απ τη γραφή σου;

Ξεκίνησα να γράφω από μικρή. Για την ακρίβεια έπιασα το Microsoft Office Word σε ηλικία 8. Ήταν πάντα μια ακατάπαυστη ανάγκη το να γράφω. Αργότερα, όταν μεγάλωσα και άρχισαν να συσσωρεύονται διάφορα έντονα συναισθήματα μέσα μου, η συγγραφή αποτέλεσε βοήθημα˙ έναν φίλο όταν είχα περισσότερο ανάγκη. Πλέον το να γράφω είτε στον υπολογιστή είτε σε αμέτρητα τετράδια είναι η καθημερινότητά μου. Μέσα από τις ιστορίες μου θέλω να ταξιδεύω τον αναγνώστη σε μέρη που δεν φαντάστηκε ποτέ. Στις πιο σκοτεινές περιόδους να δίνω λίγη λάμψη.

Ποιο λογοτεχνικό είδος σου αρέσει περισσότερο και γιατί όπως επίσης αν θα ήθελες να πειραματιστείς και με κάτι διαφορετικό.

Είμαι παιδί το οποίο μεγάλωσε με λογοτεχνία της φαντασίας. Ο μεγαλύτερος αδερφός μου μού διάβαζε βιβλία του Τόλκιν είτε το βράδυ για να κοιμηθώ, είτε οποιαδήποτε στιγμή μέσα στη μέρα που είχε χρόνο. Το φανταστικό για μένα αποτελεί την αρχή μου σαν συγγραφέας. Διαβάζω και γράφω σε αυτό το είδος δεκάδες έργα. Μετά φυσικά έρχεται ο τρόμος πάνω στο οποίο θα ήθελα κάποια στιγμή να πειραματιστώ.



Δώσε μας μια γενική εικόνα για το συγγραφικό σου έργο μέχρι στιγμής

Πέρα από τα αναρίθμητα διηγήματα που βρίσκονται χωμένα σε ένα ντουλάπι στο δωμάτιο και αποθηκευμένα στον υπολογιστή με τα περισσότερα να ανήκουν στο χώρο της Φαντασίας αποκλειστικά, έχω ολοκληρώσει ένα παιδικό παραμύθι και πλέον δουλεύω δυο ξεχωριστά έργα, το ένα ψυχολογικό δράμα και το άλλο μια νουβέλα που ανήκει στο Φανταστικό. Ακόμα, μου αρέσει να δουλεύω μικρά κειμενάκια flash fiction.


Μίλησέ μας για την προσωπική σου εμπειρία στο γράψιμο ενός έργου. Την πηγή έμπνευσης, το βαθμό δυσκολίας, τα συναισθήματά σου.

Θα ξεκινήσω από μια παραξενιά μου. Όταν γράφω συγκεντρώνομαι καλύτερα όταν είμαι μόνη μέσα στο δωμάτιο. Αν υπάρχει έστω ένα άτομο το  οποίο ασχολείται με τα δικά του πράματα και δεν με ενοχλεί, θα μου είναι αδύνατο να αποδώσω όπως όταν είμαι πλήρως αποκλεισμένη. Συγκεντρώνομαι καλύτερα και δίνω το καλύτερο του εαυτού μου στο κείμενο που γράφω.
    Πηγή έμπνευσης μπορεί να αποτελέσει η κάθε μικρή λεπτομέρεια στην καθημερινότητά μου. Από μία απλή φράση, μια εικόνα έξω από το παράθυρο, ως και ένα γρήγορο ανάγνωσμα κάποιας ιστορίας ή μια φευγαλέα σκέψη κάποιου ονείρου. Άμεσα σε αυτή τη πηγή φυσικά εμπεριέχονται και τα συναισθήματα μου. Είναι γεγονός, πως για μένα η συγγραφή με βοήθησε να προχωρήσω και να αντιμετωπίσω ποικίλες μορφές δυσκολιών που μου παρουσιάστηκαν με αποτέλεσμα ο ψυχισμός μου να παίζει μεγάλο ρόλο σε ό,τι γράφω.
Μπορείς να μας σκιαγραφήσεις λίγο τους βασικούς χαρακτήρες από τα έργα σου;

Οι χαρακτήρες μου συνήθως είναι άνθρωποι, με όλη την σημασία της λέξεις. Άτομα δηλαδή τα οποία ζουν όπως κάθε ένας μας στην πραγματικότητα. Δεν είναι πάντα οι μεγάλοι και τέλειοι ήρωες που κάποια προφητεία τους προορίζει για την σωτηρία του κόσμου, είτε αυτή είναι κυριολεκτική ή μεταφορική. Μπορείς να τους μισήσεις για τις επιλογές τους και να τους αγαπήσεις ή να τους προσπεράσεις σαν κάποιον περαστικό στον δρόμο. Μα σίγουρα θα γυρίσεις να τους κοιτάξεις φευγαλέα και να σου κινήσουν την περιέργεια.


Τι είναι για σένα το blogging και ποια η εμπειρία σου από αυτό.

Το blogging ήταν και είναι ένας εύκολος τρόπος επικοινωνίας και έκφρασης μέσω του διαδικτύου χωρίς να αναγκάζεσαι να δικαιολογείσαι σε κανέναν. Με είχε ιντριγκάρει αρκετά σαν μέσο και ξεκίνησα να διαχειρίζομαι διάφορα blogs όταν πήγαινα Λύκειο, μα αλίμονο. Ήμουν άπειρη και δεν γνώριζα πως τα προωθήσω οπότε σταδιακά ξεψύχησαν και τα παράτησα.

Δώσε μας μια εικόνα από τις δικτυακές σου ενασχολήσεις

Έχω έναν λογαριασμό στο Wattpad όπου αναρτούσα αρχικά δύο βασικά έργα μου, μα πλέον φροντίζω να το εμπλουτίζω με περισσότερα κείμενα τα οποία ελπίζω ο κόσμος (ακόμα και δύο άτομα) να τα αγαπήσει και να τα νιώσει με παρόμοιο τρόπο όπως τα αγάπησα εγώ. Φυσικά την ιστοσελίδα αυτή την ανακάλυψα μέσω της γυναίκας μου πριν από περίπου οχτώ χρόνια. Υπάρχει ακόμα και η σελίδα του Urnοvl η οποία είναι αρκετά υποσχόμενη και αναρτώ συχνά κείμενα μου.  Τέλος, η ευκαιρία που μου έχει δοθεί να συνεργαστώ με τις Ονειρικές Πένες, η οποία είναι πέρα για πέρα ονειρική και είμαι σίγουρη πως ο κόσμος θα την λατρέψει όπως και τα άτομα τα οποία βρίσκονται πίσω από αυτήν



Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την Χριστίνα Ξενάκη για το άνοιγμα της καρδιάς της και να της ευχηθούμε καλή συνέχεια σε κάθε δημιουργικό της βήμα
Επίσης να ενημερώσουμε ότι όλα τα links για τους δικτυακούς της τόπους θα τα βρείτε στην προσωπική της σελίδα στο blog.

Η διαχείριση του Blog

Σχόλια

  1. Έχω ταξιδέψει πολλές φορές στους παράξενους και πολλές φορές σκληρούς κόσμους της Χριστίνας. Κόσμους που μέσα στα σκοτάδια τους είχαν τα δικά τους χρώματα, τη δική τους μαγική δύναμη και τις απίστευτες εικόνες που δημιουργείς. Εύχομαι ολόψυχα κάθε επιτυχία στο έργο σου από καρδιάς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν θα μποπρούσα να δω την γυναίκα αυτή ως τίποτε άλλο παρά μία εξαιρετικά επιτυχημένη συγγραφέα και μία πολύχρωμη προσωπικότητα. Είμαι διπλά της σε κάθε βήμα και της εύχομαι τα καλύτερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Χαρά μας που σε γνωρίσαμε Χριστίνα και που αποτελείς και μέρος της συγγραφικής μας παρέας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

"Θύμησες από αλμύρα.." της Αικατερίνης Χριστοδούλου (Συμμετοχή στο δρώμενο: "Μια Ιδέα-Μια έμπνευση #4)

"Θύμησες από αλμύρα" της Αικατερίνης Χριστοδούλου Πηγή: Freepik Ολα ξεκίνησαν κάπως έτσι.. Ένα πρωινό, λαμβάνετε έναν φάκελο χωρίς αποστολέα. Μέσα υπάρχει μόνο ένα παλιό κασετόφωνο χειρός και μια κασέτα. Πατάτε το play. Η φωνή μιας γυναίκας ακούγεται καθαρά: «Ξέρω ότι με θυμάσαι. Ίσως προσπαθείς να με ξεχάσεις. Μην το κάνεις. Σου μένουν μόνο λίγες μέρες. Δεν λέει το όνομά της. Δεν εξηγεί τίποτε περισσότερο. Η φωνή της είναι ήρεμη, σχεδόν υπνωτιστική. Μα τα λόγια της κουβαλούν κάτι παράξενο: μια απειλή, ή μια κραυγή από το παρελθόν; Το μυαλό σας αρχίζει να αναζητά. Ποια μπορεί να είναι; Από πού σας ξέρει; Τι εννοεί με τις λίγες μέρες; Μήπως κάποτε την πληγώσατε; Μήπως εσείς την εγκαταλείψατε; Ή μήπως ζητά τη βοήθειά σας; Ξανακούτε την κασέτα. Στη δεύτερη ακρόαση, κάτι αλλάζει. Μια λέξη, μια αναπνοή, ένας ψίθυρος που δεν είχατε προσέξει πριν. Μια μελωδία ναι, με τον ήχο να αργοσβήνει. Ίσως ένα στοιχείο επί πλέον. Η φωνή της επιμένει μέσα σας. Και τώρα, η αναμέτρηση αρχίζει. Πρέ...

Βιβλία ανάμεσα στα ζαρζαβατικά: Ευλογία ή υποβιβασμός;

Να μην ξεχάσω να πάρω απορρυπαντικό για πιάτα (το φτηνό) Δεν είναι ασύνηθες πλέον να βλέπουμε βιβλία σε super-markets και άλλου είδους πολυκαταστήματα. Και παρότι αρχικά δεν είχα δώσει καθόλου σημασία στο συγκεκριμένο γεγονός, μια συζήτηση που είχα πρόσφατα με προβλημάτισε και άρχισα να το σκέφτομαι. Και από την καλή, και από την ανάποδη. Ας είμαστε όμως θετικοί. Ας ξεκινήσουμε βλέποντας το ποτήρι μισογεμάτο. Οι υπεραγορές είναι ένα μέρος απ’ όπου καθημερινά διέρχεται μεγάλο πλήθος κόσμου. Για πολλούς από αυτούς, είναι άλλη μια αγγαρεία που έχουν να κάνουν μέσα στις τόσες που σωρεύονται και «μπουκώνουν» τη μέρα τους. Μέσα λοιπόν σε όλα τα άλλα, έχουν πρόσβαση και σε ένα μικρό, περιορισμένο βιβλιοπωλείο, τη στιγμή που το να πάνε σε ένα «πραγματικό» βιβλιοπωλείο μπορεί να φαντάζει απίθανο λόγω φόρτου. Για έναν λάτρη των βιβλίων με περιορισμένο χρόνο, αυτό μπορεί να είναι μια πολύ χρήσιμη συντόμευση. Ένα shortcut . Έπειτα, υπάρχουν και αυτοί που είναι ενστικτώδεις αγοραστές...

"Für Elise" γράφει ο Χάρης Κωφιάδης (Συμμετοχή στο δικτυακό δρώμενο "Μια ιδέα-μια έμπνευση #4)

Monsters are not born... Monsters are made, manufactured in an endless cycle of violence Für Elise " I shall die, and what I now feel be no longer felt. Soon these burning miseries will be extinct. I shall ascend my funeral pile triumphantly and exult in the agony of the torturing flames. Farewell. " ( «Θα πεθάνω και αυτό που νιώθω τώρα δεν θα γίνεται πια αισθητό. Σύντομα αυτές οι καυστικές δυστυχίες θα σβήσουν. Θα ανέβω θριαμβευτικά στην νεκρώσιμη σωρό μου και θα αγαλλιάσω μέσα στην αγωνία των βασανιστικών φλογών. Αντίο.») Έκλεισε το βιβλίο και έμεινε να κοιτάζει το εξώφυλλο, μασώντας αφηρημένα τα χείλη του. Μαίρη Σέλεϊ. Φράνκενστάιν .  Δεν ήταν ό,τι καλύτερο είχε διαβάσει. Όχι. Ούτε καν πλησίαζε. Ήταν σίγουρος γι’ αυτό. Ήταν όμως, αλήθεια; Τελευταία όλο και λιγόστευαν τα πράγματα για τα οποία μπορούσε να είναι απόλυτα βέβαιος. Τι κατάντια! Κούνησε απότομα το κεφάλι του και ανοιγόκλεισε τα μάτια του νευρικά για να συνέλθει. Επέστρεψε στο βιβλίο. Ό,τι κι αν ήταν, τον γοήτευ...