"Μερικές φορές η γραφή γίνεται καθρέφτης· άλλες, απλώς φως που πέφτει αλλού και μας δείχνει κάτι διαφορετικό." Κι αν δεν είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε, τότε ίσως γράφουμε για να ανακαλύψουμε ποιοι πραγματικά είμαστε. Η ταύτιση συγγραφέα και χαρακτήρων Ένα από τα πιο συχνά και πιο έντονα debates ανάμεσα σε βιβλιόφιλους, αναγνώστες και συγγραφείς είναι αυτό που αφορά τη θεματολογία και κυρίως τους χαρακτήρες που γράφονται σε ένα βιβλίο. Είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε; Υπάρχει μια εσφαλμένη, αλλά διαδεδομένη τάση να ταυτίζεται ο συγγραφέας με τους χαρακτήρες του. Είτε αυτό γίνεται για καλό, είτε για κακό. Στη δεύτερη περίπτωση μάλιστα, τα αίματα ανάβουν γρηγορότερα και οι συζητήσεις παίρνουν συχνά φωτιά, με τους συνομιλητές να υιοθετούν ακραίες θέσεις. Όταν η ιστορία καθορίζει τη συμπεριφορά Αν, για παράδειγμα, κάποιος συγγραφέας έχει γράψει άντρες χαρακτήρες που λειτουργούν με ένα mindset πιο αυταρχικό, με αρχηγικές τάσεις ή με μισογυνιστική συμπεριφορά, αυτόματα θεωρείτ...
"Θολά Μυαλά"
Οι πρωταγωνιστές του σήμερα,
επαναστάτες του χτες.
Μικρές ασήμαντες σκέψεις που φθονούν
στην αγγελική ύπαρξη της μοναξιάς.
Μοιάζουμε με αέρινες υπάρξεις που
ακροβατούν στη νοητή γραμμή του νου.
Δεν έχω πολλά να σας πω, παρά μονάχα
ετούτο.
Έπιασα από το χέρι την απόγνωση και
την κρατώ σφιχτά κοντά μου.
Είναι οι μέρες πια τόσο βροχερές που το τοπίο
μοιάζει με μουσκεμένη θλίψη.
Περνάνε οι μέρες μα το μυαλό
φυλακίζει τα καταπιεσμένα συναισθήματα του στο πατάρι της απομόνωσης.
Πρώτη φορά, στα τόσα χρόνια μου
συνάντησα τόσα πολλά θολά μυαλά.
Μοιάζουν με τη θαμπάδα που διατηρεί η σκέψη
μου.
Στερεύουν τα όνειρα κάτω από την ελπίδα.
Στερεύουν τα μάτια από τα ανύπαρκτα
δάκρυα της φυλακής.
Έσφιξα από το χέρι την απόγνωση
θέλοντας να την τρομάξω.
Εκείνη όμως μου χαμογέλασε εγκάρδια.
Το βλέμμα της απίθωσε επάνω μου και
το φυλλοκάρδι μου την αποχαιρέτησε λίγο πριν τρέξει στα μονοπάτια της σιωπής.
Περνάνε οι μέρες και όλα ερημώνουν.
Ούτε τα πουλιά κελαηδάνε πια.
Σώπασαν
στα δίχτυα του ανέμου.
Φεύγουν σαν κυνηγημένα για άλλους ουρανούς.
Χαίρομαι ιδιαίτερα που συναντώ Βούλα τις ποιητικές σου στιγμές. Και χαίρομαι που σε αυτές βλέπω σκέψεις, συναισθήματα, φορτισμένες στιγμές. Όμορφο ποίημα, μελαγχολικό, βαρύθυμο. Όμως δημιουργεί πανέμορφη αίσθηση μέσα στο μουντό του κλίμα. Πόσο ωραίες εικόνες.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜπράβο αγαπητή μου φίλη.
Ευχαριστώ Γιάννη! Η μελαγχολική μου διάθεση συνήθως με καλεί στο να γράψω κάποιο ποίημα. Κάτι που ομολογώ δεν κάνω συχνά. Αλλά αν και δεν έχω μελετήσει αρκετά το είδος, να πω την αλήθεια οι λέξεις βγαίνουν αβίαστα μέσα από τον ερασιτεχνισμό μου...
ΔιαγραφήΠράγματι, για κάποιο λόγο νιώθω πως κάπου εκεί μέσα κρύβεται ένα αισιόδοξο "αλλά". Μπορεί να 'ναι ευσεβής πόθος, δεν ξέρω! Πολύ όμορφο όπως και να 'χει!
ΑπάντησηΔιαγραφήΙσχύει φίλε μου Χάρη,
ΔιαγραφήΗ διάθεση μου αν και μελαγχολική διατηρεί σχεδόν πάντα το μήνυμα της αισιοδοξίας στο "αλλά" που αναφέρεις. Πολύ σωστή η παρατήρηση σου λοιπόν! Χαίρομαι που σου άρεσε!