Γιατί επιζητούμε την αδρεναλίνη του φόβου μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου, ενώ στην πραγματική ζωή τον αποφεύγουμε; Καθώς πλησιάζει η πιο ατμοσφαιρική νύχτα του Οκτώβρη, τα φώτα χαμηλώνουν, οι σκιές μεγαλώνουν και η ανάγκη μας για μια σκοτεινή ιστορία γιγαντώνεται. Σε καλωσορίζω σε μια αναδρομή στις μορφές που πήρε ο τρόμος στη λογοτεχνία και στο γιατί το Halloween παραμένει η απόλυτη γιορτή των «περιέργων» αναγνωστών. Ανέκαθεν με τραβούσε το σκοτάδι στην τέχνη. Όχι πως αγνοούσα το φως, αλλά παρουσιάζεται συχνά ως λιγότερο γοητευτικό. Το σκοτάδι κρύβει μέσα του ανασφάλεια, αδρεναλίνη, το άγνωστο. Μας προκαλεί συναισθήματα τα οποία δεν θέλουμε να βιώσουμε στην καθημερινότητα και προτιμάμε να τα ανακαλύπτουμε από την ασφάλεια του καναπέ. Εκεί όπου ξέρουμε πολύ καλά πως ο τρόμος τελειώνει τη στιγμή που κλείνουμε το βιβλίο. Ή και λίγες ώρες αργότερα, ανάλογα πόσο θα μας επηρεάσει. Καθ’ όλη τη διάρκεια, ωστόσο, έχουμε πλήρη επίγνωση ότι όλο αυτό δεν είναι παρά μια φανταστική ιστορία...
Γράφει η Χριστοδούλου Αικατερίνη Αντιθέσεις Πόσοι έρωτες γεννήθηκαν και χάθηκαν στις αντιθέσεις ; Αγάπες ιδανικές Εξιδανικευμένες Ακόμη και οι λέξεις στέκουν εμπόδιο Τ' ακούς ; Ορίζεται το ιδανικό ή είναι κάτι απτό για τον καθένα ; Ένα μαύρο σύννεφο Κι ένα λευκό καταμεσής του γαλάζιου θόλου Λευκό και μαύρο Μηδενική απόχρωση Απουσία χρώματος Ίσως να είναι και τα μόνα αληθινά χρώματα που γνωρίζεις Χαρά και λύπη Κι αν τα ενώσεις ; Χαρμολύπη Κι αν προσθέσεις λίγο χρώμα ; Ω ! Βαθύ κόκκινο Ω ναι ! Τι βλέπεις ; Αγάπη.. Αγάπη αγάπη αγάπη Αγάπη σε υπερθετικό βαθμό Μια απόχρωση αλλιώτικη στο χαρτί Μα με συναίσθημα απαράλλαχτο Ένας ασπρόμαυρος κόσμος μάτια μου με ένταση.. κόκκινου έρωτα.. Κ.Χ Aπό την ποιητική της συλλογή με τίτλο "Ζωή και Ποίηση" Now I need somebody to know somebody to heal somebody to have just to kno...