Για όλους εμάς που αγαπάμε το βιβλίο και ό,τι το αφορά, η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης δεν είναι απλώς ένα ετήσιο ραντεβού ή μια σειρά από εκδηλώσεις. Είναι η στιγμή που το πάθος μας, είτε αυτό μας βρίσκει μπροστά από μια λευκή σελίδα, είτε βυθισμένους στις σελίδες που κάποιος άλλος εμπνεύστηκε και έγραψε, αποκτά τον δικό της χώρο στην πόλη. Και να σημειώσουμε και κάτι ακόμη: όταν το χόμπι που επιλέξαμε, ομολογουμένως δεν είναι ένα από τα κοινωνικότερα -παρότι καταβάλλουμε σημαντικές προσπάθειες να το κάνουμε με συναναγνώσεις και βιβλιοφιλικές κοινότητες- αυτές οι μέρες έχουν ακόμη μεγαλύτερη σημασία γιατί μας φέρνουν πιο κοντά. Από τις 7 έως τις 10 Μαΐου λοιπόν, τα περίπτερα της Helexpo μετατρέπονται σε έναν ζωντανό οργανισμό που μας προσκαλεί να ανακαλύψουμε ξανά τη χαρά της ανάγνωσης, να ανακαλύψουμε βιβλία και εκδοτικούς οίκους, να γνωριστούμε μεταξύ μας και να συναντήσουμε αγαπημένους μας συγγραφείς που θα είναι εκεί για να συνομιλήσουν αλλά και να υπογράψουν α...
Γράφει η Δανάη Ιμπραχήμ Εγώ ποτέ δε μίσησα τους ανθρώπους. Εκείνοι μισούσαν εμένα. Εκείνοι γελούσαν σε βάρος μου. Εκείνοι με εγκατέλειψαν. Το Εκεί που τραγουδάνε οι καραβίδες μου είχε τραβήξει εδώ και καιρό την προσοχή. Αφού η αγαπημένη Ιουλία μου το δάνεισε, το άρχισα αμέσως και με δύναμη ψυχής κατάφερα να το ολοκληρώσω σε μια βδομάδα. Είναι από τα βιβλία που μόλις το ανοίξεις δεν μπορείς να το αφήσεις κάτω, αλλά δεν ήθελα να το αποχωριστώ αμέσως. Είμαι από τους αναγνώστες που δεν επιστρέφει σε ολόκληρη την ιστορία, αφού αυτή γίνει κομμάτι μου. Ήθελα λοιπόν να απολαύσω αυτό το θλιμμένο ταξίδι προς την ενηλικίωση, αυτόν τον σκληρό αγώνα επιβίωσης. Ξημερώματα της 30 ης Οκτωβρίου του 1969 βρίσκεται μέσα στα έλη το πτώμα ενός νεαρού. Η τοπική κοινωνία ταράζεται από τον απρόσμενο θάνατο του Τσέις Άντριους και αμέσως ξεκινάνε έρευνες, προκειμένου να διαλευκανθεί η υπόθεση. Καθώς τα στοιχεία φέρνουν τους αστυνομικούς όλο και πιο κοντά στη θεωρία φόνου, ένα μεγάλο μέρος του...