Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Κι αν δεν πρόλαβες...

        Ένα λουλούδι ή πέντε... Τι σημασία έχει;  Δε θα τα δεις, δε θα τα μυρίσεις. Θα μείνουν εκεί, σ' ένα βάζο χρησιμοποιημένο από πολλούς, πριν από μένα, μετά από μένα, γεμάτο νερό που μυρίζει πάντα το ίδιο. Απώλεια.  Μεγάλη Εβδομάδα. Των Παθών. Για Εκείνον ήταν κάποιες ώρες, κάποιες μέρες. Για πολλούς από εμάς είναι πολύ περισσότερο. Πάθη και λάθη. Σταύρωση και Αποκαθήλωση. Ένα τελευταίο τσιγάρο κάθε φορά, κάτω από έναν διαφορετικό σταυρό κάθε φορά, η ίδια ερώτηση κάθε φορά. Γιατί τώρα; Γιατί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Γιατί σ' αυτή τη στροφή του δρόμου κι όχι λίγο παρακάτω, στην επόμενη; Κι αν Εκείνος αποκαθηλώθηκε, αναπαύθηκε, αναστήθηκε, υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που παραμένουν σταυρωμένες, κάτω από έναν ουρανό που δε θα σκιστεί ποτέ οργισμένος, πάνω σε μια γη που δε θ' ανοίξει ποτέ να καταπιεί τα γιατί και τα πώς. Κι εμείς απλά καθόμαστε εκεί, στο χώμα που πότισαν αυτές οι σιωπηλές ερωτήσεις που ποτέ δε βγήκαν απ' τα χείλη μας, γιατί πιστεύαμε...

Βούλας Γκεμίση: "Πληρωμένα Όνειρα" Μέρος πρώτο ("Μαριάννα")

 Βούλας Γκεμίση   "Πληρωμένα Όνειρα"

Μέρος πρώτο:  "Μαριάννα"

Γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης



Φίλες και φίλοι

στα πλαίσια βιβλιοπαρουσιάσεων των μελών της λογοτεχνικής μας ομάδας, σήμερα, έχουμε την τιμή να σας παρουσιάσουμε την καινούργια δουλειά της συγγραφέως.

"Δεν είναι όλα τα όνειρα ανεκτίμητης αξίας.

Για κάποια από αυτά το τίμημα είναι ιδιαίτερα ακριβό"

Στο πρώτο μέρος του μυθιστορήματος παρακολουθούμε τη δραματική ιστορία της νεαρής Μαριάννας. Θα εγκαταλείψει τη σχολή της κρυφά από τους γονείς της για να αφοσιωθεί στη λαμπερή καριέρα του μόντελινγκ και του εύκολου πλουτισμού. Οι υποσχέσεις που θα έρθουν στο δρόμο της θα είναι πολλές και συνάμα λαμπερές αλλά, όπως η ίδια με τρόμο θα ανακαλύψει, δεν θα είναι αυτές που περίμενε, μήτε αυτές που περίμενε να πραγματοποιήσει.

Με τη γνωστή δυνατή γραφίδα της Βούλα Γκεμίση, θα διαβάσουμε ένα ακόμα κοινωνικό δράμα με πολύ έντονα χαρακτηριστικά, μέσα από ένα χώρο που εξωτερικά είναι τυλιγμένος στη λάμψη και στην γκλαμουριά αλλά πίσω από το "φαίνεσθαι" υπάρχει η τραγική αλήθεια.

Η πλοκή είναι μια ολάκερη διδαχή ζωής! Τα μηνύματα που περνάει η συγγραφέας, οι σκέψεις, οι αξίες, οι ρόλοι και οι στάσεις ζωής είναι ένα προς ένα σημαντικά και κεφαλαιώδη.

Το έργο μπορείτε να το βρείτε ελεύθερο στο wattpad στον παρακάτω σύνδεσμο:

"ΠΛΗΡΩΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ"

Το πρώτο μέρος αναπτύσσεται σε 24 κεφάλαια μέσα από τα οποία θα νιώσετε ένταση, οργή, συγκίνηση, αγωνία και άπειρα συναισθήματα που θα σας καθηλώσουν.


Σχόλια

  1. Ευχαριστώ πολύ για την Βιβλιοπαρουσίαση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το διάβασα, το αγάπησα και το εκτίμησα Βούλα καθώς εκτός από την λογοτεχνική του ομορφιά αποτελεί και μήνυμα ζωής για πολλά νεά παιδιά. Μπράβο.

      Διαγραφή
    2. Ευχαριστώ Φίλε μου Γιάννη... Με συγκίνησε η κίνηση σου αυτή!

      Διαγραφή
    3. Έγινε γιατί την πιστεύω και το βιβλίο μιλά μέσα μας. Συνέχισε καλή μου φίλη στο είδος αυτό.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Είναι άσχημος ο Κόσμος του Βιβλίου

  "Είναι ένας άσχημος, άσχημος κόσμος αυτός του βιβλίου" Το σημερινό άρθρο δεν θα είναι ευγενικό. Οφείλω να σε προειδοποιήσω. Δεν θα έχει στρογγυλεμένες γωνίες ούτε μισές αλήθειες. Γιατί; Γιατί θίγεται ένα κομμάτι -και άτομα- που προσωπικά κρατώ πολύ κοντά στην καρδιά μου. Κι έτσι, δεν υπάρχει χώρος για μισόλογα. Αν μιλήσουμε σήμερα, αν επικοινωνήσουμε, θα είναι καθαρά. Όσα θέλω να πω και όσα θέλεις να πεις κάτω στα σχόλια. Και σου υπόσχομαι να σε ακούσω, αν κάνεις το ίδιο. Πάμε λοιπόν. « Ο κόσμος του βιβλίου είναι άσχημος… » λένε κάποιοι. Οκ λοιπόν. Ας το πιάσουμε από την αρχή του, για να δώσουμε μια ξεκάθαρη απάντηση σε αυτό. Ο κόσμος του βιβλίου συχνότερα αναφέρεται στους ανθρώπους του, κυρίως τους συγγραφείς και τις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Πισώπλατα μαχαιρώματα, στημένες κριτικές σε όλο το φάσμα -από αρνητικές έως υπερθετικές και εντελώς πλασματικές αμφότερες- λυκοφιλίες, δημόσιες σχέσεις και «PR-ιλίκια» έρχονται να συνοδεύσουν και να εμβαθύνουν στην αρχική κατηγο...

Κι αν δεν πρόλαβες...

        Ένα λουλούδι ή πέντε... Τι σημασία έχει;  Δε θα τα δεις, δε θα τα μυρίσεις. Θα μείνουν εκεί, σ' ένα βάζο χρησιμοποιημένο από πολλούς, πριν από μένα, μετά από μένα, γεμάτο νερό που μυρίζει πάντα το ίδιο. Απώλεια.  Μεγάλη Εβδομάδα. Των Παθών. Για Εκείνον ήταν κάποιες ώρες, κάποιες μέρες. Για πολλούς από εμάς είναι πολύ περισσότερο. Πάθη και λάθη. Σταύρωση και Αποκαθήλωση. Ένα τελευταίο τσιγάρο κάθε φορά, κάτω από έναν διαφορετικό σταυρό κάθε φορά, η ίδια ερώτηση κάθε φορά. Γιατί τώρα; Γιατί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Γιατί σ' αυτή τη στροφή του δρόμου κι όχι λίγο παρακάτω, στην επόμενη; Κι αν Εκείνος αποκαθηλώθηκε, αναπαύθηκε, αναστήθηκε, υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που παραμένουν σταυρωμένες, κάτω από έναν ουρανό που δε θα σκιστεί ποτέ οργισμένος, πάνω σε μια γη που δε θ' ανοίξει ποτέ να καταπιεί τα γιατί και τα πώς. Κι εμείς απλά καθόμαστε εκεί, στο χώμα που πότισαν αυτές οι σιωπηλές ερωτήσεις που ποτέ δε βγήκαν απ' τα χείλη μας, γιατί πιστεύαμε...

Δεν είναι Κριτική, είνα η Γνώμη μου!

  Μοιάζει τα τελευταία χρόνια να φοβόμαστε τη λέξη « κριτική », τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τους κύκλους των social media . Όλο και λιγότεροι δημιουργοί χρησιμοποιούν τη λέξη για να τιτλοφορήσουν τις αναρτήσεις τους, ή αντίστοιχες σύνθετες λέξεις που παλιά συνηθίζονταν, όπως η « βιβλιοκριτική ». Πέραν αυτού του γεγονότος, υπάρχει και σθεναρή αντίσταση σε όσους χρησιμοποιούν ακόμη τον όρο. Πολλές φορές, μάλιστα, υψώνονται επιχειρήματα -αδιαπέραστα σαν το Σινικό Τείχος- πως για να κάνεις κριτική πρέπει να κατέχεις μια συγκεκριμένη ιδιότητα, η οποία θα πρέπει και να αποδεικνύεται. Σε παλαιότερο άρθρο στο παρόν blog είχα τοποθετηθεί εν μέρει, υποστηρίζοντας πως το βιβλίο, πέραν της πνευματικής και καλλιτεχνικής του υπόστασης, αποτελεί ένα προϊόν το οποίο διατίθεται προς πώληση· ως εκ τούτου, εμπίπτει σε όσα υπόκεινται στην κριτική (ή στην κρίση) του αγοραστικού κοινού, όπως κάθε άλλο προϊόν. Θεωρώντας, λοιπόν, ότι αυτό το έχουμε θίξει ξανά, θέλω αυτή τη φορά να το προσπεράσουμε και να επ...