Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

Βούλας Γκεμίση: "Πληρωμένα Όνειρα" Μέρος πρώτο ("Μαριάννα")

 Βούλας Γκεμίση   "Πληρωμένα Όνειρα"

Μέρος πρώτο:  "Μαριάννα"

Γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης



Φίλες και φίλοι

στα πλαίσια βιβλιοπαρουσιάσεων των μελών της λογοτεχνικής μας ομάδας, σήμερα, έχουμε την τιμή να σας παρουσιάσουμε την καινούργια δουλειά της συγγραφέως.

"Δεν είναι όλα τα όνειρα ανεκτίμητης αξίας.

Για κάποια από αυτά το τίμημα είναι ιδιαίτερα ακριβό"

Στο πρώτο μέρος του μυθιστορήματος παρακολουθούμε τη δραματική ιστορία της νεαρής Μαριάννας. Θα εγκαταλείψει τη σχολή της κρυφά από τους γονείς της για να αφοσιωθεί στη λαμπερή καριέρα του μόντελινγκ και του εύκολου πλουτισμού. Οι υποσχέσεις που θα έρθουν στο δρόμο της θα είναι πολλές και συνάμα λαμπερές αλλά, όπως η ίδια με τρόμο θα ανακαλύψει, δεν θα είναι αυτές που περίμενε, μήτε αυτές που περίμενε να πραγματοποιήσει.

Με τη γνωστή δυνατή γραφίδα της Βούλα Γκεμίση, θα διαβάσουμε ένα ακόμα κοινωνικό δράμα με πολύ έντονα χαρακτηριστικά, μέσα από ένα χώρο που εξωτερικά είναι τυλιγμένος στη λάμψη και στην γκλαμουριά αλλά πίσω από το "φαίνεσθαι" υπάρχει η τραγική αλήθεια.

Η πλοκή είναι μια ολάκερη διδαχή ζωής! Τα μηνύματα που περνάει η συγγραφέας, οι σκέψεις, οι αξίες, οι ρόλοι και οι στάσεις ζωής είναι ένα προς ένα σημαντικά και κεφαλαιώδη.

Το έργο μπορείτε να το βρείτε ελεύθερο στο wattpad στον παρακάτω σύνδεσμο:

"ΠΛΗΡΩΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ"

Το πρώτο μέρος αναπτύσσεται σε 24 κεφάλαια μέσα από τα οποία θα νιώσετε ένταση, οργή, συγκίνηση, αγωνία και άπειρα συναισθήματα που θα σας καθηλώσουν.


Σχόλια

  1. Ευχαριστώ πολύ για την Βιβλιοπαρουσίαση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το διάβασα, το αγάπησα και το εκτίμησα Βούλα καθώς εκτός από την λογοτεχνική του ομορφιά αποτελεί και μήνυμα ζωής για πολλά νεά παιδιά. Μπράβο.

      Διαγραφή
    2. Ευχαριστώ Φίλε μου Γιάννη... Με συγκίνησε η κίνηση σου αυτή!

      Διαγραφή
    3. Έγινε γιατί την πιστεύω και το βιβλίο μιλά μέσα μας. Συνέχισε καλή μου φίλη στο είδος αυτό.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

"Μη μου μιλάς για καλοκαίρια"

Πιο καλή η μοναξιά... Στα δεκάξι δεν την ξέρεις. Δεν υπάρχει η μοναξιά στο λεξιλόγιό σου, μόνο δυο φτερά στην πλάτη έχεις και σκαρφαλώνεις στο τοιχάκι που σε χωρίζει από τον δρόμο, από το στενό καλντερίμι του κυκλαδίτικου νησιού όπου κατηφορίζει μια παρέα παιδιών τραγουδώντας: "Πιο καλή η μοναξιά από σένα που δε φτάνω..." Και θες να πετάξεις, να προσγειωθείς μπροστά στην παρέα και να βαδίσεις μαζί τους ψιθυρίζοντας: "Μια σε βρίσκω, μια σε χάνω..." Στα δεκάξι τα φτάνεις όλα. Τους φτάνεις όλους. Βρίσκεις για πρώτη φορά την καρδιά σου κι αμέσως μετά τη χάνεις, την αφήνεις για πάντα εκεί, στον ήλιο που βάφει το Αιγαίο κόκκινο, στο φεγγάρι που γίνεται μάρτυρας τού πρώτου φιλιού στις σκιές.  Στα δεκάξι φοράς την καινούργια σου φούστα με τα κίτρινα λουλούδια, το λευκό μπλουζάκι που λίγο μετά θα λερώσεις με το παγωτό μηχανής που ο δυνατός κυκλαδίτικος αέρας θα στείλει απευθείας πάνω σου και θα σε κάνει να βάλεις τα κλάματα. Στα δεκάξι περπατάς στο λιμάνι το βράδυ και περιμέ...

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

Άννα Καρένινα ή Τελειώνει με Εμάς;

  "Τελικά, τι προσδίδει αξία σε ένα βιβλίο;" 1. Το δίλημμα Ιδού λοιπόν ένα δίλημμα που μπορεί να τσακίσει κόκαλα. Γιατί ενώ φαινομενικά είναι μια εύκολη ερώτηση, η απάντησή της κρύβει παγίδες. Το ασφαλές είναι να απαντήσεις την Καρένινα ή τουλάχιστον να βρεις έναν ευφυή και πλάγιο τρόπο να μιλήσεις για την υποκειμενικότητα της στιγμής, του mood, της διάθεσης κ.α. Τονίζοντας πάντα την αδιαμφισβήτητη λογοτεχνική αξία ενός έργου όπως αυτό του Τολστόι, αν θες στο τέλος οι συνομιλητές σου να κουνάνε επιδοκιμαστικά το κεφάλι, συμφωνόντας. 2. Η “ασφαλής” επιλογή Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως μια πολύ μεγάλη μερίδα θα απαντούσε χωρίς δεύτερη σκέψη το κλασικό αυτό βιβλίο. Και θα είχαν απόλυτο δίκιο. Η διαχρονικότητά του και μόνο, είναι μέτρο ποιότητας αν μη τι άλλο. Τι συμβαίνει όμως με αυτούς που θα ήθελαν να απαντήσουν πως απολαύσανε περισσότερο το  Τελειώνει με Εμάς ; Μπορούν άραγε να το κάνουν σε έναν κύκλο λογοτεχνικό όπου υπάρχουν ορισμένοι άτυποι κανόνες; Και αν το κάνου...