Ένα λουλούδι ή πέντε... Τι σημασία έχει; Δε θα τα δεις, δε θα τα μυρίσεις. Θα μείνουν εκεί, σ' ένα βάζο χρησιμοποιημένο από πολλούς, πριν από μένα, μετά από μένα, γεμάτο νερό που μυρίζει πάντα το ίδιο. Απώλεια. Μεγάλη Εβδομάδα. Των Παθών. Για Εκείνον ήταν κάποιες ώρες, κάποιες μέρες. Για πολλούς από εμάς είναι πολύ περισσότερο. Πάθη και λάθη. Σταύρωση και Αποκαθήλωση. Ένα τελευταίο τσιγάρο κάθε φορά, κάτω από έναν διαφορετικό σταυρό κάθε φορά, η ίδια ερώτηση κάθε φορά. Γιατί τώρα; Γιατί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Γιατί σ' αυτή τη στροφή του δρόμου κι όχι λίγο παρακάτω, στην επόμενη; Κι αν Εκείνος αποκαθηλώθηκε, αναπαύθηκε, αναστήθηκε, υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που παραμένουν σταυρωμένες, κάτω από έναν ουρανό που δε θα σκιστεί ποτέ οργισμένος, πάνω σε μια γη που δε θ' ανοίξει ποτέ να καταπιεί τα γιατί και τα πώς. Κι εμείς απλά καθόμαστε εκεί, στο χώμα που πότισαν αυτές οι σιωπηλές ερωτήσεις που ποτέ δε βγήκαν απ' τα χείλη μας, γιατί πιστεύαμε...
Γράφει η Δανάη Ιμπραχήμ
Τι είναι για σένα ιδανικός κόσμος; Πώς θα φανταζόσουν ιδανικά τη ζωή σου; Ποιο είναι εκείνο το άπιαστο όνειρο που αν πραγματοποιούταν, όλα θα γίνονταν… ιδανικά; Ίσως σε κουράζει αυτή η λέξη. Ίσως τη φοβάσαι, γιατί κρύβει μέσα της άπιαστα όνειρα και τον πόνο αυτών. Θέλω όμως να σου θυμίσω πως ό,τι εσύ θεωρείς δεδομένο και δε σε γεμίζει πια, για κάποιον άλλον είναι το ιδανικό.
Το τέταρτο έντυπο βιβλίο της Βούλας Γκεμίση έρχεται για να ταράξει τα νερά της σύγχρονης λογοτεχνίας. Δε θέλει να ωραιοποιήσει ή να ρομαντικοποιήσει τίποτα. Είναι μια γροθιά στο στομάχι κι ένα δυνατό χαστούκι στον καθωσπρεπισμό της κοινωνίας.
Η Σοράγια είναι μια τρανσέξουαλ γυναίκα που κατηγορείται για φόνο. Προτού συλληφθεί, εξομολογείται τα πάντα σε μια δημοσιογράφο. Με ένα τσιγάρο και ένα ποτό ανοίγει την καρδιά της, ένα σκονισμένο σεντούκι που κρύβει τα πιο σκοτεινά μυστικά.
Ξέρω, ξέρω. Πολλοί θα γελάσετε διαβάζοντας την περιγραφή. Θα θυμώσετε. Θα μασουλήσετε πάλι εκείνη την καραμέλα του political correct. Πες μου όμως παντογνώστη, τι σου λείπει από τη ζωή σου; Σου λείπει η αποδοχή; Ένα χέρι βοήθειας; Το δικαίωμα να είσαι ο εαυτός σου; Αν όχι, τότε δεν έχεις το δικαίωμα να θυμώνεις και να χλευάζεις. Ο ιδανικός κόσμος για έναν άνθρωπο είναι να μπορέσει να είναι ο εαυτός του και πάνω από όλα ελεύθερος. Το βιβλίο πραγματεύεται πολύ σοβαρά θέματα, μεταξύ άλλων την παιδική πορνεία και τη σεξουαλική παρενόχληση και δεν θα έπρεπε να γυρνάμε την πλάτη σε αυτά τα θέματα. Ούτε φυσικά στις κραυγές όλων εκείνων που ζητάνε αποδοχή. Το βιβλίο δε θέλει να ακολουθήσει κάποια μόδα, αλλά να σου υπενθυμίσει, φίλε αναγνώστη, πως εσύ ίσως βρίσκεσαι ήδη σε έναν ιδανικό κόσμο και δεν το έχεις καταλάβει.
Έχουν περάσει αρκετοί μήνες από όταν διάβασα την ιστορία κι ακόμα θυμάμαι να ανατριχιάζω διαβάζοντας το. Όπως καταλαβαίνετε κάπου στο άρθρο πρέπει να μπει ένα trigger warning για το βιβλίο, διότι περιέχει σκληρές εικόνες βίας. Αν αντέχεις, θα πρέπει να του δώσεις μια ευκαιρία. Δεν βρίσκονται εκεί για σασπένς, για δράμα. Βρίσκονται εκεί γιατί συμβαίνουν. Είναι καθημερινές εικόνες που αν κοιτάξεις καλά, θα τις παρατηρήσεις. Αν βγούμε λίγο από το μικρόκοσμο μας, θα δούμε τον πόνο και τον αγώνα πολλών ανθρώπων.
Κανένα τέρας δε γεννήθηκε μόνο του. Κάποιος το δημιούργησε. Και πολλές φορές, αυτό που αποκαλείς τέρας είναι πιο άκακο από σένα.
Το διάβασα, είναι συγκλονιστικό και αξίζει τον κόπο κάποιος να το κάνει κτήμα του χωρίς επιφύλαξη.
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ παρουσίασή σου Δανάη, λιτή αλλά ουσιαστική.
Αυτό το φινάλε που αναφέρεις "Κανένα τέρας δεν γεννήθηκε μόνο του. Κάποιος το δημιούργησε. Και πολλές φορές, αυτό που αποκαλείς τέρας είναι πιο άκακο από σένα"
Συγκλονιστική διαπίστωση.
Την καλησπέρα μου.
Πραγματικά πρόκειται για ένα ανάγνωσμα που ο καθένας οφείλει να διαβάσει. Σε ευχαριστώ πολυ Γιάννη. Καλο σαββατοκυριακο.
ΔιαγραφήΕξαιρετικό βιβλίο, το συστήνω ανεπιφύλακτα.
ΑπάντησηΔιαγραφή