Αέναη μάχη: Η Πτώση της Άννας Σπαναγιώργου

 

Γράφει η Δανάη Ιμπραχήμ 

Είναι βρόμικα της μοίρας τα παιχνίδια. 

Αν δε σε κουρελιάσει, δε σου δίνει λαμπρά ρούχα να ντυθείς.

Η Πτώση είναι ένα πολύ ιδιαίτερο βιβλίο. Δε θα το χαρακτήριζα τόσο μυθιστόρημα, όσο παραμύθι. Ένα σύγχρονο, σκοτεινό παραμύθι. Η Άννα Σπαναγιώργου πλάθει ένα μαγικό κόσμο σε αυτόν που ήδη γνωρίζουμε και μας ταξιδεύει στα βάθη των δασών.

Η Κάτια είναι μια νεαρή κοπέλα που εργάζεται για έναν μυστηριώδη άντρα, τον Άρη. Όταν πεθαίνει η γιαγιά της, ο Άρης τη φέρνει στον κόσμο του, όπου η Κάτια μαθαίνει άλλοτε κρυφές πτυχές του εαυτού της. Δεν είναι μια συνηθισμένη γυναίκα. Μαγεία φαίνεται να κυλάει στις φλέβες, γεγονός που ο κόσμος του Άρη γνωρίζει πολύ καλά. Τι είναι αυτό που κάνει την Κάτια τόσο ξεχωριστή; Τι ακριβώς είναι ο κόσμος του Άρη;

Τα ερωτήματα που γεννιόνται είναι πολλά, παρά το μικρό μέγεθος του βιβλίου. Απαντήσεις δίνονται εν μέρει, αλλά με τη μαεστρία της Άννας και τα συνεχή plot twist αμφιβάλλεις για όσα πιστεύεις. Για το τι είναι στα αλήθεια καλό και κακό, δεν μπορείς να είσαι ποτέ σίγουρος. Το μόνο που δε θα σε προδώσει όμως ποτέ είναι η πίστη στον εαυτό σου. Κι αυτό είναι το σημαντικότερο μάθημα ζωής και για την Κάτια, αλλά και τους αναγνώστες.

Η πλοκή, όπως και το βιβλίο, είναι αρκετά ιδιαίτερη. Τα συνεχή μηνύματα και φιλοσοφικές ανησυχίες της συγγραφέως δίνουν ένα παραπάνω έναυσμα ώστε να θεωρείται παραμύθι. Επιπλέον, η ιστορία κυλάει γρήγορα χωρίς πολλές λεπτομέρειες. Αυτό ήταν και το μόνο μου παράπονο, καθώς προτιμώ αναλύσεις. Όχι ότι έλειπαν από παντού. Ακόμα και τα ψυχογραφήματα των χαρακτήρων ήταν επαρκή, ενώ κάθε τους πράξη δικαιολογούταν ικανοποιητικά. Σαν Δανάη όμως προτιμώ λίγη παραπάνω ποσότητα. Αλλά δε σημαίνει ότι δεν απόλαυσα την Πτώση.

Ένας ακόμα λόγος που το βιβλίο ήταν μια ευχάριστη συντροφιά ήταν η γραφή της Άννας. Τη βρήκα απίστευτα λυρική, ποιητική, μαγευτική! Η πένα της τονίζει τον πλούτο της γλώσσας και δίνει μια τρυφερή χροιά στην ιστορία. Άλλωστε, παρά τον κίνδυνο και την αμφιβολία, ο ρομαντισμός και η αθωότητα έρεαν σε κάθε παράγραφο και αυτό χάρις τον εξαίρετο τρόπο που η Άννα έβαζε τις λέξεις τη μία δίπλα στην άλλη, δημιουργώντας μια πανδαισία. 

Όπως καταλάβατε, κατά γενική ομολογία το βιβλίο μου άφησε μια γλυκιά γεύση. Από τη μέση - και λίγο νωρίτερα - η δράση άρχισε να ανέρχεται προς την κορύφωση και κάθε υποκεφάλαιο των τριών ενοτήτων με πλημμύριζε συναισθήματα. Το μυστήριο που απλωνόταν σαν τη πιο σκοτεινή νύχτα με ωθούσε να γυρνάω τις σελίδες ψάχνοντας απαντήσεις, τη λύση στο μεγάλο αίνιγμα. Ακόμα κι όταν πήρα μερικές, γεννήθηκαν νεώτερες απορίες χτίζοντας ένα δυνατό hype για τη συνέχεια. 

Πιστεύω ότι η Άννα Σπαναγιώργου θέτει πολύ ψηλά τον πήχη στο εγχώριο παραμύθι. Με μια ιστορία που παραπέμπει στους θρύλους των τοπικών λαογραφιών, ξεκινάει μια τριλογία που φαίνεται ότι θα εξελιχθεί σε κάτι μοναδικό. Ανυπομονώ να πιάσω στα χέρια μου το επόμενο μέρος!