Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε;

"Μερικές φορές η γραφή γίνεται καθρέφτης· άλλες, απλώς φως που πέφτει αλλού και μας δείχνει κάτι διαφορετικό."   Κι αν δεν είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε, τότε ίσως γράφουμε για να ανακαλύψουμε ποιοι πραγματικά είμαστε. Η ταύτιση συγγραφέα και χαρακτήρων Ένα από τα πιο συχνά και πιο έντονα debates ανάμεσα σε βιβλιόφιλους, αναγνώστες και συγγραφείς είναι αυτό που αφορά τη θεματολογία και κυρίως τους χαρακτήρες που γράφονται σε ένα βιβλίο. Είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε; Υπάρχει μια εσφαλμένη, αλλά διαδεδομένη τάση να ταυτίζεται ο συγγραφέας με τους χαρακτήρες του. Είτε αυτό γίνεται για καλό, είτε για κακό. Στη δεύτερη περίπτωση μάλιστα, τα αίματα ανάβουν γρηγορότερα και οι συζητήσεις παίρνουν συχνά φωτιά, με τους συνομιλητές να υιοθετούν ακραίες θέσεις. Όταν η ιστορία καθορίζει τη συμπεριφορά Αν, για παράδειγμα, κάποιος συγγραφέας έχει γράψει άντρες χαρακτήρες που λειτουργούν με ένα mindset πιο αυταρχικό, με αρχηγικές τάσεις ή με μισογυνιστική συμπεριφορά, αυτόματα θεωρείτ...

Συνέντευξη με τον Κωνσταντίνο Κορμπάκη

Σήμερα έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στο blog μας τον Κωνσταντίνο Κορμπάκη, συγγραφέα του βιβλίου Το τίμημα είναι ο χρόνος Ι

 


Αρχικά θα θέλαμε να μας συστηθείς για να σε γνωρίσει λίγο καλύτερα το κοινό. Περίγραψε τον εαυτό σου σε τέσσερις προτάσεις.

Οι περισσότεροι συγγραφείς περνούν πολλά από τα χαρακτηριστικά τους στους πρωταγωνιστές των βιβλίων τους και για κάποιον που με ξέρει θα αναγνωρίσει πολλά απ’ αυτά στους ήρωές μου. (Αυτή η πρόταση δεν μετράει· είναι εισαγωγική) Θα περιέγραφα τον εαυτό μου ως ένα άτομο αισιόδοξο, καλοπροαίρετο αλλά και επιφυλακτικό. (Εδώ μετριάζουμε τα επίθετα για να μη φανούμε νάρκισσοι) Κατά γενική ομολογία είμαι κοινωνικός (οι φίλοι μου γελούν αυτή τη στιγμή χωρίς να θυμούνται ότι ξέρω όλα τα μυστικά τους) και φιλικός (τώρα σοβάρεψαν). Στα ενδιαφέροντά μου (ευτυχώς δεν μου μένουν άλλες προτάσεις) συγκαταλέγονται η ανάγνωση βιβλίων λογοτεχνικών αλλά και φιλολογικών. Είμαι λάτρης του fantasy gaming (αν και noob μερικές φορές) και των επιτραπέζιων. Απεναντίας, τα αρνητικά μου χαρακτηριστικά είναι … (Ωχ! Μόλις ξεπέρασα το όριο των προτάσεων. Θα μιλήσουμε άλλη στιγμή γι’ αυτά.)



Ποιο ήταν το έναυσμα για τη δημιουργία του βιβλίο σου;

Αν κάνω μια μεγάλη βουτιά στο παρελθόν, πολύ μεγάλη όμως, θα γυρίσω στα 23 μου και θα σκεφτώ τα πρώτα μου σχέδια πάνω στη συγγραφή. Ανέκαθεν είχα μια λατρεία για την αρχαιοελληνική μυθολογία και είχα σκεφτεί πως θα μπορούσα να γράψω κάτι που να συνδυάζει τα όσα ξέρουμε για το δωδεκάθεο με νέες ιστορίες. Αυτή τη σκέψη όμως διαδέχτηκε μια άλλη που με παρέσυρε να μη χτίσω σε κάτι έτοιμο, αλλά να φτιάξω ένα μαγικό κόσμο με δικούς μου κανόνες. Το σίγουρο ήταν πως ήθελα να ενέχει τα τέσσερα στοιχεία της φύσης (σύμφωνα με τον Εμπεδοκλή).



Ποιες ήταν οι λογοτεχνικές επιρροές που συνέβαλαν σε αυτό το βιβλίο;

Όταν ξεκίνησα να γράφω το πρώτο βιβλίο δεν είχα κάποια λογοτεχνική επιρροή. Οι αναγνωστικές μου επιλογές όμως σίγουρα έχουν συμβάλει στη συγγραφή. Εκτός από μυθιστορήματα φαντασίας, διαβάζω μυθιστορήματα μυστηρίου, αστυνομικά, κοινωνικά και ιστορικά. Αναπόφευκτα, λοιπόν, έχω επηρεαστεί περισσότερο από σύγχρονους λογοτέχνες παρά από κλασικούς.



Πρόκειται για ένα αρκετά μεγάλο έργο. Θα σκεφτόταν κανείς ότι θα μπορούσε να σταθεί μόνο του. Τι να περιμένουμε από τη συνέχεια;

Δεν ξέρω αν είναι δυνατό να σταθεί μόνο του γιατί, αν και ολοκληρωμένο ως προς τον πρώτο σκοτεινό μάγο, η βασική αποστολή των μάγων μου είναι να καταφέρουν να εμποδίσουν τις Τρίδυμες σκοτεινές μάγισσες από την υλοποίηση των σχεδίων τους. Εξαρχής είχα στο μυαλό μου πως θα δημιουργήσω μια σειρά βιβλίων· επτά ή οκτώ συγκεκριμένα, στο καθένα από τα οποία θα πρωταγωνιστεί διαφορετικός σκοτεινός μάγος ή μάγισσα (παιδί των Τριδύμων), ώστε στο τελευταίο βιβλίο να αποκαλυφθούν περισσότερα για τις Μητέρες τους. Φυσικά, οι πρωταγωνιστές μου θα παραμείνουν οι ίδιοι εκτός κι αν τους συμβεί κάτι απρόσμενο στην πορεία.




Ο μαγικός κόσμος είναι τόσο καλά δομημένος, που μερικές φορές σε κάνει να ξεχάσεις ότι πρόκειται για αστικό φάντασυ. Πώς και αποφάσισες να στραφείς σε αυτό και όχι να δημιουργήσεις έναν τελείως δικό σου κόσμο;

Δεν νομίζω πως είμαστε όλοι για όλα. Βασικός μου στόχος είναι να κρατάω αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη με το μυστήριο και τις εξελίξεις στην πλοκή. Θέλω συνεχώς να φέρνω στο προσκήνιο αθέατες πλευρές των ανθρώπων και των μάγων κι επικεντρώνομαι κυρίως εκεί. Άλλος ένας λόγος που δεν θέλησα να δημιουργήσω δικό μου κόσμο παρά να εκμεταλλευτώ αυτόν που ξέρουμε είναι ότι προσωπικά δεν βρίσκω ενδιαφέρον στις ατελείωτες περιγραφές των τοπίων και πάντα δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω τέτοιου είδους βιβλία. Συν τοις άλλοις, θεωρώ πως είναι πιο εύπεπτο κι ενδιαφέρον για έναν αναγνώστη να διαβάζει ιστορίες που λαμβάνουν χώρα σε τόπους που ξέρει ή θέλει να επισκεφτεί.



Στο βιβλίο σου θίγονται σοβαρά κοινωνικά φαινόμενα, όπως η σεξουαλική βία, η ενδοοικογενειακή βία, ο ρατσισμός. Έχεις σκεφτεί να γράψεις ένα κοινωνικό μυθιστόρημα;

Για να είμαι ειλικρινής το έχω σκεφτεί, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι θα ήθελα να ασχοληθώ μ’ ένα μυθιστόρημα που να είναι αποκλειστικά κοινωνικό. Θέλω πάντα να έχω με το μέρος μου το στοιχείο του απρόσμενου, του υπερφυσικού και τη φαντασία. Πιστεύω ότι ένα πετυχημένο βιβλίο φαντασίας οφείλει να μελετά κοινωνικά θέματα και να αφιερώνει λίγο χώρο γι’ αυτά γιατί μόνο έτσι θα το φέρει κοντά στον αναγνώστη. Επίσης, μέσα σ’ ένα βιβλίο φαντασίας ο συγγραφέας μπορεί να δώσει τις διαστάσεις που θέλει σ’ ένα κοινωνικό φαινόμενο αποκλίνοντας από τα τετριμμένα και προσδίδοντάς του κάτι μοναδικό.



Τέλος, θα θέλαμε να κλείσεις με μια συμβουλή προς τους επερχόμενους συγγραφείς.

Βρες την ταυτότητά σου. Ξεχώρισε από τους άλλους συγγραφείς ώστε να γίνει το όνομά σου συνώνυμο με τη μοναδικότητά του έργου σου. Διάβασε βιβλία που δεν ανήκουν στη θεματολογία που γράφεις γιατί όλα θα σε βοηθήσουν στη συγγραφή· τα κοινωνικά στην έκφραση των συναισθημάτων, τα αστυνομικά στην σκληρή, μα αληθινή, ματιά, τα μυθιστορήματα μυστηρίου στον αινιγματικό λόγο και τα βιβλία φαντασίας στη διευρυμένη σκέψη.

Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω το ιστολόγιο Ονείρων Πένες για τη φιλοξενία της συνέντευξης και να εκφράσω τις ιδιαίτερες ευχαριστίες μου στη συγγραφέα Δανάη Ιμπραχήμ για την κριτική της στο πρώτο μου βιβλίο.  


Σε αυτό το σημείο να ευχαριστήσουμε τον Κωνσταντίνο Κορμπάκη και να του ευχηθούμε ό,τι καλύτερο στη συγγραφική του πορεία. Μπορείτε να τον βρείτε στο Instagram και στο Facebook

Σχόλια

  1. Πολύ ενδιαφέρουσες σκέψεις από τον Κωνσταντίνο. Να του ευχηθώ καλή επιτυχία σε κάθε του συγγραφική και όχι μόνο προσδοκία. Να τον προτρέψω να δουλέψει και στο κοινωνικό μυθιστόρημα. Να του δώσω συγχαρητήρια για το ότι θίγει σοβαρά κοινωνικά θέματα.
    Και σε σένα Δανάη μου για τον συντονσιμό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε;

"Μερικές φορές η γραφή γίνεται καθρέφτης· άλλες, απλώς φως που πέφτει αλλού και μας δείχνει κάτι διαφορετικό."   Κι αν δεν είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε, τότε ίσως γράφουμε για να ανακαλύψουμε ποιοι πραγματικά είμαστε. Η ταύτιση συγγραφέα και χαρακτήρων Ένα από τα πιο συχνά και πιο έντονα debates ανάμεσα σε βιβλιόφιλους, αναγνώστες και συγγραφείς είναι αυτό που αφορά τη θεματολογία και κυρίως τους χαρακτήρες που γράφονται σε ένα βιβλίο. Είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε; Υπάρχει μια εσφαλμένη, αλλά διαδεδομένη τάση να ταυτίζεται ο συγγραφέας με τους χαρακτήρες του. Είτε αυτό γίνεται για καλό, είτε για κακό. Στη δεύτερη περίπτωση μάλιστα, τα αίματα ανάβουν γρηγορότερα και οι συζητήσεις παίρνουν συχνά φωτιά, με τους συνομιλητές να υιοθετούν ακραίες θέσεις. Όταν η ιστορία καθορίζει τη συμπεριφορά Αν, για παράδειγμα, κάποιος συγγραφέας έχει γράψει άντρες χαρακτήρες που λειτουργούν με ένα mindset πιο αυταρχικό, με αρχηγικές τάσεις ή με μισογυνιστική συμπεριφορά, αυτόματα θεωρείτ...

Το Καπετανόσπιτο - Γράφει η Ελένη Ζηνονίδη

Το τελευταίο βράδυ που κοιμήθηκα εκεί ήταν τον Αύγουστο του ’15. Είχαμε μαζευτεί πολλοί βλέπετε. Εγώ. Οι γονείς. Οι παππούδες. Τα φαντάσματα. Οι τύψεις -ζώντων και μη. Ίσως επέστρεφα ξανά. Ίσως όταν δε θα ζει κανένας από τους προαναφερθέντες αποφασίσω να μείνω ξανά μέσα σε αυτούς τους τέσσερις τοίχους. Με τους νεκρούς και τις τύψεις τους τα καταφέρνω καλύτερα. Είναι πιο σιωπηλά όλα όταν είναι θαμμένα. Και οι άνθρωποι… και οι τύψεις τους. Το Καπετανόσπιτό μας ήταν κάτι σαν ιερό κειμήλιο. Σαν ένα παλιό μπαούλο που από μέσα του βγαίνουν άνθρωποι και αναμνήσεις. Ο παππούς Αυγέρης δεν ήταν ο πρώτος που έζησε εδώ, ήταν όμως εκείνος που φρόντισε να γεμίσει το πετρόχτιστο κειμήλιο των παππούδων του με ζωντάνια και φως. Και αναγκαστικά, όπως συμβαίνει πάντα με τους ανθρώπους… τύψεις. Ο Αυγέρης ήταν καπετάνιος. Και ως σωστός καπετάνιος που δεν μπορεί να κρατάει ταυτόχρονα το πηδάλιο ενός πλοίου κι ενός σπιτιού, παντρεύτηκε τη Σόφη παραδίδοντας της το πηδάλιο του σπιτιού και της καρδιάς του. ...

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ "Η ΝΕΡΑΙΔΑ ΧΩΡΙΣ ΦΤΕΡΑ"

 (από τη Βούλα Γκεμίση) Παρουσίαση Παραμυθιού της Κατερίνας Χριστοδούλου στη Θεσσαλονίκη:  Μια Γιορτή για τη Μοναδικότητα και την Αυτοαποδοχή   Την Κυριακή 15 Ιουνίου 2025, ανήμερα της Γιορτής του Πατέρα, η Θεσσαλονίκη «ντύθηκε» στα παραμυθένια για να υποδεχτεί την επίσημη παρουσίαση του νέου παραμυθιού της συγγραφέως Κατερίνας Χριστοδούλου. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε μέσα σε μία μαγική και ζεστή ατμόσφαιρα, γεμάτη χρώματα, χαμόγελα και… νεραιδόσκονη, που μοιράστηκε απλόχερα σε μικρούς και μεγάλους επισκέπτες. Με εκλεκτούς καλεσμένους και τη συγκινητική παρουσία παιδιών και οικογενειών, η συγγραφέας παρουσίασε το νέο της βιβλίο, το οποίο πραγματεύεται με τρυφερότητα και φαντασία την αξία της μοναδικότητας και της αυτοαποδοχής. Ένα παραμύθι που δεν απευθύνεται μόνο στα παιδιά αλλά και στους ενήλικες που αναζητούν το θάρρος να αγαπήσουν αυτό που πραγματικά είναι.   Η αφήγηση της Κατερίνας Χριστοδούλου ταξίδεψε το κοινό σε κόσμους γεμάτους φως, αποδοχή και ...