Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

Συνέντευξη με τον Κωνσταντίνο Κορμπάκη

Σήμερα έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στο blog μας τον Κωνσταντίνο Κορμπάκη, συγγραφέα του βιβλίου Το τίμημα είναι ο χρόνος Ι

 


Αρχικά θα θέλαμε να μας συστηθείς για να σε γνωρίσει λίγο καλύτερα το κοινό. Περίγραψε τον εαυτό σου σε τέσσερις προτάσεις.

Οι περισσότεροι συγγραφείς περνούν πολλά από τα χαρακτηριστικά τους στους πρωταγωνιστές των βιβλίων τους και για κάποιον που με ξέρει θα αναγνωρίσει πολλά απ’ αυτά στους ήρωές μου. (Αυτή η πρόταση δεν μετράει· είναι εισαγωγική) Θα περιέγραφα τον εαυτό μου ως ένα άτομο αισιόδοξο, καλοπροαίρετο αλλά και επιφυλακτικό. (Εδώ μετριάζουμε τα επίθετα για να μη φανούμε νάρκισσοι) Κατά γενική ομολογία είμαι κοινωνικός (οι φίλοι μου γελούν αυτή τη στιγμή χωρίς να θυμούνται ότι ξέρω όλα τα μυστικά τους) και φιλικός (τώρα σοβάρεψαν). Στα ενδιαφέροντά μου (ευτυχώς δεν μου μένουν άλλες προτάσεις) συγκαταλέγονται η ανάγνωση βιβλίων λογοτεχνικών αλλά και φιλολογικών. Είμαι λάτρης του fantasy gaming (αν και noob μερικές φορές) και των επιτραπέζιων. Απεναντίας, τα αρνητικά μου χαρακτηριστικά είναι … (Ωχ! Μόλις ξεπέρασα το όριο των προτάσεων. Θα μιλήσουμε άλλη στιγμή γι’ αυτά.)



Ποιο ήταν το έναυσμα για τη δημιουργία του βιβλίο σου;

Αν κάνω μια μεγάλη βουτιά στο παρελθόν, πολύ μεγάλη όμως, θα γυρίσω στα 23 μου και θα σκεφτώ τα πρώτα μου σχέδια πάνω στη συγγραφή. Ανέκαθεν είχα μια λατρεία για την αρχαιοελληνική μυθολογία και είχα σκεφτεί πως θα μπορούσα να γράψω κάτι που να συνδυάζει τα όσα ξέρουμε για το δωδεκάθεο με νέες ιστορίες. Αυτή τη σκέψη όμως διαδέχτηκε μια άλλη που με παρέσυρε να μη χτίσω σε κάτι έτοιμο, αλλά να φτιάξω ένα μαγικό κόσμο με δικούς μου κανόνες. Το σίγουρο ήταν πως ήθελα να ενέχει τα τέσσερα στοιχεία της φύσης (σύμφωνα με τον Εμπεδοκλή).



Ποιες ήταν οι λογοτεχνικές επιρροές που συνέβαλαν σε αυτό το βιβλίο;

Όταν ξεκίνησα να γράφω το πρώτο βιβλίο δεν είχα κάποια λογοτεχνική επιρροή. Οι αναγνωστικές μου επιλογές όμως σίγουρα έχουν συμβάλει στη συγγραφή. Εκτός από μυθιστορήματα φαντασίας, διαβάζω μυθιστορήματα μυστηρίου, αστυνομικά, κοινωνικά και ιστορικά. Αναπόφευκτα, λοιπόν, έχω επηρεαστεί περισσότερο από σύγχρονους λογοτέχνες παρά από κλασικούς.



Πρόκειται για ένα αρκετά μεγάλο έργο. Θα σκεφτόταν κανείς ότι θα μπορούσε να σταθεί μόνο του. Τι να περιμένουμε από τη συνέχεια;

Δεν ξέρω αν είναι δυνατό να σταθεί μόνο του γιατί, αν και ολοκληρωμένο ως προς τον πρώτο σκοτεινό μάγο, η βασική αποστολή των μάγων μου είναι να καταφέρουν να εμποδίσουν τις Τρίδυμες σκοτεινές μάγισσες από την υλοποίηση των σχεδίων τους. Εξαρχής είχα στο μυαλό μου πως θα δημιουργήσω μια σειρά βιβλίων· επτά ή οκτώ συγκεκριμένα, στο καθένα από τα οποία θα πρωταγωνιστεί διαφορετικός σκοτεινός μάγος ή μάγισσα (παιδί των Τριδύμων), ώστε στο τελευταίο βιβλίο να αποκαλυφθούν περισσότερα για τις Μητέρες τους. Φυσικά, οι πρωταγωνιστές μου θα παραμείνουν οι ίδιοι εκτός κι αν τους συμβεί κάτι απρόσμενο στην πορεία.




Ο μαγικός κόσμος είναι τόσο καλά δομημένος, που μερικές φορές σε κάνει να ξεχάσεις ότι πρόκειται για αστικό φάντασυ. Πώς και αποφάσισες να στραφείς σε αυτό και όχι να δημιουργήσεις έναν τελείως δικό σου κόσμο;

Δεν νομίζω πως είμαστε όλοι για όλα. Βασικός μου στόχος είναι να κρατάω αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη με το μυστήριο και τις εξελίξεις στην πλοκή. Θέλω συνεχώς να φέρνω στο προσκήνιο αθέατες πλευρές των ανθρώπων και των μάγων κι επικεντρώνομαι κυρίως εκεί. Άλλος ένας λόγος που δεν θέλησα να δημιουργήσω δικό μου κόσμο παρά να εκμεταλλευτώ αυτόν που ξέρουμε είναι ότι προσωπικά δεν βρίσκω ενδιαφέρον στις ατελείωτες περιγραφές των τοπίων και πάντα δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω τέτοιου είδους βιβλία. Συν τοις άλλοις, θεωρώ πως είναι πιο εύπεπτο κι ενδιαφέρον για έναν αναγνώστη να διαβάζει ιστορίες που λαμβάνουν χώρα σε τόπους που ξέρει ή θέλει να επισκεφτεί.



Στο βιβλίο σου θίγονται σοβαρά κοινωνικά φαινόμενα, όπως η σεξουαλική βία, η ενδοοικογενειακή βία, ο ρατσισμός. Έχεις σκεφτεί να γράψεις ένα κοινωνικό μυθιστόρημα;

Για να είμαι ειλικρινής το έχω σκεφτεί, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι θα ήθελα να ασχοληθώ μ’ ένα μυθιστόρημα που να είναι αποκλειστικά κοινωνικό. Θέλω πάντα να έχω με το μέρος μου το στοιχείο του απρόσμενου, του υπερφυσικού και τη φαντασία. Πιστεύω ότι ένα πετυχημένο βιβλίο φαντασίας οφείλει να μελετά κοινωνικά θέματα και να αφιερώνει λίγο χώρο γι’ αυτά γιατί μόνο έτσι θα το φέρει κοντά στον αναγνώστη. Επίσης, μέσα σ’ ένα βιβλίο φαντασίας ο συγγραφέας μπορεί να δώσει τις διαστάσεις που θέλει σ’ ένα κοινωνικό φαινόμενο αποκλίνοντας από τα τετριμμένα και προσδίδοντάς του κάτι μοναδικό.



Τέλος, θα θέλαμε να κλείσεις με μια συμβουλή προς τους επερχόμενους συγγραφείς.

Βρες την ταυτότητά σου. Ξεχώρισε από τους άλλους συγγραφείς ώστε να γίνει το όνομά σου συνώνυμο με τη μοναδικότητά του έργου σου. Διάβασε βιβλία που δεν ανήκουν στη θεματολογία που γράφεις γιατί όλα θα σε βοηθήσουν στη συγγραφή· τα κοινωνικά στην έκφραση των συναισθημάτων, τα αστυνομικά στην σκληρή, μα αληθινή, ματιά, τα μυθιστορήματα μυστηρίου στον αινιγματικό λόγο και τα βιβλία φαντασίας στη διευρυμένη σκέψη.

Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω το ιστολόγιο Ονείρων Πένες για τη φιλοξενία της συνέντευξης και να εκφράσω τις ιδιαίτερες ευχαριστίες μου στη συγγραφέα Δανάη Ιμπραχήμ για την κριτική της στο πρώτο μου βιβλίο.  


Σε αυτό το σημείο να ευχαριστήσουμε τον Κωνσταντίνο Κορμπάκη και να του ευχηθούμε ό,τι καλύτερο στη συγγραφική του πορεία. Μπορείτε να τον βρείτε στο Instagram και στο Facebook

Σχόλια

  1. Πολύ ενδιαφέρουσες σκέψεις από τον Κωνσταντίνο. Να του ευχηθώ καλή επιτυχία σε κάθε του συγγραφική και όχι μόνο προσδοκία. Να τον προτρέψω να δουλέψει και στο κοινωνικό μυθιστόρημα. Να του δώσω συγχαρητήρια για το ότι θίγει σοβαρά κοινωνικά θέματα.
    Και σε σένα Δανάη μου για τον συντονσιμό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

"Μη μου μιλάς για καλοκαίρια"

Πιο καλή η μοναξιά... Στα δεκάξι δεν την ξέρεις. Δεν υπάρχει η μοναξιά στο λεξιλόγιό σου, μόνο δυο φτερά στην πλάτη έχεις και σκαρφαλώνεις στο τοιχάκι που σε χωρίζει από τον δρόμο, από το στενό καλντερίμι του κυκλαδίτικου νησιού όπου κατηφορίζει μια παρέα παιδιών τραγουδώντας: "Πιο καλή η μοναξιά από σένα που δε φτάνω..." Και θες να πετάξεις, να προσγειωθείς μπροστά στην παρέα και να βαδίσεις μαζί τους ψιθυρίζοντας: "Μια σε βρίσκω, μια σε χάνω..." Στα δεκάξι τα φτάνεις όλα. Τους φτάνεις όλους. Βρίσκεις για πρώτη φορά την καρδιά σου κι αμέσως μετά τη χάνεις, την αφήνεις για πάντα εκεί, στον ήλιο που βάφει το Αιγαίο κόκκινο, στο φεγγάρι που γίνεται μάρτυρας τού πρώτου φιλιού στις σκιές.  Στα δεκάξι φοράς την καινούργια σου φούστα με τα κίτρινα λουλούδια, το λευκό μπλουζάκι που λίγο μετά θα λερώσεις με το παγωτό μηχανής που ο δυνατός κυκλαδίτικος αέρας θα στείλει απευθείας πάνω σου και θα σε κάνει να βάλεις τα κλάματα. Στα δεκάξι περπατάς στο λιμάνι το βράδυ και περιμέ...

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

"Für Elise" γράφει ο Χάρης Κωφιάδης (Συμμετοχή στο δικτυακό δρώμενο "Μια ιδέα-μια έμπνευση #4)

Monsters are not born... Monsters are made, manufactured in an endless cycle of violence Für Elise " I shall die, and what I now feel be no longer felt. Soon these burning miseries will be extinct. I shall ascend my funeral pile triumphantly and exult in the agony of the torturing flames. Farewell. " ( «Θα πεθάνω και αυτό που νιώθω τώρα δεν θα γίνεται πια αισθητό. Σύντομα αυτές οι καυστικές δυστυχίες θα σβήσουν. Θα ανέβω θριαμβευτικά στην νεκρώσιμη σωρό μου και θα αγαλλιάσω μέσα στην αγωνία των βασανιστικών φλογών. Αντίο.») Έκλεισε το βιβλίο και έμεινε να κοιτάζει το εξώφυλλο, μασώντας αφηρημένα τα χείλη του. Μαίρη Σέλεϊ. Φράνκενστάιν .  Δεν ήταν ό,τι καλύτερο είχε διαβάσει. Όχι. Ούτε καν πλησίαζε. Ήταν σίγουρος γι’ αυτό. Ήταν όμως, αλήθεια; Τελευταία όλο και λιγόστευαν τα πράγματα για τα οποία μπορούσε να είναι απόλυτα βέβαιος. Τι κατάντια! Κούνησε απότομα το κεφάλι του και ανοιγόκλεισε τα μάτια του νευρικά για να συνέλθει. Επέστρεψε στο βιβλίο. Ό,τι κι αν ήταν, τον γοήτευ...