Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

Γιώργος Δερβεντλής: "Η χαμένη διαθήκη" Ένα ταξίδι στο μυστήριο και στον ανείπωτο τρόμο

 Ο Γιώργος Δερβεντλής είναι ένας από εμάς. Αγαπητός φίλος και συνεργάτης στο "Ονείρων Πένες" από την ίδρυσή του. Δραστηριοποιείται στο προσωπικό του blog: My Little Stories Όπως ο ίδιος αυτοπροσδιορίζεται, συγγραφέας μικρών και μεγάλων ιστοριών. Συλλέκτης μουσικών και εικόνων που εξιτάρουν τους φαντασιογόνους. 

Ο Γιώργος διακρίνεται με τρόπο καθηλωτικό στο είδος του horror, fantasy, το οποίο και υπηρετεί εδώ και καιρό με περισσή ικανότητα, συνέπεια και ποιότητα. Αυτό όμως δεν τον εμποδίζει να έχει γράψει διηγήματα και έργα με σαφές κοινωνικό και καταγγελτικό περιεχόμενο: "Αθήνα 2020: Η ώρα της επανάστασης",  "Ο χορός μιας μοναχικής καρδιάς" και "Η ελευθερία στο κλουβί". Ακόμα πρόσφατα και ένα εξαίρετο παραμύθι φαντασίας  "Το Ξαναντού: τα χρονικά του Γκρόουνιν"

Αυτή τη φορά στο προσωπικό του blog, σειρά έχει ένα νέο του έργο:

"Η χαμένη διαθήκη"


Ένα έργο τρόμου και φαντασίας, το οποίο πραγματικά καθηλώνει τον αναγνώστη με το κλειστοφοβικό του περιβάλλον, την οργιώδη φαντασία, τον τρόμο που σέρνεται σε κάθε γωνιά και το μυστήριο που καλύπτει με ερεβώδη τρόπο την πλοκή.

Θα δούμε τον Πιτ και τον Τζόνι Χόφερμαν, δύο αδέλφια, με εξαιρετικά κακή σχέση μεταξύ τους έως και εχθρική, Όλα θα ξεκινήσουν όταν ο συμβολαιογράφος της οικογένειάς τους, ο κ. Άντερσον, τους καλέσει απροσδόκητα στο γραφείο να τους ανακοινώσει κάτι που θα τους αλλάξει άρδην τη ζωή.

Μια χαμένη ξεχασμένη διαθήκη στα ερείπια ενός παλιού τους κτίσματος, μέσω της οποία οι γονείς τους και συγκεκριμένα ο πατέρας του, μετά από παράκληση της μητέρας τους, τους κληροδοτεί ένα ξεχασμένο ερειπωμένο τεράστιο ακίνητο, στο λόφο του Γκρίνγουντ, με σαφή εντολή να το ανακαινίσουν και να του δώσουν ζωή.

Όρος απαράβατος της διαθήκης, τα δύο αδέλφια, οφείλουν να συνεργαστούν απόλυτα, κάτω από επίβλεψη, για την ανασυγκρότηση του σπιτιού και του κτήματος.

Τα δύο αδέλφια αποδέχονται την πρόσκληση και φτάνουν στο μυστηριώδες και επιβλητικό σπίτι. Εκεί, θα διαπιστώσουν με τρόμο, ότι θα κληθούν να αντιμετωπίσουν κάτι που ξεπερνά κάθε όριο ή υποψία της φαντασίας τους που μήτε στον πιο αποτρόπαιο εφιάλτη τους δεν υπολόγιζαν.

Το σπίτι θα αρχίζει να βγάζει ένα προς ένα τα αβυσσαλέα μυστικά του.

"Η χαμένη διαθήκη" θα σας κόψει την ανάσα με το μυστήριο, την ατμόσφαιρα, τον τρόμο. Έναν τρόμο που ξεπηδά από κάθε ανύποπτη γωνία και μέρος.

Μπορείτε να την διαβάσετε στο blog του Γιώργου, όπου δημοσιεύεται σε συνέχειες. Η πρώτη δημοσίευση είναι εδώ:

"Η χαμένη διαθήκη #1"


Σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα






Σχόλια

  1. Το παρακολουθώ με ενδιαφέρον, μέχρι τώρα σε κάθε επεισόδιο γίνεται όλο και πιο έντονος ο προβληματισμός μου, για όλα όσα γίνονται και αγωνιώ για το τέλος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε καθηλώνει Βασίλη ! Χώρια την αισθητική του τρόμου και της αγωνίας που είναι εκπληκτική. Στέλνω καλησπέρες αγαπητέ φίλε και δάσκαλε.
      Να έχεις όμορφο Σαββατοκύριακο.

      Διαγραφή
  2. Γιάννη φίλε μου σ'ευχαριστώ πάρα πολύ, για την συμμετοχή, για την ανάγνωση και για το ότι είσαι πάντα δίπλα μας ενεργά να στηρίζεις τους φίλους, ένα μεγάλο μπράβο από εμένα. Χαίρομαι που σου αρέσει η χαμένη διαθήκη και ελπίζω να ικανοποιήσει και η συνέχεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Την λατρεύω την "Χαμένη διαθήκη" Γιώργο και την θεωρώ ένα από τα πιο εμπνευσμένα σου έργα στο είδος αυτό.
      Την περιμένουμε με χαρά και αγωνία. Την καλησπέρα μου.

      Διαγραφή
  3. Υπέροχη η "Χαμένη διαθήκη", ένα ακόμη θαυμάσιο έργο του Γιώργου για να μην πω το καλύτερο όλων. Μας εξιτάρει, μας ταξιδεύει σε κόσμους που μόνο στο μυαλουδάκι του γεννιούνται και γεννά ερωτήματα και αγωνία.
    Το παρακολουθώ με ενδιαφέρον και ανυπομονώ για την κάθε συνέχεια
    Ο Γιώργος είναι ταλαντούχος και χαίρομαι να τον διαβάζω
    Καλή σας μέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα συμφωνήσω μαζί σου Άννα μου ανεπιφύλακτα. Ένα εξαίρετο έργο από τα πιο δυνατά και πιο ατμοσφαιρικά που μας έχει δώσει ο φίλος μας.
      Καλή Κυριακή να έχεις.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

"Μη μου μιλάς για καλοκαίρια"

Πιο καλή η μοναξιά... Στα δεκάξι δεν την ξέρεις. Δεν υπάρχει η μοναξιά στο λεξιλόγιό σου, μόνο δυο φτερά στην πλάτη έχεις και σκαρφαλώνεις στο τοιχάκι που σε χωρίζει από τον δρόμο, από το στενό καλντερίμι του κυκλαδίτικου νησιού όπου κατηφορίζει μια παρέα παιδιών τραγουδώντας: "Πιο καλή η μοναξιά από σένα που δε φτάνω..." Και θες να πετάξεις, να προσγειωθείς μπροστά στην παρέα και να βαδίσεις μαζί τους ψιθυρίζοντας: "Μια σε βρίσκω, μια σε χάνω..." Στα δεκάξι τα φτάνεις όλα. Τους φτάνεις όλους. Βρίσκεις για πρώτη φορά την καρδιά σου κι αμέσως μετά τη χάνεις, την αφήνεις για πάντα εκεί, στον ήλιο που βάφει το Αιγαίο κόκκινο, στο φεγγάρι που γίνεται μάρτυρας τού πρώτου φιλιού στις σκιές.  Στα δεκάξι φοράς την καινούργια σου φούστα με τα κίτρινα λουλούδια, το λευκό μπλουζάκι που λίγο μετά θα λερώσεις με το παγωτό μηχανής που ο δυνατός κυκλαδίτικος αέρας θα στείλει απευθείας πάνω σου και θα σε κάνει να βάλεις τα κλάματα. Στα δεκάξι περπατάς στο λιμάνι το βράδυ και περιμέ...

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

"Für Elise" γράφει ο Χάρης Κωφιάδης (Συμμετοχή στο δικτυακό δρώμενο "Μια ιδέα-μια έμπνευση #4)

Monsters are not born... Monsters are made, manufactured in an endless cycle of violence Für Elise " I shall die, and what I now feel be no longer felt. Soon these burning miseries will be extinct. I shall ascend my funeral pile triumphantly and exult in the agony of the torturing flames. Farewell. " ( «Θα πεθάνω και αυτό που νιώθω τώρα δεν θα γίνεται πια αισθητό. Σύντομα αυτές οι καυστικές δυστυχίες θα σβήσουν. Θα ανέβω θριαμβευτικά στην νεκρώσιμη σωρό μου και θα αγαλλιάσω μέσα στην αγωνία των βασανιστικών φλογών. Αντίο.») Έκλεισε το βιβλίο και έμεινε να κοιτάζει το εξώφυλλο, μασώντας αφηρημένα τα χείλη του. Μαίρη Σέλεϊ. Φράνκενστάιν .  Δεν ήταν ό,τι καλύτερο είχε διαβάσει. Όχι. Ούτε καν πλησίαζε. Ήταν σίγουρος γι’ αυτό. Ήταν όμως, αλήθεια; Τελευταία όλο και λιγόστευαν τα πράγματα για τα οποία μπορούσε να είναι απόλυτα βέβαιος. Τι κατάντια! Κούνησε απότομα το κεφάλι του και ανοιγόκλεισε τα μάτια του νευρικά για να συνέλθει. Επέστρεψε στο βιβλίο. Ό,τι κι αν ήταν, τον γοήτευ...