Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

Συνέντευξη με τον Αλέξη Ζησιμόπουλο

 

Σήμερα έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στο blog μας τον Αλέξη Ζησιμόπουλο, συγγραφέα των βιβλίων Σκοτεινά Βήματα και Σκοτεινά Βήματα - Πλειάδα




Αρχικά θα θέλαμε να μας συστηθείς για να σε γνωρίσει λίγο καλύτερα το κοινό. Περίγραψε τον εαυτό σου σε τέσσερις προτάσεις.

Είμαι ο Αλέξης Ζησιμόπουλος. Υποτίθεται ότι είμαι συγγραφέας στον χώρο του φανταστικού. Μέχρι τώρα έχω γράψει τα βιβλία «Σκοτεινά Βήματα» και «Σκοτεινά Βήματα: Πλειάδα». Δεν είμαι καλός τελικά στο να μιλάω για εμένα σε τέσσερις προτάσεις.



Τα βιβλία σου αναπτύσσονται σε έναν τελείως φανταστικό κόσμο. Τι στοιχεία του έχεις δώσει από το δικό μας;

Είναι κάπως δύσκολο να απαντήσω. Είμαι σίγουρος πως υπάρχουν αρκετά στοιχεία και φυσικά τα βασικά (έχουμε ανθρώπους, ζώα, κοινωνίες και βασικές έννοιες και αξίες γνώριμες σε εμάς και τους χαρακτήρες των βιβλίων).

Δεν μπορώ να πω ότι έκανα συγκεκριμένη έρευνα ώστε να αναπαράγω κάτι που συμβαίνει στον δικό μας κόσμο στον κόσμο του βιβλίου. Έγραφα με έναν τρόπο που πίστευα ότι έβγαζε νόημα για τον κόσμο του βιβλίου. Αυτό φυσικά μπορεί σε περιπτώσεις να έχει κάποια αλήθεια, μα ο σκοπός μου δεν ήταν να την αναδείξω ή να την στοχεύσω.

Επίσης πάει μια πενταετία και βάλε από τότε που έγραψα τα «Σκοτεινά Βήματα» και ένα-δυο χρόνια επιπλέον που είχα την ιδέα για την ιστορία. Εκείνη την περίοδο σίγουρα δεν θα είχα ξεκινήσει να γράφω με σκοπό να τραβήξω παράλληλες μεταξύ του κόσμου μας και του βιβλίου, πέρα από επιφανειακά πράγματα.




Οι πρωταγωνιστές σου έχουν τα πιο πρωτότυπα ονόματα. Πώς προκύπτουν;

Ισχύει πως μου αρέσει να βγάζω ονόματα και τίτλους. Και μου αρέσει να ακούω ότι είναι καλές οι επιλογές μου. Σ’ ευχαριστώ, Δανάη, έχεις την εύνοιά μου.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για την παραγωγή ενός ονόματος και δεν θα παραχωρήσω όλα τα μυστικά αυτής της ιερής διαδικασίας (βεβαίως, βεβαίως). Ο γενικός κανόνας είναι να ακούγεται «σωστό» για ένα βιβλίο φαντασίας.

Μπορεί να τροποποιηθεί ένα υπαρκτό όνομα, το όνομα του Ομπίν είναι ένα τέτοιο παράδειγμα (παίρνοντας το gender-neutral όνομα Robyn, έκανα μια τροποποίηση στα γράμματα και τον τονισμό). Άλλα ονόματα είναι υπαρκτές λέξεις ή φτιαχτές που ακούγονται σαν κάτι που στέκει (συνήθως λατινοφέρνει), όπως το όνομα του Λάπις ή του Βόριαν. Κάποια άλλα μπορεί να είναι αναφορές σε ονόματα ανθρώπων που γνωρίζω, χαρακτήρων άλλων βιβλίων και άλλα τέτοια, όπως το Προδ που αναφέρεται στον φίλο μου Πρόδρομο. Σκέφτομαι ότι όταν τα κοντινά μου πρόσωπα φτάσουν σε αυτές τις σελίδες, θα σκάσουν ένα χαμόγελο. Το γεγονός ότι μάλλον λίγοι θα πιάσουν τέτοιες αναφορές το κάνει καλύτερο.

Φυσικά, τα καλύτερα ονόματα προκύπτουν από την καθημερινή ζωή. Το autocorrect είναι φίλος μας. Τα σαρδάμ είναι σύμμαχος. Για παράδειγμα, το Έρχιμ είναι ένα καλό όνομα για βιβλίο φαντασίας ή είναι η προσπάθεια κάποιου ανθρώπου να γράψει «έρχομαι» σε μήνυμα; Δεν θα μάθουμε ποτέ. (Αναρωτιέμαι αν το πρόσωπο με το οποίο είχα αυτή τη συνομιλία το θυμήθηκε τώρα αυτό).



Ασχολείσαι και με το σκίτσο. Έχεις σκεφτεί ποτέ να εμπλουτίσεις βιβλία σου με αυτά;

Η αλήθεια είναι πως όχι. Έχω δύο λόγους και είναι καθαρά υποκειμενικοί:

Αν και μπορεί να σκιτσάρω, σε καμία περίπτωση δεν είμαι «καλλιτέχνης». Δεν θα μπορούσα να φτιάξω σκίτσα σε ένα τέτοιο επίπεδο ώστε να μπουν σε ένα βιβλίο, δεν έχω ούτε τις γνώσεις κι ούτε τα εργαλεία.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι δεν το προτιμώ όταν συμβαίνει αυτό σε βιβλία. Εικονογραφήσεις, χάρτες, δισέλιδα με σκηνές ολόκληρες… κατά κύριο λόγο δεν μου αρέσει τόσο να είναι μέσα στο βιβλίο όταν διαβάζω. Γι’ αυτό δεν θα σχεδίαζα ένα βιβλίο που θα τα είχε κιόλας. Μέχρι στιγμής είμαι της άποψης ότι καλύτερα για τα δικά μου έργα οι χάρτες ή τα σκίτσα (δικά μου ή άλλων) να βρίσκονται εκτός βιβλίων ως συμπληρωματικό περιεχόμενο και fan arts.

Βέβαια, παρότι δεν είμαι υπέρ της εικονογράφησης, δεν αποκλείω να φτιάξω ένα σκίτσο ως αναφορά που θα αξιοποιηθεί από κάποιον γραφίστα για να εμπλουτιστεί ένα εξώφυλλο ή τα κεφάλαια ή οι σελίδες των βιβλίων μου με κάποιο στοιχείο – μα ως εκεί.



Το ξέρω ότι έχεις βαρεθεί αυτή την ερώτηση, αλλά πότε θα έχουμε νέα για το τρίτο βιβλίο των Σκοτεινών Βημάτων;

Είχα αναφέρει πως μέσα στο 2021 δεν θα κυκλοφορήσει κάποιο βιβλίο μου (αυτό ακόμη ισχύει). Δυστυχώς, για να μην έρχομαι στη θέση να λέω κάθε χρονιά πως φέτος δεν θα κυκλοφορήσουν «Σκοτεινά Βήματα», όντως θα έπρεπε να είναι ξεκάθαρο το εξής:

Το επόμενο βιβλίο που θα κυκλοφορήσει δεν θα είναι το τρίτο βιβλίο στα «Σκοτεινά Βήματα». Επίσης, δεν είναι στα σχέδιά μου να γράψω αυτό το βιβλίο στο κοντινό ή μακρινό μέλλον. Αυτή τη στιγμή, το να συνεχίσω την σειρά φαντάζει μια πολύ κακή επένδυση χρόνου.

Κατανοώ ότι ακούγεται αρκετά περίεργο αυτό που δηλώνω και ίσως να χωράει και άλλους χαρακτηρισμούς. Ωστόσο, είναι πολλά που ο περισσότερος κόσμος δεν γνωρίζει για αυτή τη σειρά και τα ευρύτερα συγγραφικά μου σχέδια (χωρίς να φταίει). Πλησιάζει ο καιρός που θα κλείσει ένας χρόνος από την κυκλοφορία της Πλειάδας. Πραγματικά ο χρόνος κυλάει γρήγορα. Πιστεύω πως με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα πω περισσότερες πληροφορίες τότε.

Λυπάμαι, αλλά αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να απαντήσω στο «Σκοτεινά Βήματα πότε;» με κάτι πέρα από «Μάλλον ποτέ».






Τι άλλες ιστορίες μας ετοιμάζεις;

Γράφω μια σειρά βιβλίων φαντασίας άσχετη με τα «Σκοτεινά Βήματα». Ελπίζω κάποια στιγμή να μπορέσω να σας παρουσιάσω το πρώτο βιβλίο αυτής της σειράς σε έντυπη μορφή, θα το ήθελα πολύ και ανυπομονώ. Δυστυχώς νομίζω ότι αργεί ακόμη αυτή η μέρα και δεν μπορώ από τώρα να μοιραστώ ουσιαστικές πληροφορίες.



Θα ήθελες να πειραματιστείς και με άλλες υποκατηγορίες του fantasy ή ακόμα και με άλλα λογοτεχνικά είδη;

Σίγουρα. Δεν υπήρχε κάποιος ιδιαίτερος λόγος που διάλεξα το steampunk για τα «Σκοτεινά Βήματα», δεν είμαι ταγμένος εκεί ή κάπου αλλού συγκεκριμένα.

Δεν μπορώ να ξεχωρίσω ή να πω σε ποιο υποείδος του fantasy θα ανήκει το επόμενο έργο μου, μα μπορώ να πω ότι δεν θα είναι steampunk ή παρόμοιας αισθητικής/ύφους με τα «Σκοτεινά Βήματα». Σίγουρα θα ήθελα, αν είχα την ευκαιρία, να δίνω κάτι διαφορετικό κάθε φορά. Επειδή είμαι από τους συγγραφείς που σχεδιάζουν προτού γράψουν, είναι αρκετά δύσκολο και χρονοβόρο να στήνω απ’ την αρχή ιστορίες σε πολλά διαφορετικά είδη. Μπορεί κατά καιρούς να έχω γράψει μικρά κείμενα, ιδέες ή διηγήματα σε άλλα είδη που δεν θα εκδοθούν ποτέ, αλλά ένα ολόκληρο βιβλίο ή σειρά θα απαιτούσε τέτοια αφοσίωση που δεν το βλέπω πολύ πιθανό για μένα να καταφέρω να έχω μια πολυποίκιλη βιβλιογραφία ποτέ. Και αυτό είναι απόλυτα ΟΚ.

Δεν νομίζω ότι θα ήμουν ικανός να επεκταθώ σε πολλά είδη και ούτε το σκέφτομαι είναι η αλήθεια. Αν είχα να πω μια ιστορία σε ένα άλλο είδος, σίγουρα θα το προσπαθούσα. Να τονίσω όμως ότι δεν θεωρώ ότι πρέπει όλοι να τα κάνουν όλα. Μπορεί να μου αρέσει να διαβάζω αστυνομικά, αλλά δεν πρέπει να γράψω ένα και ούτε χρειάζεται εάν το κάνω να είμαι καλός σε αυτό. Ένα λογοτεχνικό είδος που θα απέφευγα σίγουρα θα ήταν ο τρόμος. Θεωρώ αρκετά δύσκολο να τρομάξεις κάποιον μέσω κειμένου και δύσκολα τρομάζω διαβάζοντας το είδος.

Πάντως, έως τώρα παραμένω γενικώς στο fantasy και κλίνω προς το fantasy-romance με αυτά που γράφω τελευταία.



Τέλος, θα θέλαμε να κλείσεις με μια συμβουλή προς τους επερχόμενους συγγραφείς.

Μην το κάνετε.

Όχι, αστειεύομαι.

Πιστεύω πως η δημιουργική γραφή είναι μια από τις πιο όμορφες ασχολίες. Πραγματικά δεν έχει ταβάνι. Περιορίζεται μόνο από τη φαντασία και την όρεξη του καθενός. Ειδικά όσοι γράφουν περιοδικά, σαν χόμπι και ανά καιρούς θα περάσουν υπέροχα. Όσοι επιθυμούν να γράφουν συστηματικά, με πρόγραμμα και στοχεύουν στην βελτίωση (με την έννοια που ο περισσότερος κόσμος αναμένει από έναν συγγραφέα), θα περάσουν και περιόδους δεινοπάθειας.

Γι’ αυτό το πιο σημαντικό πράγμα είναι η προστασία της διάθεσης. Όταν ο ρυθμός, η ποιότητα, το αποτέλεσμα και οι ιδέες εξαρτώνται τόσο πολύ από την στιγμή και όχι την εμπειρία ή το muscle memory, προτείνω ο καθένας να βάζει στο προσκήνιο τον εαυτό του. Μην αφήνετε τις ιδέες και το ταλέντο σας να σας καταπίνουν και μην προσπαθείτε με βιασύνη να παράγετε ένα αποτέλεσμα με το ζόρι.

Να γραφτεί ένα βιβλίο είναι εύκολο. Να γραφτεί ένα καλό βιβλίο δεν είναι τόσο απλό.


Σε αυτό το σημείο να ευχαριστήσουμε τον Αλέξη και να του ευχηθούμε ό,τι καλύτερο στη συγγραφική του πορεία. Μπορείτε να τον βρείτε επίσης και στο Instagram

Σχόλια

  1. Να καλωσορίσω τον Αλέξη στο "Ονείρων πένες" και να τον ευχαριστήσω με τη σειρά μου για την συνέντευξή του. Επίσης και εσένα Δανάη για την συγκρότηση και παρουσίασή της.
    Στάθηκα, εκτός των άλλων, ιδιαίτερα στην ονοματολογία του Αλέξη στο βιβλίο του και ομολογώ ότι του αποδίδω τα εύσημα. Μπράβο για την ευρηματικότητά του.
    Τις ευχές μου για καλή επιτυχία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

"Μη μου μιλάς για καλοκαίρια"

Πιο καλή η μοναξιά... Στα δεκάξι δεν την ξέρεις. Δεν υπάρχει η μοναξιά στο λεξιλόγιό σου, μόνο δυο φτερά στην πλάτη έχεις και σκαρφαλώνεις στο τοιχάκι που σε χωρίζει από τον δρόμο, από το στενό καλντερίμι του κυκλαδίτικου νησιού όπου κατηφορίζει μια παρέα παιδιών τραγουδώντας: "Πιο καλή η μοναξιά από σένα που δε φτάνω..." Και θες να πετάξεις, να προσγειωθείς μπροστά στην παρέα και να βαδίσεις μαζί τους ψιθυρίζοντας: "Μια σε βρίσκω, μια σε χάνω..." Στα δεκάξι τα φτάνεις όλα. Τους φτάνεις όλους. Βρίσκεις για πρώτη φορά την καρδιά σου κι αμέσως μετά τη χάνεις, την αφήνεις για πάντα εκεί, στον ήλιο που βάφει το Αιγαίο κόκκινο, στο φεγγάρι που γίνεται μάρτυρας τού πρώτου φιλιού στις σκιές.  Στα δεκάξι φοράς την καινούργια σου φούστα με τα κίτρινα λουλούδια, το λευκό μπλουζάκι που λίγο μετά θα λερώσεις με το παγωτό μηχανής που ο δυνατός κυκλαδίτικος αέρας θα στείλει απευθείας πάνω σου και θα σε κάνει να βάλεις τα κλάματα. Στα δεκάξι περπατάς στο λιμάνι το βράδυ και περιμέ...

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

Άννα Καρένινα ή Τελειώνει με Εμάς;

  "Τελικά, τι προσδίδει αξία σε ένα βιβλίο;" 1. Το δίλημμα Ιδού λοιπόν ένα δίλημμα που μπορεί να τσακίσει κόκαλα. Γιατί ενώ φαινομενικά είναι μια εύκολη ερώτηση, η απάντησή της κρύβει παγίδες. Το ασφαλές είναι να απαντήσεις την Καρένινα ή τουλάχιστον να βρεις έναν ευφυή και πλάγιο τρόπο να μιλήσεις για την υποκειμενικότητα της στιγμής, του mood, της διάθεσης κ.α. Τονίζοντας πάντα την αδιαμφισβήτητη λογοτεχνική αξία ενός έργου όπως αυτό του Τολστόι, αν θες στο τέλος οι συνομιλητές σου να κουνάνε επιδοκιμαστικά το κεφάλι, συμφωνόντας. 2. Η “ασφαλής” επιλογή Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως μια πολύ μεγάλη μερίδα θα απαντούσε χωρίς δεύτερη σκέψη το κλασικό αυτό βιβλίο. Και θα είχαν απόλυτο δίκιο. Η διαχρονικότητά του και μόνο, είναι μέτρο ποιότητας αν μη τι άλλο. Τι συμβαίνει όμως με αυτούς που θα ήθελαν να απαντήσουν πως απολαύσανε περισσότερο το  Τελειώνει με Εμάς ; Μπορούν άραγε να το κάνουν σε έναν κύκλο λογοτεχνικό όπου υπάρχουν ορισμένοι άτυποι κανόνες; Και αν το κάνου...