Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

Συνέντευξη με τη Μαρία Αλεξοπούλου

 

Σήμερα έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στο blog μας τη Μαρία Αλεξοπούλου, συγγραφέα του βιβλίου Η θλίψη που φωλιάζει μέσα μου





Αρχικά θα θέλαμε να μας συστηθείς για να σε γνωρίσει λίγο καλύτερα το κοινό. Περίγραψε τον εαυτό σου σε τέσσερις προτάσεις.

Θα με χαρακτήριζα βιβλιοφάγο γιατί η πρώτη μου επιλογή είναι να ανοίξω το κοντινότερο σε απόσταση βιβλίο, όταν έχω ελεύθερο χρόνο. Λατρεύω τη διδασκαλία σε παιδιά γιατί είναι μεταδοτικός ο ενθουσιασμός τους και φυσικά τη συγγραφή διότι μου προσφέρει τη δυνατότητα να εκφράζομαι ελεύθερα. Κατά κοινή ομολογία είμαι κοινωνική πεταλούδα (aka εξωστρεφής) και ενθουσιάζομαι εύκολα αλλά όταν μελαγχολώ κλείνομαι στο καβούκι μου ακούγοντας εμμονικά Evanescence. Τέλος, όταν μου δίνεται η ευκαιρία (όπως τώρα) διατυμπανίζω την αγάπη μου για τον κινηματογράφο που μου την μετέδωσε ο πατέρας μου.



Το βιβλίο σου είναι μια προσωπική εξομολόγηση. Πώς αποφάσισες να ανοιχτείς τόσο πολύ στο κοινό;

Ξεκίνησα να γράφω για να αποδιώξω τις μαύρες σκέψεις και συνειδητοποίησα πως είχαν τη μορφή σπονδυλωτών διηγημάτων. Μετά από προτροπή του εκδότη μου οπλίστηκα με θάρρος για να παραδεχτώ πως βασίζονται σε αληθινά γεγονότα που με στιγμάτισαν. Τα εγκάρδια μηνύματα που λαμβάνω είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή που θα μπορούσα να έχω.



Σε προσεγγίζουν αναγνώστες για να σου ανοιχτούν, όπως έκανες εσύ μαζί μας; Αν ναι, πώς νιώθεις με αυτό;

Δεν φανταζόμουν ποτέ (μα ποτέ!) ότι θα με προσέγγιζαν αναγνώστες για να μοιραστούν τις δικές τους εμπειρίες. Με χαροποιεί τόσο που με νιώθουν οικεία για να παραδεχτούν πόσο ευάλωτοι είναι στις αγχογόνες καταστάσεις. Νιώθω πιο δυνατή γνωρίζοντας πως δεν είμαι μόνη μου και ευελπιστώ να τους προσφέρω την ίδια πυγμή. Παράλληλα, μου εμφυσούν κουράγιο για να συνεχίσω να εκφράζομαι μέσα από τον γραπτό λόγο.



Η Μελίνα, η πρωταγωνίστρια, είναι το απόλυτο alter ego σου ή έχει μια δική της ταυτότητα που θυμίζει εσένα;

Δύσκολη ερώτηση. Πολλές φορές νιώθω ότι αποστασιοποιούμαι από τη Μελίνα, όμως όταν γίνομαι δέσμια της θλίψης μπερδεύονται τα νήματα της ζωής μας. Γινόμαστε ένα μέχρι να φτάσουμε στην άνοδο, στον επίλογο του βιβλίου όπου η Μελίνα γίνεται ο φάρος της ελπίδας μου. Τότε είμαι έτοιμη να την αφήσω πίσω και να υποδεχτώ την άνοιξη που επαναπαυόταν μέσα μου.






Σκέφτεσαι να πειραματιστείς και σε άλλα λογοτεχνικά είδη;

Θα ήθελα να πειραματιστώ γιατί δεν περιορίζομαι και ως αναγνώστρια σε ένα λογοτεχνικό είδος. Γενικά θεωρώ πως είναι σημαντικό να βγαίνουμε από το safety zone μας. Στην παρούσα φάση ασχολούμαι με την ποιητική συλλογή που θα είναι το δεύτερο πνευματικό μου παιδάκι καλώς εχόντων των πραγμάτων. Στο συρτάρι μου φωλιάζει και μία ρομαντική νουβέλα που με κοιτάει παραπονιάρικα αλλά επειδή οι αναγνώστες ανταποκρίθηκαν ένθερμα στο λυρικό ύφος του τωρινού βιβλίου αποφάσισα να δώσω προτεραιότητα στην ποιητική συλλογή.



Από το bookstagram σου καταλαβαίνουμε ότι είσαι διαβαστερή. Ποιοι συγγραφείς και βιβλία σε έχουν επηρεάσει;

Αγαπημένοι συγγραφείς που με επηρέασαν είναι ο Stefan Zweig, o Jorge Bucay και ο αείμνηστος Carlos Ruiz Zafón που με έβγαλε από το reading slump χρόνων με το μυθιστόρημα ‘’Η σκιά του ανέμου’’. Όμως το ανάγνωσμα που μου έδωσε την ώθηση για να καταθέσω τις πιο μύχιες σκέψεις μου είναι το ‘’Πουέντ’’ της Αλίσια Παρσεκιάν. Σε έναν άλλο λογοτεχνικό κόσμο η Δανάη και η Μελίνα στηρίζουν η μία την άλλη.



Τέλος, θα θέλαμε να κλείσεις με μια συμβουλή προς τους επερχόμενους συγγραφείς.


Με γνώμονα τη δική μου εμπειρία, θα πρότεινα τη συστηματική ανάγνωση βιβλίων ,εάν είναι εφικτό και από διαφορετικά είδη, για να καλπάζει η φαντασία σας. Απαράβατος κανόνας μου είναι να μην αναβάλω την έμπνευση. Όταν μας σιγοψιθυρίζει η Μούσα οφείλουμε να την ακούμε! Σίγουρα το writing block μπορεί να παραμονεύει εκεί στη γωνία του μυαλού μας, αλλά στα χέρια μας είναι να το εξορίσουμε. Σημαντική συμβουλή είναι να έχετε beta readers ώστε να σας επισημάνουν τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά στοιχεία του βιβλίου σας, προτού ξεκινήσετε την αναζήτηση της εκδοτικής στέγης. Επιπλέον, να είστε επιεικείς με τον εαυτό σας και να είστε σίγουροι πως όσο περισσότερο γράφετε θα αποκτήσετε τη συγγραφική άνεση που ονειρεύεστε.



Σε αυτό το σημείο να ευχαριστήσουμε τη Μαρία Αλεξοπούλου και να της ευχηθούμε ό,τι καλύτερο στη συγγραφική της πορεία. Μπορείτε να τη βρείτε επίσης στο Instagram. 


Σχόλια

  1. Σ' ευχαριστώ πολύ Δανάη μου. Υπέροχες όλες οι ερωτήσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχαριστούμε πολύ Μαρία μου για την συνέντευξή σου. Να σου ευχηθώ τα καλύτερα στη διαδρομή σου και στις εμπνεύσεις σου.
    Δανάη μου, μια ακόμα εξαίρετη οργάνωση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι ιδιαίτερα για την ευγένειά σου καλή μας φίλη. Ακολουθώ το μπλογκ σου στην wordpress, νομίζω το ξέρεις. Καλησπέρα.

      Διαγραφή
    2. Ναι φυσικά το γνωρίζω κι ευχαριστώ για κάθε σχόλιο.
      Καλό μήνα.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

"Μη μου μιλάς για καλοκαίρια"

Πιο καλή η μοναξιά... Στα δεκάξι δεν την ξέρεις. Δεν υπάρχει η μοναξιά στο λεξιλόγιό σου, μόνο δυο φτερά στην πλάτη έχεις και σκαρφαλώνεις στο τοιχάκι που σε χωρίζει από τον δρόμο, από το στενό καλντερίμι του κυκλαδίτικου νησιού όπου κατηφορίζει μια παρέα παιδιών τραγουδώντας: "Πιο καλή η μοναξιά από σένα που δε φτάνω..." Και θες να πετάξεις, να προσγειωθείς μπροστά στην παρέα και να βαδίσεις μαζί τους ψιθυρίζοντας: "Μια σε βρίσκω, μια σε χάνω..." Στα δεκάξι τα φτάνεις όλα. Τους φτάνεις όλους. Βρίσκεις για πρώτη φορά την καρδιά σου κι αμέσως μετά τη χάνεις, την αφήνεις για πάντα εκεί, στον ήλιο που βάφει το Αιγαίο κόκκινο, στο φεγγάρι που γίνεται μάρτυρας τού πρώτου φιλιού στις σκιές.  Στα δεκάξι φοράς την καινούργια σου φούστα με τα κίτρινα λουλούδια, το λευκό μπλουζάκι που λίγο μετά θα λερώσεις με το παγωτό μηχανής που ο δυνατός κυκλαδίτικος αέρας θα στείλει απευθείας πάνω σου και θα σε κάνει να βάλεις τα κλάματα. Στα δεκάξι περπατάς στο λιμάνι το βράδυ και περιμέ...

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

Άννα Καρένινα ή Τελειώνει με Εμάς;

  "Τελικά, τι προσδίδει αξία σε ένα βιβλίο;" 1. Το δίλημμα Ιδού λοιπόν ένα δίλημμα που μπορεί να τσακίσει κόκαλα. Γιατί ενώ φαινομενικά είναι μια εύκολη ερώτηση, η απάντησή της κρύβει παγίδες. Το ασφαλές είναι να απαντήσεις την Καρένινα ή τουλάχιστον να βρεις έναν ευφυή και πλάγιο τρόπο να μιλήσεις για την υποκειμενικότητα της στιγμής, του mood, της διάθεσης κ.α. Τονίζοντας πάντα την αδιαμφισβήτητη λογοτεχνική αξία ενός έργου όπως αυτό του Τολστόι, αν θες στο τέλος οι συνομιλητές σου να κουνάνε επιδοκιμαστικά το κεφάλι, συμφωνόντας. 2. Η “ασφαλής” επιλογή Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως μια πολύ μεγάλη μερίδα θα απαντούσε χωρίς δεύτερη σκέψη το κλασικό αυτό βιβλίο. Και θα είχαν απόλυτο δίκιο. Η διαχρονικότητά του και μόνο, είναι μέτρο ποιότητας αν μη τι άλλο. Τι συμβαίνει όμως με αυτούς που θα ήθελαν να απαντήσουν πως απολαύσανε περισσότερο το  Τελειώνει με Εμάς ; Μπορούν άραγε να το κάνουν σε έναν κύκλο λογοτεχνικό όπου υπάρχουν ορισμένοι άτυποι κανόνες; Και αν το κάνου...