Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Έλληνες Vs Ξένοι Συγγραφείς

  Γιατί τόσο hate για τους Έλληνες συγγραφείς; Ή αν το hate είναι δυνατή λέξη και θέλουμε κάτι λίγο πιο ήσυχο, γιατί τόση αμφισβήτηση; Καχυποψία; Κριτική; Είδα ένα post πρόσφατα που με έκανε να σκεφτώ. Κι όταν σκέφτομαι για τα βιβλία, θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, να ανοίγουν συζητήσεις, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Οπότε να 'μαι πάλι με ένα θέμα που -δεν σου κρύβω- κάνει το αίμα μου να βράζει. Γιατί; Γιατί είμαι Έλληνας συγγραφέας και, ως εκ τούτου, με αφορά άμεσα. Έχοντας πει αυτό, και χωρίς κανέναν σκοπό να σε σοκάρω, να σου πω ότι δεν αδικώ τους αναγνώστες που σκέφτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Άσε με να σου εξηγήσω. Τι χρειάζεται σήμερα ένας νέος συγγραφέας στην Ελλάδα για να δει το βιβλίο του να εκδίδεται; Αν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες είναι «ταλέντο», είσαι ρομαντική ψυχή και γι’ αυτό έχεις τη συμπάθειά μου. Θα μου επιτρέψεις όμως να σε κατεβάσω από το ροζ συννεφάκι, μόνο για λίγο. Τι χρειάζεται λοιπόν; Διασυνδέσεις , μεγάλο following στα social και budget . Όχι απαρ...

Συνέντευξη με τη Μαρία Αλεξοπούλου

 

Σήμερα έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στο blog μας τη Μαρία Αλεξοπούλου, συγγραφέα του βιβλίου Η θλίψη που φωλιάζει μέσα μου





Αρχικά θα θέλαμε να μας συστηθείς για να σε γνωρίσει λίγο καλύτερα το κοινό. Περίγραψε τον εαυτό σου σε τέσσερις προτάσεις.

Θα με χαρακτήριζα βιβλιοφάγο γιατί η πρώτη μου επιλογή είναι να ανοίξω το κοντινότερο σε απόσταση βιβλίο, όταν έχω ελεύθερο χρόνο. Λατρεύω τη διδασκαλία σε παιδιά γιατί είναι μεταδοτικός ο ενθουσιασμός τους και φυσικά τη συγγραφή διότι μου προσφέρει τη δυνατότητα να εκφράζομαι ελεύθερα. Κατά κοινή ομολογία είμαι κοινωνική πεταλούδα (aka εξωστρεφής) και ενθουσιάζομαι εύκολα αλλά όταν μελαγχολώ κλείνομαι στο καβούκι μου ακούγοντας εμμονικά Evanescence. Τέλος, όταν μου δίνεται η ευκαιρία (όπως τώρα) διατυμπανίζω την αγάπη μου για τον κινηματογράφο που μου την μετέδωσε ο πατέρας μου.



Το βιβλίο σου είναι μια προσωπική εξομολόγηση. Πώς αποφάσισες να ανοιχτείς τόσο πολύ στο κοινό;

Ξεκίνησα να γράφω για να αποδιώξω τις μαύρες σκέψεις και συνειδητοποίησα πως είχαν τη μορφή σπονδυλωτών διηγημάτων. Μετά από προτροπή του εκδότη μου οπλίστηκα με θάρρος για να παραδεχτώ πως βασίζονται σε αληθινά γεγονότα που με στιγμάτισαν. Τα εγκάρδια μηνύματα που λαμβάνω είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή που θα μπορούσα να έχω.



Σε προσεγγίζουν αναγνώστες για να σου ανοιχτούν, όπως έκανες εσύ μαζί μας; Αν ναι, πώς νιώθεις με αυτό;

Δεν φανταζόμουν ποτέ (μα ποτέ!) ότι θα με προσέγγιζαν αναγνώστες για να μοιραστούν τις δικές τους εμπειρίες. Με χαροποιεί τόσο που με νιώθουν οικεία για να παραδεχτούν πόσο ευάλωτοι είναι στις αγχογόνες καταστάσεις. Νιώθω πιο δυνατή γνωρίζοντας πως δεν είμαι μόνη μου και ευελπιστώ να τους προσφέρω την ίδια πυγμή. Παράλληλα, μου εμφυσούν κουράγιο για να συνεχίσω να εκφράζομαι μέσα από τον γραπτό λόγο.



Η Μελίνα, η πρωταγωνίστρια, είναι το απόλυτο alter ego σου ή έχει μια δική της ταυτότητα που θυμίζει εσένα;

Δύσκολη ερώτηση. Πολλές φορές νιώθω ότι αποστασιοποιούμαι από τη Μελίνα, όμως όταν γίνομαι δέσμια της θλίψης μπερδεύονται τα νήματα της ζωής μας. Γινόμαστε ένα μέχρι να φτάσουμε στην άνοδο, στον επίλογο του βιβλίου όπου η Μελίνα γίνεται ο φάρος της ελπίδας μου. Τότε είμαι έτοιμη να την αφήσω πίσω και να υποδεχτώ την άνοιξη που επαναπαυόταν μέσα μου.






Σκέφτεσαι να πειραματιστείς και σε άλλα λογοτεχνικά είδη;

Θα ήθελα να πειραματιστώ γιατί δεν περιορίζομαι και ως αναγνώστρια σε ένα λογοτεχνικό είδος. Γενικά θεωρώ πως είναι σημαντικό να βγαίνουμε από το safety zone μας. Στην παρούσα φάση ασχολούμαι με την ποιητική συλλογή που θα είναι το δεύτερο πνευματικό μου παιδάκι καλώς εχόντων των πραγμάτων. Στο συρτάρι μου φωλιάζει και μία ρομαντική νουβέλα που με κοιτάει παραπονιάρικα αλλά επειδή οι αναγνώστες ανταποκρίθηκαν ένθερμα στο λυρικό ύφος του τωρινού βιβλίου αποφάσισα να δώσω προτεραιότητα στην ποιητική συλλογή.



Από το bookstagram σου καταλαβαίνουμε ότι είσαι διαβαστερή. Ποιοι συγγραφείς και βιβλία σε έχουν επηρεάσει;

Αγαπημένοι συγγραφείς που με επηρέασαν είναι ο Stefan Zweig, o Jorge Bucay και ο αείμνηστος Carlos Ruiz Zafón που με έβγαλε από το reading slump χρόνων με το μυθιστόρημα ‘’Η σκιά του ανέμου’’. Όμως το ανάγνωσμα που μου έδωσε την ώθηση για να καταθέσω τις πιο μύχιες σκέψεις μου είναι το ‘’Πουέντ’’ της Αλίσια Παρσεκιάν. Σε έναν άλλο λογοτεχνικό κόσμο η Δανάη και η Μελίνα στηρίζουν η μία την άλλη.



Τέλος, θα θέλαμε να κλείσεις με μια συμβουλή προς τους επερχόμενους συγγραφείς.


Με γνώμονα τη δική μου εμπειρία, θα πρότεινα τη συστηματική ανάγνωση βιβλίων ,εάν είναι εφικτό και από διαφορετικά είδη, για να καλπάζει η φαντασία σας. Απαράβατος κανόνας μου είναι να μην αναβάλω την έμπνευση. Όταν μας σιγοψιθυρίζει η Μούσα οφείλουμε να την ακούμε! Σίγουρα το writing block μπορεί να παραμονεύει εκεί στη γωνία του μυαλού μας, αλλά στα χέρια μας είναι να το εξορίσουμε. Σημαντική συμβουλή είναι να έχετε beta readers ώστε να σας επισημάνουν τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά στοιχεία του βιβλίου σας, προτού ξεκινήσετε την αναζήτηση της εκδοτικής στέγης. Επιπλέον, να είστε επιεικείς με τον εαυτό σας και να είστε σίγουροι πως όσο περισσότερο γράφετε θα αποκτήσετε τη συγγραφική άνεση που ονειρεύεστε.



Σε αυτό το σημείο να ευχαριστήσουμε τη Μαρία Αλεξοπούλου και να της ευχηθούμε ό,τι καλύτερο στη συγγραφική της πορεία. Μπορείτε να τη βρείτε επίσης στο Instagram. 


Σχόλια

  1. Σ' ευχαριστώ πολύ Δανάη μου. Υπέροχες όλες οι ερωτήσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχαριστούμε πολύ Μαρία μου για την συνέντευξή σου. Να σου ευχηθώ τα καλύτερα στη διαδρομή σου και στις εμπνεύσεις σου.
    Δανάη μου, μια ακόμα εξαίρετη οργάνωση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι ιδιαίτερα για την ευγένειά σου καλή μας φίλη. Ακολουθώ το μπλογκ σου στην wordpress, νομίζω το ξέρεις. Καλησπέρα.

      Διαγραφή
    2. Ναι φυσικά το γνωρίζω κι ευχαριστώ για κάθε σχόλιο.
      Καλό μήνα.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Βιβλία ανάμεσα στα ζαρζαβατικά: Ευλογία ή υποβιβασμός;

Να μην ξεχάσω να πάρω απορρυπαντικό για πιάτα (το φτηνό) Δεν είναι ασύνηθες πλέον να βλέπουμε βιβλία σε super-markets και άλλου είδους πολυκαταστήματα. Και παρότι αρχικά δεν είχα δώσει καθόλου σημασία στο συγκεκριμένο γεγονός, μια συζήτηση που είχα πρόσφατα με προβλημάτισε και άρχισα να το σκέφτομαι. Και από την καλή, και από την ανάποδη. Ας είμαστε όμως θετικοί. Ας ξεκινήσουμε βλέποντας το ποτήρι μισογεμάτο. Οι υπεραγορές είναι ένα μέρος απ’ όπου καθημερινά διέρχεται μεγάλο πλήθος κόσμου. Για πολλούς από αυτούς, είναι άλλη μια αγγαρεία που έχουν να κάνουν μέσα στις τόσες που σωρεύονται και «μπουκώνουν» τη μέρα τους. Μέσα λοιπόν σε όλα τα άλλα, έχουν πρόσβαση και σε ένα μικρό, περιορισμένο βιβλιοπωλείο, τη στιγμή που το να πάνε σε ένα «πραγματικό» βιβλιοπωλείο μπορεί να φαντάζει απίθανο λόγω φόρτου. Για έναν λάτρη των βιβλίων με περιορισμένο χρόνο, αυτό μπορεί να είναι μια πολύ χρήσιμη συντόμευση. Ένα shortcut . Έπειτα, υπάρχουν και αυτοί που είναι ενστικτώδεις αγοραστές...

"Θύμησες από αλμύρα.." της Αικατερίνης Χριστοδούλου (Συμμετοχή στο δρώμενο: "Μια Ιδέα-Μια έμπνευση #4)

"Θύμησες από αλμύρα" της Αικατερίνης Χριστοδούλου Πηγή: Freepik Ολα ξεκίνησαν κάπως έτσι.. Ένα πρωινό, λαμβάνετε έναν φάκελο χωρίς αποστολέα. Μέσα υπάρχει μόνο ένα παλιό κασετόφωνο χειρός και μια κασέτα. Πατάτε το play. Η φωνή μιας γυναίκας ακούγεται καθαρά: «Ξέρω ότι με θυμάσαι. Ίσως προσπαθείς να με ξεχάσεις. Μην το κάνεις. Σου μένουν μόνο λίγες μέρες. Δεν λέει το όνομά της. Δεν εξηγεί τίποτε περισσότερο. Η φωνή της είναι ήρεμη, σχεδόν υπνωτιστική. Μα τα λόγια της κουβαλούν κάτι παράξενο: μια απειλή, ή μια κραυγή από το παρελθόν; Το μυαλό σας αρχίζει να αναζητά. Ποια μπορεί να είναι; Από πού σας ξέρει; Τι εννοεί με τις λίγες μέρες; Μήπως κάποτε την πληγώσατε; Μήπως εσείς την εγκαταλείψατε; Ή μήπως ζητά τη βοήθειά σας; Ξανακούτε την κασέτα. Στη δεύτερη ακρόαση, κάτι αλλάζει. Μια λέξη, μια αναπνοή, ένας ψίθυρος που δεν είχατε προσέξει πριν. Μια μελωδία ναι, με τον ήχο να αργοσβήνει. Ίσως ένα στοιχείο επί πλέον. Η φωνή της επιμένει μέσα σας. Και τώρα, η αναμέτρηση αρχίζει. Πρέ...

"Für Elise" γράφει ο Χάρης Κωφιάδης (Συμμετοχή στο δικτυακό δρώμενο "Μια ιδέα-μια έμπνευση #4)

Monsters are not born... Monsters are made, manufactured in an endless cycle of violence Für Elise " I shall die, and what I now feel be no longer felt. Soon these burning miseries will be extinct. I shall ascend my funeral pile triumphantly and exult in the agony of the torturing flames. Farewell. " ( «Θα πεθάνω και αυτό που νιώθω τώρα δεν θα γίνεται πια αισθητό. Σύντομα αυτές οι καυστικές δυστυχίες θα σβήσουν. Θα ανέβω θριαμβευτικά στην νεκρώσιμη σωρό μου και θα αγαλλιάσω μέσα στην αγωνία των βασανιστικών φλογών. Αντίο.») Έκλεισε το βιβλίο και έμεινε να κοιτάζει το εξώφυλλο, μασώντας αφηρημένα τα χείλη του. Μαίρη Σέλεϊ. Φράνκενστάιν .  Δεν ήταν ό,τι καλύτερο είχε διαβάσει. Όχι. Ούτε καν πλησίαζε. Ήταν σίγουρος γι’ αυτό. Ήταν όμως, αλήθεια; Τελευταία όλο και λιγόστευαν τα πράγματα για τα οποία μπορούσε να είναι απόλυτα βέβαιος. Τι κατάντια! Κούνησε απότομα το κεφάλι του και ανοιγόκλεισε τα μάτια του νευρικά για να συνέλθει. Επέστρεψε στο βιβλίο. Ό,τι κι αν ήταν, τον γοήτευ...