Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

Συνέντευξη με τη Χρύσα Αναστασίου

 

Σήμερα έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στο blog μας τη Χρύσα Αναστασίου, συγγραφέα των βιβλίων Η κοιλάδα του πράσινου κρυστάλλου και Witchpunk





Αρχικά θα θέλαμε να μας συστηθείς για να σε γνωρίσει λίγο καλύτερα το κοινό. Περίγραψε τον εαυτό σου σε τέσσερις προτάσεις.

Γειά σας, είμαι η Χρύσα και αγαπώ τις ιστορίες σε οποιαδήποτε μορφή. Ασχολούμαι με τη συγγραφή βιβλίων φαντασίας και -όπως όλοι μας- αγοράζω περισσότερα βιβλία από όσα θα προλάβω ποτέ μου να διαβάσω. Λατρεύω το gaming και ποτέ μα ποτέ δεν έχω καεί σε παιχνίδι ενώ έχω πει ότι θα το ανοίξω για 1 ώρα και μετά θα γράψω *βήχει αμήχανα*. Έχω μια γάτα, τη Βιν, η οποία ποζάρει δίπλα από βιβλία στο feed μου στο Instagram γιατί μετά ξέρει ότι θα της δώσω λιχουδιές.


Έχεις καταπιαστεί με το steampunk, ένα είδος που δεν είναι τόσο γνωστό στην Ελλάδα. Πώς το γνώρισες και τι σε έκανε να το αγαπήσεις;

Η πρώτη μου επαφή (τουλάχιστον αυτή που θυμάμαι) ήταν μέσω της ταινίας The Golden Compass (Το Αστέρι του Βορρά 2007) και έπειτα με το βιβλίο Leviathan του Scott Westerfeld. Δεν ξέρω τι ακριβώς με έκανε να το αγαπήσω σαν είδος αλλά ειλικρινά τρελαίνομαι να διαβάζω και να γράφω για μηχανικές κατασκευές κάθε είδους, για όπλα ή μηχανικά άκρα. Η όλη ατμόσφαιρα που αποπνέει το steampunk στοιχείο στις ιστορίες μου προκαλεί πολύ συγκεκριμένα συναισθήματα τα οποία θέλω να περάσω και στις δικές μου ιστορίες.





Η Κοιλάδα του Πράσινου Κρυστάλλου έχει τους πιο καλοκάγαθους και αγνούς χαρακτήρες που έχω συναντήσει σε βιβλίο. Κάτι μου λέει όμως ότι δεν ισχύει το ίδιο για το Witchpunk. Τι διαφορές να περιμένουμε;

Η Κοιλάδα του Πράσινου Κρυστάλλου είναι μια περιπέτεια φαντασία μιας παρέας εφήβων που λόγω ηλικίας δοκιμάζουν τα όρια του κόσμου τους. Το Witchpunk δεν έχει τη γλυκύτητα, την ελαφρότητα και την παιδικότητα της Κοιλάδας. Οι χαρακτήρες που θα γνωρίσουν οι αναγνώστες αποτυγχάνουν περισσότερες φορές από όσες θα δέχονταν να παραδεχτούν ενώ άλλοι έχουν πάψει καν να προσπαθούν. Ο κόσμος είναι σκοτεινότερος, μεγαλύτερος (σειρά γαρ, μπορώ να ανοίξω περισσότερο τα όρια των περιγραφών) και οι χαρακτήρες ποικίλουν σε συμπεριφορές, ανάγκες και “θέλω”, σκοπούς και στόχους, είναι πιο γκρίζοι από κάθε άποψη.



Πες μας δυο λόγια για τη νέα σου αυτή σειρά.

Στο Witchpunk συναντούμε μια σύγκρουση ανάμεσα στη μαγεία που συνδέεται με τη φύση και την τεχνολογία, εκείνη του steampunk που είναι κυρίως μέταλλο και κίνηση με ατμό. Μέσω τριών διαφορετικών PoV θα δούμε γεγονότα των τελευταίων 20 χρόνων να ξεδιπλώνονται, θα ακούσουμε ιστορίες και μύθους, και θα εξερευνήσουμε τη γη της Κρέστα πριν και μετά την εισβολή των μηχανουργών.



Έχεις σκεφτεί να πειραματιστείς σε άλλες υποκατηγορίες του fantasy ή ακόμα και άλλα λογοτεχνικά είδη;

Η αλήθεια είναι πως το fantasy είναι πάντοτε η πρώτη μου επιλογή συγγραφικά αλλά και αναγνωστικά οπότε δύσκολα θα αποφάσιζα να περπατήσω σε άλλο μονοπάτι. Ποτέ μη λες ποτέ, βέβαια. Υπάρχει στα αζήτητα ένα πρώτο draft μιας sci-fi ιστορίας (Cyberpunk κατάσταση, μιας και από ό,τι φαίνεται δεν μπορώ να ξεφύγω από το -punk) που θα ήθελα να κοιτάξω ξανά κάποια στιγμή στο μέλλον αλλά για τώρα σίγουρα θα συνεχίσω να ασχολούμαι με τον κόσμο του Witchpunk.





Είσαι ένα άτομο που διαβάζει πολύ, όπως μαρτυρά το καλαίσθητο Instagram σου. Ποιοι συγγραφείς σε έχουν επηρεάσει;

Θεωρώ πως με έχουν επηρεάσει όλοι οι συγγραφείς που έχω διαβάσει, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο. Λατρεύω την Samantha Shannon και τον Brandon Sanderson και τους διαβάζω φανατικά οπότε σίγουρα θα έχω επηρεαστεί σε κάποιον βαθμό από τους δυο τους. (Σε ευχαριστώ εκ μέρους της Vin για το κομπλιμέντο χαχα)



Ποια είναι η γνώμη σου για την εγχώρια κοινότητα του fantasy;

Τα τελευταία χρόνια η ελληνική κοινότητα του fantasy έχει κάνει τρομερά βήματα και αυτό με χαροποιεί πάρα πολύ. Έχουν γραφτεί καταπληκτικά βιβλία και είμαι σίγουρη ότι θα συνεχίσουμε να εξελισσόμαστε προς το καλύτερο γιατί από ό,τι φαίνεται ήρθαμε για να μείνουμε.



Τέλος, θα θέλαμε να κλείσεις με μια συμβουλή προς τους επερχόμενους συγγραφείς.

Γράψε μια ιστορία που αρέσει σε σένα. Είσαι ο πρώτος αναγνώστης και πολλές φορές ο μοναδικός. Ψυχαγώγησε και ευχαρίστησε τον εαυτό σου και στοιχηματίζω ότι οι αναγνώστες σου θα νιώσουν το ίδιο αν τελικά καταφέρεις να μοιραστείς μαζί τους την ιστορία σου.



Σε αυτό το σημείο θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τη Χρύσα και να της ευχηθούμε ό,τι καλύτερο στη συγγραφική της πορεία. Μπορείτε να τη βρείτε επίσης και στο Instagram

Σχόλια

  1. Μου άρεσε πάρα πολύ αυτή η αντίθεση ανάμεσα στους χαρακτήρες της Χρύσας στο πρώτο βιβλίο και τους λοιπούς στο δεύτερο. Μπορεί έτσι να ανοίξει το πλάτος της γραφής της και να αγκαλιάσει μεγαλύτερες προσδοκίες.
    Να την ευχαριστήσουμε για την τιμή που μας έκανε να παρουσιάσει έργα της και να της ευχηθώ κάθε καλή επιτυχία και γόνιμη έμπνευση.
    Δανάη μου, μια ακόμα επιτυχημένη σου οργάνωση συνέντευξης καλή μας φίλη.
    Καλησπέρα και καλή βδομάδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συγχαρητήρια, είναι πολύ παρήγορο νέοι άνθρωποι να ασχολούνται με τη συγραφή, καλή συνέχεια !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

"Μη μου μιλάς για καλοκαίρια"

Πιο καλή η μοναξιά... Στα δεκάξι δεν την ξέρεις. Δεν υπάρχει η μοναξιά στο λεξιλόγιό σου, μόνο δυο φτερά στην πλάτη έχεις και σκαρφαλώνεις στο τοιχάκι που σε χωρίζει από τον δρόμο, από το στενό καλντερίμι του κυκλαδίτικου νησιού όπου κατηφορίζει μια παρέα παιδιών τραγουδώντας: "Πιο καλή η μοναξιά από σένα που δε φτάνω..." Και θες να πετάξεις, να προσγειωθείς μπροστά στην παρέα και να βαδίσεις μαζί τους ψιθυρίζοντας: "Μια σε βρίσκω, μια σε χάνω..." Στα δεκάξι τα φτάνεις όλα. Τους φτάνεις όλους. Βρίσκεις για πρώτη φορά την καρδιά σου κι αμέσως μετά τη χάνεις, την αφήνεις για πάντα εκεί, στον ήλιο που βάφει το Αιγαίο κόκκινο, στο φεγγάρι που γίνεται μάρτυρας τού πρώτου φιλιού στις σκιές.  Στα δεκάξι φοράς την καινούργια σου φούστα με τα κίτρινα λουλούδια, το λευκό μπλουζάκι που λίγο μετά θα λερώσεις με το παγωτό μηχανής που ο δυνατός κυκλαδίτικος αέρας θα στείλει απευθείας πάνω σου και θα σε κάνει να βάλεις τα κλάματα. Στα δεκάξι περπατάς στο λιμάνι το βράδυ και περιμέ...

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

Άννα Καρένινα ή Τελειώνει με Εμάς;

  "Τελικά, τι προσδίδει αξία σε ένα βιβλίο;" 1. Το δίλημμα Ιδού λοιπόν ένα δίλημμα που μπορεί να τσακίσει κόκαλα. Γιατί ενώ φαινομενικά είναι μια εύκολη ερώτηση, η απάντησή της κρύβει παγίδες. Το ασφαλές είναι να απαντήσεις την Καρένινα ή τουλάχιστον να βρεις έναν ευφυή και πλάγιο τρόπο να μιλήσεις για την υποκειμενικότητα της στιγμής, του mood, της διάθεσης κ.α. Τονίζοντας πάντα την αδιαμφισβήτητη λογοτεχνική αξία ενός έργου όπως αυτό του Τολστόι, αν θες στο τέλος οι συνομιλητές σου να κουνάνε επιδοκιμαστικά το κεφάλι, συμφωνόντας. 2. Η “ασφαλής” επιλογή Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως μια πολύ μεγάλη μερίδα θα απαντούσε χωρίς δεύτερη σκέψη το κλασικό αυτό βιβλίο. Και θα είχαν απόλυτο δίκιο. Η διαχρονικότητά του και μόνο, είναι μέτρο ποιότητας αν μη τι άλλο. Τι συμβαίνει όμως με αυτούς που θα ήθελαν να απαντήσουν πως απολαύσανε περισσότερο το  Τελειώνει με Εμάς ; Μπορούν άραγε να το κάνουν σε έναν κύκλο λογοτεχνικό όπου υπάρχουν ορισμένοι άτυποι κανόνες; Και αν το κάνου...