Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

Συνέντευξη με την Τατιάνα Τζινιώλη

 

Σήμερα είμαστε κάτι παραπάνω από ενθουσιασμένοι, καθώς φιλοξενούμε στο blog μας την Ελληνίδα best seller, Τατιάνα Τζινιώλη. Η Τατιάνα μας κάνει να πιστέψουμε στον έρωτα μέσα από τα βιβλία της Road Trip, την τριλογία Manhattan, τα 18 σκαλιά, τα Βραδινά Ραντεβού και τις Μεθυσμένες Αλήθειες





Αρχικά θα θέλαμε να μας συστηθείς για να σε γνωρίσει λίγο καλύτερα το κοινό. Περίγραψε τον εαυτό σου σε τέσσερις προτάσεις.

Μου αρέσουν τα ταξίδια, τα ατελείωτα βράδια με την παρέα, τα γέλια και υπεραγαπώ τη Ντόρα -το πιο cute κουνελάκι (πάντα αντικειμενικά!). Γράφω με δυνατή μουσική στα ακουστικά μου και συνήθως σε απόλυτο σκοτάδι για να μην αφαιρούμαι. Λατρεύω να λιώνω στον καναπέ με ένα καλό βιβλίο και μία ωραία σειρά. Γενικά, νομίζω πως ο όρος binge watching περιγράφει απλά τα Σαββατοκύριακά μου.



Ο έρωτας στα βιβλία σου παίζει πολύ μεγάλο ρόλο. Στην καθημερινή ζωή πιστεύεις ότι ισχύει το ίδιο;

Πιστεύω πως όλοι δίνουμε βάση σε αυτό, είτε είναι προτεραιότητά μας, είτε όχι. Νομίζω πως μαζί με τη φιλία, έτσι και η ερωτική σχέση είναι μία ανάγκη μας.



Πόσο πιστεύεις ότι έχουν αλλάξει οι ερωτικές σχέσεις με την πανδημία;

Όπως όλες οι σχέσεις, έχουν γίνει πιο…δύσκολες. Θέλω να πω, δεν μπορείς να βγεις ραντεβού για ένα φαγητό ή ποτό. Όλα βασίζονται στην επικοινωνία μέσω οθόνης που εκτός του ότι πολλές φορές κουράζει, δεν υπάρχει αυτή η φυσική αλληλεπίδραση. Οπότε, θεωρώ πως όλες οι σχέσεις -ερωτικές και φιλικές- έχουν επηρεαστεί αρκετά από την πανδημία. Τώρα, το τι θα γίνει μετά την άρση του lockdown…εικασίες γίνονται πολλές, αλλά μένει να το δούμε.



Έχεις σκεφτεί ποτέ να πειραματιστείς με άλλα λογοτεχνικά είδη;

Το έχω σκεφτεί κατά καιρούς, όμως σε ένα πολύ θεωρητικό επίπεδο. Δεν μου έχει έρθει κάποια ιδέα που να μπορεί να αναπτυχθεί σε μεγάλη έκταση και να είναι σε άλλο είδος.





Ποιο βιβλίο σου πιστεύεις ότι κρύβει τη μεγαλύτερη αλήθεια σου;

Νομίζω κάθε ένα έχει ένα μικρό κομμάτι από μένα, οπότε μπορώ να σου πω πως όλα, εξίσου, έχουν κομμάτια μου και αλήθειες μου.



Είσαι πολυταξιδεμένη και αυτό βγαίνει προς τα έξω. Σε ποια άλλη χώρα εκτός Αμερικής σκέφτεσαι να επενδύσεις πνευματικά για επόμενο έργο σου;

Να σου πω την αλήθεια…δεν ξέρω. Η άλλη πλευρά του Ατλαντικού είναι αυτή που με εμπνέει κι αυτή που έχω «μελετήσει» περισσότερο αν θες, ως προς την κουλτούρα, τη συμπεριφορά και τα κοινωνικά θέματα που αντιμετωπίζει. Προς το παρόν λοιπόν, δεν έχω ιδέα!



Πιστεύεις ότι ο κόσμος εκτιμά το ερωτικό μυθιστόρημα ή υπάρχουν ταμπού και προκαταλήψεις;

Υπάρχουν σίγουρα. Πολλοί θεωρούν πως θα διαβάσουν εκτενείς σκηνές με περιγραφικό σεξ και απλά η υπόθεση είναι κάτι που υπάρχει ως «μουσικό χαλί» από πίσω. Ωστόσο, το ερωτικό μυθιστόρημα αφορά τη σχέση δύο ανθρώπων, την καθημερινότητά τους και τη ζωή τους. Το σεξ υπάρχει σε κάθε ερωτική σχέση και στη ζωή όλων μας, οπότε δεν καταλαβαίνω γιατί -σε γενικότερο πλαίσιο και όχι μόνο στη λογοτεχνία- γίνεται τόσο πολύ θέμα γι΄αυτό.



Τέλος, θα θέλαμε να κλείσεις με μια συμβουλή προς τους επερχόμενους συγγραφείς.

Να γράφουν πρώτα για εκείνους και όχι για τους άλλους. Να πουν την ιστορία που θέλουν και να στηρίζουν τις επιλογές τους.


Σε αυτό το σημείο να ευχαριστήσουμε την Τατιάνα και να της ευχηθούμε ό,τι καλύτερο στη συγγραφική της πορεία. Μπορείτε να τη βρείτε επίσης στο Instagram


Σχόλια

  1. Τατιάνα ευχαριστούμε για την συνέντευξη καλή μας φίλη. Προσωπικά να σου ευχηθώ ότι καλύτερο στην έμπνευσή σου αλλά και στη διαδρομή σου. Κάθε σου όνειρο εφικτό.
    Καλή σου συνέχεια.
    Δανάη μου ευχαριστούμε πολύ για μια ακόμα άψογα οργανωμένη συνέντευξη παρουσίαση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

"Μη μου μιλάς για καλοκαίρια"

Πιο καλή η μοναξιά... Στα δεκάξι δεν την ξέρεις. Δεν υπάρχει η μοναξιά στο λεξιλόγιό σου, μόνο δυο φτερά στην πλάτη έχεις και σκαρφαλώνεις στο τοιχάκι που σε χωρίζει από τον δρόμο, από το στενό καλντερίμι του κυκλαδίτικου νησιού όπου κατηφορίζει μια παρέα παιδιών τραγουδώντας: "Πιο καλή η μοναξιά από σένα που δε φτάνω..." Και θες να πετάξεις, να προσγειωθείς μπροστά στην παρέα και να βαδίσεις μαζί τους ψιθυρίζοντας: "Μια σε βρίσκω, μια σε χάνω..." Στα δεκάξι τα φτάνεις όλα. Τους φτάνεις όλους. Βρίσκεις για πρώτη φορά την καρδιά σου κι αμέσως μετά τη χάνεις, την αφήνεις για πάντα εκεί, στον ήλιο που βάφει το Αιγαίο κόκκινο, στο φεγγάρι που γίνεται μάρτυρας τού πρώτου φιλιού στις σκιές.  Στα δεκάξι φοράς την καινούργια σου φούστα με τα κίτρινα λουλούδια, το λευκό μπλουζάκι που λίγο μετά θα λερώσεις με το παγωτό μηχανής που ο δυνατός κυκλαδίτικος αέρας θα στείλει απευθείας πάνω σου και θα σε κάνει να βάλεις τα κλάματα. Στα δεκάξι περπατάς στο λιμάνι το βράδυ και περιμέ...

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

Αντρικά και Γυναικεία Βιβλία: Στερεότυπο ή Πραγματικότητα;

  Μεγάλο το συγκεκριμένο debate, και με έβαλε σε σκέψεις μια άποψη που ακούστηκε για την «Άγρια Θάλασσα» της δικής μας, Ελευθερίας Καλογνωμά, από άντρα αναγνώστη. Ένα βιβλίο που, λόγω του κοινού της συγγραφέως, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως «γυναικείο». Και εκεί ξεκινάνε οι σκέψεις, με τις δύο πλευρές να υπερμάχονται της θέσης τους με ποικίλα επιχειρήματα, τα περισσότερα από τα οποία είναι στερεωμένα σε τι άλλο; Σε στερεότυπα. Χωρίς να πούμε ότι πρέπει να καταρρίψουμε κάθε μορφής στερεοτυπική αντίδραση –καθώς κάποιες εξυπηρετούν την καθημερινότητα και τη συνέχειά μας– θέλησα να δω λίγο τις δύο πλευρές στα πιο ουσιώδη τους σημεία. Η Πλευρά των Αριθμών και της Βιολογίας Αρχικά, είναι γνωστό ότι άντρες και γυναίκες μας ελκύουν διαφορετικά πράγματα. Δεν θα σταθώ στην παιδική ηλικία, καθώς εκεί ο άνθρωπος διαμορφώνεται βαρύτατα από το περιβάλλον. Παρόλα αυτά, στη συνέχεια της ζωής τους, ο άντρας και η γυναίκα θα βρεθούν να θέλουν ή ακόμη και να έχουν ανάγκη από διαφορετικά πρά...